Andrew Hill
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 30 czerwca 1931 | ||
---|---|---|---|
Pochodzenie | amerykańskie | ||
Data i miejsce śmierci | 20 kwietnia 2007 | ||
Instrumenty | fortepian, czelesta, klawesyn | ||
Gatunki | jazz, avant-garde jazz, bebop, hard bop, post-bop, modal jazz | ||
Zawód | muzyk, kompozytor | ||
Aktywność | 1954–2007 | ||
Wydawnictwo | Blue Note, East Wind, Soul Note, SteepleChase, Freedom, Palmetto | ||
Powiązania | Walt Dickerson, Joe Henderson, Bobby Hutcherson, Rahsaan Roland Kirk, Hank Mobley, Jimmy Woods, Reggie Workman | ||
| |||
Strona internetowa |
Andrew Hill (ur. 30 czerwca 1931 w Chicago, zm. 20 kwietnia 2007 w Jersey City) – amerykański pianista i kompozytor jazzowy[1][2][3][4][5][6][7].
Życiorys
Urodził się w Chicago w rodzinie Williama Roberta i Hattie Hillów, miał brata Williama Roberta Jr.[8]. Dorastał w dzielnicy South Side[5]. W dzieciństwie i jako nastolatek śpiewał, grał na akordeonie i stepował[9]. W wieku 13 lat zaczął grać na fortepianie, a jego pasję podsycał pianista jazzowy Earl Hines. Inny jazzman, Bill Russo, polecił go uwadze kompozytora Paula Hindemitha, pod którego kierunkiem młody pianista prywatnie studiował w latach 1950-1952[6]. Koncertował od roku 1952, m.in. u boku Charliego Parkera latem 1953 w Graystone Ballroom w Detroit. W połowie lat 50. odbywał próby z Milesem Davisem, współpracował również z takimi muzykami, jak wokalistka Dinah Washington czy tenorzysta Coleman Hawkins[9]. W 1956 zorganizował własne trio (Malachi Favors – kontrabas, James Slaughter – perkusja) i zarejestrował debiutancki album So In Love, który wydany został przez Warwick Records kilka lat później[9].
W 1961 przeniósł się do Nowego Jorku, a później na krótko wyjechał w okolice Los Angeles, gdzie grywał dla przykładu z multiinstrumentalistą Rahsaanem Rolandem Kirkiem bądź alcistą Jimmym Woodsem. Po powrocie do Wielkiego Jabłka poświęcił się rozwijaniu własnej kariery i rozpoczął kilkuletnią (1963-1970) współpracę z wytwórnią Blue Note Records, dla której nagrywał zarówno jako lider, jak też sideman. Pod jej szyldem ukazały się takie jego płyty, jak Black Fire, Judgment! czy Point of Departure, w której powstaniu udział wzięli wyborni muzycy, wśród nich perkusista Tony Williams, trębacz Kenny Dorham, a także saksofonista, klarnecista i flecista Eric Dolphy. Jako muzyk towarzyszący Hill nagrywał m.in. z wibrafonistą Bobbym Hutchersonem oraz tenorzystami Hankiem Mobleyem i Joem Hendersonem[6].
Po wygaśnięciu kontraktu z Blue Note, w latach 70. i 80. wiązał się z kilkoma innymi wytwórniami, choćby East Wind, Freedom, Soul Note czy SteepleChase[10]. Dodatkowo zarabiał na życie obejmując na różnych uczelniach (np. Colgate University w stanie Nowy Jork) rozmaite stanowiska akademickie, pracował również dla Smithsonian Institution[11]. Większość z tych lat spędził jednak na Zachodnim Wybrzeżu, dając wykłady, prowadząc warsztaty i koncertując w takich miejscach, jak więzienia, szpitale lub domy opieki społecznej[9]. Od czasu do czasu występował też na międzynarodowych festiwalach muzyki (Szwajcaria 1975, Japonia 1976, Włochy 1980)[2]. Występ na festiwalu jazzowym w Montreux udokumentowano albumem Live at Montreux[12].
