Adam Żurowski
Data i miejsce urodzenia | 3 marca 1929 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 25 marca 2016 | ||
profesor nauk technicznych | |||
Specjalność: geodezja inżynieryjno-przemysłowa | |||
Alma Mater | Politechnika Gdańska | ||
Doktorat | 1970 | ||
Habilitacja | 1987 | ||
Profesura | 12 maja 1992 | ||
Nauczyciel akademicki | |||
Uczelnia | Politechnika Gdańska | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Adam Roman Żurowski (ur. 3 marca 1929 we Lwowie, zm. 25 marca 2016 w Gdańsku[1]) – geodeta, profesor nauk technicznych, profesor zwyczajny Politechniki Gdańskiej, dziekan Wydziału Hydrotechniki Politechniki Gdańskiej (1990–1993)[2], kierownik Katedry Geodezji Politechniki Gdańskiej (1985–1999)[3].
Życiorys
Urodził się 3 marca 1929 roku we Lwowie. W roku 1949 po zdaniu matury w Liceum Ogólnokształcącym im. St. Żeromskiego w Jeleniej Górze, rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Gdańskiej, które ukończył w 1955, uzyskując tytuł magistra inżyniera nauk technicznych, specjalność konstrukcje budowlane. W roku 1953 rozpoczął pracę w charakterze asystenta w Katedrze Geodezji na Wydziale Budownictwa Wodnego, kierowanej wówczas przez prof. Pawła Kułakowskiego, z którą związał się na całe swoje życie zawodowe. W latach 1959–1964 odbył studia na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera geodety, specjalność geodezja inżynieryjno-przemysłowa[4].
Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w czerwcu 1970, który nadała Rada Naukowa Instytutu Hydrotechniki Politechniki Gdańskiej na podstawie rozprawy doktorskiej pt. „Deformacje przypowierzchniowych warstw niektórych gruntów Żuław Wiślanych pod wpływem mrozu i zmian wilgotności”.
Stopień naukowy doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie budownictwa wodnego nadała mu w lipcu 1987 Rada Naukowa Wydziału Hydrotechniki Politechniki Gdańskiej na podstawie rozprawy habilitacyjnej pt. „Badanie przemieszczeń i odkształceń morskich budowli hydrotechnicznych”.
12 maja 1992 roku z rąk Prezydenta RP Lecha Wałęsy otrzymał tytuł profesora nauk technicznych.
Działalność dydaktyczna i organizacyjna
Pracę dydaktyczną rozpoczął 15 października 1953 (jako inżynier)[5] w Katedrze Miernictwa i Geodezji Wydziału Budownictwa Wodnego Politechniki Gdańskiej.
Od 1956 prowadził w zastępstwie kierownika katedry prof. Pawła Kułakowskiego wykłady z przedmiotów „Geodezja”, „Pomiary budowlane” i „Miernictwo”. Od 1958, po powołaniu na stanowisko adiunkta, prowadził samodzielnie wykłady z przedmiotów: „Tyczenie tras i profili” (1959–1965), „Geodezja stosowana”, „Pomiary budowlane” (1966–1977), „Geodezja inżynieryjna i fotogrametria” oraz „Geodezja” (1977–1998).
1 września 1985 został powołany na stanowisko kierownika Katedry Geodezji Politechniki Gdańskiej i pozostał nim do czasu odejścia na emeryturę w 1999. W okresie 1990–1993 był dziekanem Wydziału Hydrotechniki Politechniki Gdańskiej[5].
Od 1970 był członkiem Stowarzyszenia Geodetów Polskich. W latach 1972–1989 pełnił m.in. funkcje przewodniczącego Głównej Komisji Morskiej w Gdańsku i Warszawie, członka Zarządu Oddziału w Gdańsku, członka Zarządu Sekcji Geodezji Przemysłowej w Warszawie, członka Zespołu Kwalifikacyjnego ds. Specjalizacji Zawodowej Inżynierów w Warszawie. Był również organizatorem trzech Ogólnopolskich Konferencji Naukowo-Technicznych „Geodezja w gospodarce morskiej”, współorganizatorem czterech Konferencji Naukowo-Technicznych „Automatyzacja w geodezji” w Warszawie oraz redaktorem Biuletynu Technicznego SGP w Gdańsku.
W latach 1988–1992 był przedstawicielem Stowarzyszenia Geodetów Polskich w IV Komisji Międzynarodowej Federacji Geodetów (FIG) „Pomiary hydrograficzne”, w latach 1990–1998 był członkiem Komitetu Geodezji Polskiej Akademii Nauk (PAN), a w latach 1982–1999 członkiem Sekcji Geodezji Inżynieryjnej Komitetu Geodezji PAN[4][6].
Był nauczycielem w Wyższej Szkole Gospodarki Krajowej w Kutnie na Wydziale Nauk Technicznych[7].
