Aurobindo Ghose
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/71/Sri_aurobindo.jpg/225px-Sri_aurobindo.jpg)
![rahmenlos](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/Sri_Aurobindo_sign.jpg/247px-Sri_Aurobindo_sign.jpg)
Aurobindo Ghose lub Aurobindo Ghosh, Śri Aurobindo (dewanagari श्री अरविन्द; bengali অরবিন্দ ঘোষ); tamil அரவிந்தர; pol. Aurobindo Ghosz; ur. 15 sierpnia 1872 w Bengalu, zm. 5 grudnia 1950 w Pondicherry) – indyjski filozof, prozaik, poeta, krytyk literacki, tłumacz i publicysta.
Życiorys
Był synem bengalskiego lekarza. Od wczesnej młodości był kształcony w Wielkiej Brytanii. W latach 1879–1893 studiował w Cambridge. Podczas pobytu w Anglii zainteresował się filozofią i religijną tradycją indyjską. Po powrocie do Indii zgłębiał tradycje swego kraju. Przez kilkanaście lat był nauczycielem języka angielskiego i dyrektorem Edukacji Publicznej Księstwa Barody. Następnie pracował w Bengalu.
Przekonany, że Indie wraz z niepodległością odzyskają swą prawdziwą tożsamość, stał się skrajnym nacjonalistą praktykującym jednocześnie jogę. W latach 1905–1910, zaangażowany w politykę, przewodniczył ruchowi nacjonalistycznemu. W 1909 r. osiadł w Puttuczczeri (wówczas Pondicherry należące do Francji), aby poświęcić się spisywaniu swego dzieła.
Żoną jego była Mrinalini, przedwcześnie zmarła w 1918 roku w wyniku epidemii grypy[1].
Droga duchowa
W 1910 roku wycofał się ostatecznie z życia politycznego Bengalu i rozpoczął poszukiwania uniwersalnego systemu religijnego. Lele, guru z Maharasztry, wprowadził go w praktykę kultu bogini Kali.
W 1909 roku osiadł w Puttuczczeri (Pondicherry), w którym założył aśram. Mieszkał w nim wraz ze swoją francuską towarzyszką, Madame Richard, która stała się „Matką” aśramu, i ze swoimi uczniami. W 1926 wycofał się z publicznej aktywności aśramu, wybierając całkowite odosobnienie (publicznie pokazywał się tylko raz w roku). Kierownictwo nad aśramem przejęła Madame Richard (zm. 1975), tworząc „ośrodek uniwersytecki”, a potem „Miasto Brzasku”, Auroville, dokąd ze wszystkich krajów napływali uczniowie.
Nauczanie
Bardzo przywiązany do niedualistycznej myśli indyjskiej, Śri Aurobindo próbował pogodzić racjonalizm z mistycyzmem, zachodnią naukę ze wschodnią mądrością. Dla Aurobindo Bóg, jednocześnie transcendentny i immanentny, ukazuje się człowiekowi przede wszystkim jako Świadomość kosmiczna, przejawiająca się w czasie i przestrzeni. Ponieważ świat jest wynikiem kosmicznej gry, będącej uwikłaniem Ducha w materię, człowiek, dzięki swym niewykorzystanym jeszcze możliwościom (szczególnie zdolności zwanej przez niego supramentalną), które możemy uzyskać praktykując rozmaite odmiany jogi, musi przywrócić w sobie i na ziemi „życie boskie”. Warunkiem jest wyrzeczenie się wszelkich egoistycznych pragnień. Ta świadoma przemiana powinna doprowadzić do pojawienia się człowieka nowego typu, prawdziwego „nadczłowieka”[2].
Rok 1972 UNESCO ogłosiło Rokiem Aurobindo.
Twórczość
Śri Aurobindo jest autorem licznych książek. Napisał również komentarz do Bhagawadgity (1962), do trzech upaniszad (1949) i do Heraklita. Pisał po angielsku i w języku bengali.
Poezja
- Meditations of Mandavya (1913)
- Savitri (1950 – 1951)
Publikacje krytycznoliterackie
- Bankim Chandra Chatterjee (1893–1894)
- The Age of Kalidasa (1902)
- The Future Poetry (pośmiertnie, 1954)
- The Foundation of Indian Culture
Inne
- The Life Divine (1939 – 1940, 4 tomy)
- The Synthesis of Yoga (pośmiertnie, 1955)
- The Ideal Human Cycle (1919, wydanie poprawione 1950)
W języku polskim
- Aurobindo: Światło na drodze jogi. Tłum. Wanda Dynowska. Sosnowiec: Wyd. Trickster, 1995.
Sławni uczniowie
- Mira Richard – pochodząca z Francji następczyni mistrza;
- Śri Chinmoy – prawie dwadzieścia lat spędził w Puducherry (od 1944);
- Matka Meera – jako Kamala Reddy spędziła młodzieńcze lata w aśramie w Puducherry;
- Suddhananda Bharati (1897-1937) – przebywał 23 lata w aśramie[3].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Mrinalini: Sri Aurobindo’s Forgotten Wife by Dr. Kavita Sharma, „Boloji” [dostęp 2016-12-28] [zarchiwizowane z adresu 2016-12-29] .
- ↑ JacquesJ. Brosse JacquesJ., Mistrzowie duchowi: leksykon, 2000 .
- ↑ Vadakaymadam Krishnier Subramanian: 101 Mystics of India. Wyd. 1. New Delhi: Abhinav Publications, 2006, s. 215. ddc 291.422 092 21. ISBN 81-7017-445-7. (ang.).
Bibliografia
- Śri Aurobindo. Pramacierz i jej postaci., Wanda Dynowska, Bombaj, 1956.
- ISNI: 000000012137144X
- VIAF: 66462996
- LCCN: n79071149
- GND: 118505157
- NDL: 00431920
- LIBRIS: 42gjdqnn4v4hbzx
- BnF: 11889589g
- SUDOC: 02728090X
- SBN: UFIV037681
- NLA: 36556815
- NKC: jn20000601785
- BNE: XX1049184
- NTA: 068465874
- BIBSYS: 90554182
- CiNii: DA02869558
- Open Library: OL1752A
- PLWABN: 9810678532705606
- NUKAT: n96005925
- OBIN: 62510
- J9U: 987007261614105171
- PTBNP: 25957
- CANTIC: a10993149
- LNB: 000043840
- CONOR: 12298339
- ΕΒΕ: 175112
- BLBNB: 000598874
- KRNLK: KAC200901413
- PWN: 3872425
- Britannica: biography/Shri-Aurobindo
- Treccani: sri-aurobindo
- Universalis: sri-aurobindo
- БРЭ: 1937112
- NE.se: aurobindo-ghose
- SNL: Sri_Aurobindo
- VLE: sri-aurobindo
- Catalana: 0006170
- DSDE: Shri_Aurobindo
- Hrvatska enciklopedija: 4660