W roku 1990 objął posadę starszego wykładowcy na Uniwersytecie Stanowym w Portland. W połowie lat 90. wrócił do Nowego Jorku[13]. Serią występów i nagrań ponownie zwrócił na siebie większą uwagę, choćby za sprawą występów ze sformowanym przez siebie w 1998 Point of Departure Sextet (obok Hilla: saksofoniści Marty Ehrlich i Greg Tardy, trębacz Ron Horton, kontrabasista Scott Colley, perkusista Billy Drummond), którego nazwa bezpośrednio nawiązywała do słynnej płyty pianisty z 1965 roku. Grupa ta koncertowała m.in. podczas Texaco Jazz Festival oraz w różnych nowojorskich klubach. Z sekstetem zarejestrował płytę "Dusk", wyróżnioną jako album roku 2001 przez magazyny „Down Beat” i „JazzTimes”[6].
Ostatni występ publiczny Hilla miał miejsce trzy tygodnie przed jego śmiercią, 29 marca 2007 w Kościele Świętej Trójcy na Manhattanie. Pod koniec życia zmagał się z rakiem płuc. Zmarł w swoim domu w Jersey City[14].
Uznanie i nagrody
Zaliczany do grona wybitnych pianistów i kompozytorów jazzowych pokroju Theloniousa Monka i Cecila Taylora, uznawany za oryginalnego i spontanicznego, unikającego w grze i twórczości klisz muzyka, indywidualistę, wymykającego się łatwemu zaszufladkowaniu i prostej kategoryzacji[2][6].
W 1997 został uhonorowany Lifetime Achievement Award przez Jazz Foundation of America, w 2003 otrzymał Jazzpar Prize[15], zaś w 2007 i 2008, już pośmiertnie – przyznano mu, kolejno, doktorat honoris causa Berklee College of Music[16] oraz nagrodę NEA Jazz Master[17].
Życie osobiste
Dwukrotnie żonaty, w latach 1963-1989 z Laverne Gillette, od 1992 do śmierci w 2007 z Janice Robinson Hill[13].
Dyskografia
Opracowano na podstawie materiału źródłowego[1][3][7][10][18][19].
Jako lider
- Black Fire (1963)
- Smoke Stack (1963)
- Judgment! (1964)
- Point of Departure (1964)
- Andrew!!! (1964)
- Pax (1965, wydany 2006)
- Compulsion (1965)
- Change (1966, wydany 2007)
- Grass Roots (1968)
- Dance with Death (1968, wydany 1980)
- Lift Every Voice (1969)
- Passing Ships (1969, wydany 2003)
- One for One (1965/1969/1970, wydany 1975)
- Eternal Spirit (1989)
- But Not Farewell (1990)
- Time Lines (2006)
East Wind Records:
- Blue Black (1975)
- Hommage (1975)
- Nefertiti (1976)
Soul Note:
- Strange Serenade (1980)
- Faces of Hope (1980)
- Shades (1986)
- Verona Rag (1986)
SteepleChase Records:
- Invitation (1974)
- Divine Revelation (1975)
Freedom Records:
- Spiral (1975)
- Live at Montreux (1975)
Palmetto Records:
- Dusk (1999)
- A Beautiful Day (2002)
Inne wytwórnie:
- So In Love (Warwick Records) (1960)
- From California with Love (Artists House) (1979)
- Dreams Come True (Joyous Shout!) (1993)
- Les Trinitaires (Jazz Friends) (1998)
- The Day the World Stood Still (Stunt Records) (2003)
Kompilacje:
- Mosaic Select 16: Andrew Hill (Mosaic Records) (2005)
- Mosaic Select 23: Andrew Hill-Solo (Mosaic Records) (2007)
Jako sideman
Walt Dickerson:
- To My Queen (New Jazz, 1962)
- Domino (Mercury, 1962)
Jimmy Woods:
- Conflict (Contemporary, 1963)
- No Room for Squares (Blue Note, 1963)
- Our Thing (Blue Note, 1963)
- Dialogue (Blue Note, 1965)
Russel Baba:
- Earth Prayer (1992)
Reggie Workman:
- Summit Conference (1994)
Greg Osby:
- The Invisible Hand (Blue Note, 2000)
Przypisy
- ↑ a b Richard Cook, Brian Morton: The Penguin Guide to Jazz Recordings. Penguin, 2008, s. 701-704. ISBN 83-87422-05-3. (ang.).