Działalność naukowa
Był autorem ponad 110 opinii i recenzji, w tym 5 opinii o nadanie tytułu naukowego profesora, 1 recenzji pracy habilitacyjnej, 4 recenzji prac doktorskich oraz 16 recenzji wydawniczych książek, podręczników i skryptów dla studentów. Autor ponad 150 opracowań i ekspertyz z dziedziny geodezji inżynieryjnej oraz pomiarów kontrolnych w budownictwie Dotyczyły one między innymi: badań przemieszczeń i odkształceń morskich budowli hydrotechnicznych pod wpływem obciążeń statycznych i dynamicznych, badań deformacji fundamentów turbozespołów, obwałowań stawów odpadowych, zbiorników paliw płynnych, mostów, elewatorów, elektrowni wodnych, śluz, dźwigarów kablobetonowych, kominów, masztów, budynków mieszkalnych, obiektów zabytkowych, jak również statków, doków pływających i platform wiertniczych.
Jego referaty opublikowano w materiałach 16 Międzynarodowych Konferencji i Kongresów, a ponadto w 6 seminariach z udziałem gości zagranicznych. Opublikowany dorobek naukowy obejmuje ogółem ponad 100 pozycji (19 w językach obcych) w tym 94 indywidualnych, 16 współautorskich oraz 3 książki i 4 skrypty. Jego artykuły ukazały się m.in. w „Archiwum Hydrotechniki”, „Vermessungswesen und Raumordnung”, a także w materiałach licznych konferencji zagranicznych i dwóch kongresów międzynarodowych. Ponadto był wielokrotnie zapraszany przez różne uczelnie zagraniczne (Praga, Akwizgran, Hannover, Kaiserslautern) w celu przedstawienia wyników swoich badań. Jego publikacje były cytowane w „Zeitschrift fur Vermessungswesen” i „Vermessungswesen und Raumordnung” oraz krajowych czasopismach naukowych[4][6].
Kierownik grantu pt. „Badanie przemieszczeń i odkształceń budowli morskich” w latach 1996–1999[8].
Nagrody i wyróżnienia
Uzyskał trzy indywidualne Nagrody Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za osiągnięcia w dziedzinie autorstwa wyróżniających się podręczników dla studentów, 28 Nagród Rektora za działalność naukowo-badawczą, wyróżniające się publikacje oraz za pracę dydaktyczną, a także odznaczenia:
- Złoty Krzyż Zasługi (1974)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1980)
- Medal Komisji Edukacji Narodowej (1990)
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1997)
- Srebrna Odznaka Honorowa Naukowej Organizacji Technicznej (1979)
- Medal Pamiątkowy z okazji 50-lecia Naczelnej Organizacji Technicznej w Gdańsku (1997)
- Srebrna Odznaka Honorowa Stowarzyszenia Geodetów Polskich (1976)[4][6].
Publikacje (wybrane)
- Żurowski, A. (1980). Pomiary geodezyjne w budownictwie morskim. Wydaw. Morskie.
- Żurowski, A. (1980) Miernictwo w budowie dróg, kolei, mostów, tuneli i lotnisk. Gdańsk, Politechnika Gdańska.
- Żurowski, A. (1981). Pomiary geodezyjne w budowie dróg, lotnisk i mostów. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności.
- Praca zbiorowa. Ćwiczenia z geodezji pod redakcją Adama Żurowskiego. Gdańsk, Politechnika Gdańska.
- Przewłocki, S., Żurowski, A. (2006). Przewodnik do ćwiczeń z geodezji inżynieryjnej. Kutno, Wyższa Szkoła Gospodarki Krajowej.
Przypisy
- ↑ SuperS. User SuperS., Zmarł Kolega Adam Żurowski – Cześć Jego Pamięci ! [online], gdansk.sgp.geodezja.org.pl [dostęp 2016-03-29] .
- ↑ Dawni Dziekani. wilis.pg.edu.pl. [dostęp 2015-10-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ Materiały Sesji Jubileuszowej z okazji 60-lecia Katedry Geodezji. Gdańsk: Politechnika Gdańska, 2005. ISBN 83-921478-6-3.
- ↑ a b c d Zasłużeni dla oddziału. gdansk.sgp.geodezja.org.pl. [dostęp 2015-10-24].
- ↑ a b Katedra Geodezji Wydziału Inżynierii Środowiska PG w latach 1945-1999 (rys historyczny). „Pismo PG”. 7, s. 6-10, 1999-10-01. Gdańsk: Politechnika Gdańska.
- ↑ a b c Eugeniusz Dembicki. 40-lecie pracy naukowej i 70-lecie urodzin prof. dr. hab. inż. Adama Żurowskiego. „Pismo PG”. 7, s. 11-12, 1999-10-01. Gdańsk: Politechnika Gdańska.
- ↑ Wyższa Szkoła Gospodarki Krajowej w Kutnie. wsgk.com.pl. [dostęp 2015-10-28].
- ↑ Badanie przemieszczeń i odkształceń budowli morskich w bazie „Prace badawcze” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2015-10-28].
Linki zewnętrzne
- Adam Zurowski | Platforma Informacji o Nauce Politechniki Gdańskiej. sor.pg.gda.pl. [dostęp 2015-10-24].
- Prof. Adam Roman Żurowski, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2015-10-28] .
- identyfikator osoby w serwisie „Nauka Polska”: 61132
- Ludzie Nauki: awNUMKJzspq