Blues Breakers with Eric Clapton
Wykonawca albumu studyjnego | ||||
John Mayall & the Bluesbreakers | ||||
Wydany | 22 lipca 1966[1] | |||
---|---|---|---|---|
Nagrywany | 1966 | |||
Gatunek | blues-rock | |||
Długość | 37:13 | |||
Wydawnictwo | Decca Records (Wielka Brytania), London Records (USA) | |||
Producent | Mike Vernon[2] | |||
Oceny | ||||
Album po albumie | ||||
|
Blues Breakers with Eric Clapton – debiutancki album zespołu John Mayall & the Bluesbreakers, wydany nakładem wytwórni Decca Records (Wielka Brytania) i London Records (USA)[2].
Album zyskał przydomek „the Beano album” ponieważ jego okładka przedstawiała Erica Claptona czytającego brytyjski komiks Beano[3].
Album
Historia i muzyka
W 1963 roku w Londynie John Mayall założył zespół The Bluesbreakers, który w roku następnym podpisał kontrakt z wytwórnią Decca Records[4]. W 1965 roku do Bluesbreakers dołączył, po opuszczeniu The Yardbirds, Eric Clapton[5]. Z nim w składzie zespół nagrał album Blues Breakers with Eric Clapton[1]. Sesja nagraniowa trwała – według Mayalla – trzy lub cztery dni, więc aby jej nie przedłużać, zespół wybrał na album te utwory, które zdążył wcześniej ograć na koncertach[6]. Ponad połowę utworów stanowiły bluesowe standardy, w tym „All Your Love” Otisa Rusha, „Hideaway” Freddiego Kinga, „Ramblin' on My Mind” