Cécile Dreesmann
Cécile Dreesmann | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Cécile Dreesmann en Toon Hermans (1973) | ||||
Persoonsgegevens | ||||
Geboren | Amsterdam, 13 april 1920 | |||
Overleden | Soest, 23 april 1994 | |||
Geboorteland | Nederland | |||
Beroep(en) | textielkkunstenaar | |||
RKD-profiel | ||||
|
Cecilia Antonia Maria Wilhelmina (Cécile) Dreesmann (Amsterdam, 13 april 1920 – Soest, 23 april 1994)[1] was een Nederlands textielkunstenaar.
Biografie
Cécile Dreesmann was lid van de familie Dreesmann en het vijfde kind[2] van Willem Dreesmann, commissaris van het Vroom & Dreesmann-concern. Zij groeide op in een groot en welvarend katholiek gezin,[3] waar zij volgens eigen zeggen weinig warmte ontving.[2] Er was voor haar als vrouw geen plaats binnen het warenhuisconcern.[4] Haar broers erfden de warenhuizen van hun vader.
Dreesmann kreeg 3 kinderen tijdens haar eerste huwelijk met Frits ten Bos. Na de scheiding werden de kinderen aan de vader toegewezen, die toen succesvol textielfabrikant was. Na het faillissement van de fabriek kwamen de kinderen weer bij haar wonen.[2] Cécile hertrouwde hierna nog een aantal malen.[5][6]
Dreesmann was enigszins het zwarte schaap van de familie. Haar boek Mandersens, over een warenhuisdynastie, was niet in het warenhuis te koop. Cécile Dreesmann woonde overwegend in Amsterdam, waar zij een atelier had in de Anna van den Vondelstraat.[7] en in Laren[8], maar had ook een appartement in New York.[7] Aan het eind van haar leven woonde zij in Soest.[9]
Cécile was een liefhebber van hogeschool paardrijden[2] en kreeg daarvoor les van Otto Schuman. Door een ongelukkige val bij het skiën kwam aan haar ambitie op dit punt een einde.[7]
Opleiding
De eerste lessen in borduren kreeg Dreesmann van de huisnaaister, juffrouw Haver.[10] Zij ging eerst naar het gymnasium, maar stapte op advies van haar vader over naar de HBS. Toen haar vader vervolgens adviseerde een stenotypiste opleiding bij Schoevers te volgen ontplofte zij bijna, want zij ambieerde een leidende functie in de zaak.[2] Vervolgens werd zij door haar ouders gestuurd naar het deftige pensionaat Sacré Coeur in Parijs[3], om tot gehoorzame vrouw te worden teruggebracht.[2] Al snel vertrok zij daar. Daarna werd zij naar Engeland gestuurd en woonde zij bij dames van goeden huize. Na een paar maanden ging zij een opleiding volgen bij de Royal School of Needlework in Londen die zij niet voltooide vanwege het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Verder is ze ook nog opgeleid bij het Institut für Edelsteinforschung Idar-Oberstein. Bovendien nam zij les in kantmaken bij mw. Van der Meulen-Nulle.[10], maar Dreesmann interesseerde zich meer voor de naaldkunst.
Werk
In haar borduurwerk verwerkte Dreesmann onder andere edelstenen, goud en andere waardevolle materialen.[4] Zij werkte graag op zijde.[8] Naast het borduren zelf gaf Dreesmann les, schreef zij diverse boeken over borduurkunst en een boek over merklappen. Zij verscheen ook op radio en televisie in Nederland en Engeland,[7] o.a. in het tv-programma De Stoel.[11] Artikelen van haar hand verschenen in het Engelse blad Embroidery.[7]
Tijdens haar leven exposeerde zij op diverse locaties haar werk,[7] onder andere in de Verenigde Staten.[12]
Varia
Fotograaf Paul Huf maakte een portret van haar, dat is opgenomen in het Archief Amsterdam.[13]
Bibliografie
- Mandersens, roman rond een warenhuisdynastie. (Mandersens is een anagram van Dreesmann), De Boekerij, Amsterdam, 1988
- Borduurkunst
- Borduurkunst II, Dagboek van een borduurster, 1967, uitgeverij A.J.G. Strengholt, Amsterdam
- Dreams (de titel staat ook voor DREesmann / AMSterdam)[2]
- De vorstinnen van Thorn
- Borduren met Cécile Dreesmann, (herdruk onder andere titel) Strengholt
- De gestroomlijnde naald
- Varia van het borduren
- Als naalden dromen, ISBN 9065903658
- Door het oog van duizend naalden, uitgeverij Stok, ISBN 9023580907, een boek over merklappen
- Cécile Dreesmann vertelt over haar levenswerk
- Samplers for today
- ↑ Biografisch Portaal, Cécile Dreesmann
- ↑ a b c d e f g Radio-uitzending NOS met en over Cécile Dreesmann. Woord.nl. Geraadpleegd op 6 maart 2016. “link naar Deel 2”
- ↑ a b Een leven lang. Woord.nl. Geraadpleegd op 5 maart 2016.
- ↑ a b De Amsterdamse familie Dreesmann. Ons Amsterdam. Geraadpleegd op 5 maart 2016.
- ↑ Pauselijk eerbetoon: een inleiding over pauselijke onderscheidingen, ridderorden, pauselijke adel en Nederlanders aan het pauselijk hof. Uitgeverij Verloren (1 januari 2010). ISBN 9087041764.
- ↑ Linden, Marc van der (24 augustus 2011). de vrouwen van Prins Bernhard. Overamstel Uitgevers. ISBN 9789048812035.
- ↑ a b c d e f Rijckheyt. Persoonsdocumentatie Cécile Dreesmann (krantenknipsels).
- ↑ a b Design-onweb, Webdesignbureau, Cécile Dreesmann. galeriewijdemeren.nl. Gearchiveerd op 5 maart 2016. Geraadpleegd op 5 maart 2016.
- ↑ Overleden. www.trouw.nl. Geraadpleegd op 6 maart 2016.
- ↑ a b Cécile Dreesmann (1967). Borduurkunst II, dagboek van een borduurster. A.J.G. Strengholt N.V..
- ↑ zoeken.beeldengeluid.nl. zoeken.beeldengeluid.nl. Geraadpleegd op 6 maart 2016.
- ↑ www.geheugenvannederland.nl. www.geheugenvannederland.nl. Geraadpleegd op 6 maart 2016.
- ↑ archief.amsterdam. archief.amsterdam. Geraadpleegd op 6 maart 2016.