- ↑ a b c Ian Carr, Digby Fairweather, Brian Priestley: The Rough Guide to Jazz (Second Edition). Rough Guides, 2000, s. 347-348. ISBN 1-85828-528-3. (ang.).
- ↑ a b Dionizy Piątkowski: Encyklopedia Muzyki Popularnej – JAZZ. Oficyna Wydawnicza Atena, 2005, s. 377-378. ISBN 83-87422-05-3. (pol.).
- ↑ Andrew Hill strona oficjalna. www.andrewhilljazz.com. [dostęp 2015-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-10)]. (ang.).
- ↑ a b Andrew Hill w All About Jazz. www.allaboutjazz.com. [dostęp 2015-10-23]. (ang.).
- ↑ a b c d e Chris Kelsey: Biografia Andrew Hilla w AllMusic. www.allmusic.com. [dostęp 2015-10-23]. (ang.).
- ↑ a b Andrew Hill w Rate Your Music. rateyourmusic.com. [dostęp 2015-10-23]. (ang.).
- ↑ Skrótowa biografia Andrew Hilla na stronie oficjalnej artysty. www.andrewhilljazz.com. [dostęp 2015-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-02)]. (ang.).
- ↑ a b c d Howard Mandel: Biografia Andrew Hilla na stronie oficjalnej artysty. www.andrewhilljazz.com. [dostęp 2015-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (ang.).
- ↑ a b Andrew Hill w Discogs. www.discogs.com. [dostęp 2015-10-23]. (ang.).
- ↑ Dionizy Piątkowski: Encyklopedia Muzyki Popularnej – JAZZ. Oficyna Wydawnicza Atena, 2005, s. 261. ISBN 83-87422-05-3. (pol.).
- ↑ Ken Dryden: Andrew Hill "Live at Montreux" review. www.allmusic.com. [dostęp 2015-10-23]. (ang.).
- ↑ a b Matt Schudel: Nekrolog Andrew Hilla w „The Washington Post”. www.washingtonpost.com. [dostęp 2015-10-23]. (ang.).
- ↑ Ben Ratliff: Nekrolog Andrew Hilla w „The New York Times”. www.nytimes.com. [dostęp 2015-10-23]. (ang.).
- ↑ Jazzpar Prize. www.jazzpar.dk. [dostęp 2015-10-23]. (ang.).
- ↑ „Gloria and Emilio Estefan, the Edge, and Andrew Hill Honored”. www.berklee.edu. [dostęp 2015-10-23]. (ang.).
- ↑ Profil Andrew Hilla na stronie NEA Jazz Masters. www.arts.gov. [dostęp 2015-10-23]. (ang.).
- ↑ Dyskografia Andrew Hilla na stronie oficjalnej artysty. www.andrewhilljazz.com. [dostęp 2015-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (ang.).
- ↑ Dyskografia Andrew Hilla w AllMusic. www.allmusic.com. [dostęp 2015-10-23]. (ang.).
Bibliografia
- >Richard Cook, Brian Morton: The Penguin Guide to Jazz Recordings, Penguin 2008, ISBN 978-0-14-103401-0. (ang.)
- >Dionizy Piątkowski, Encyklopedia Muzyki Popularnej – JAZZ, Oficyna Wydawnicza Atena 2005, ISBN 83-87422-05-3. (pol.)
- >The Rough Guide to Jazz (Second Edition), ed. by Ian Carr, Digby Fairweather, Brian Priestley, Rough Guides 2000, ISBN 1-85828-528-3. (ang.)
Linki zewnętrzne
- Andrew Hill strona oficjalna (ang.)
- Andrew Hill w All About Jazz (ang.)
- Andrew Hill w AllMusic (ang.)
- Andrew Hill w Discogs (ang.)
- Andrew Hill w Rate Your Music (ang.)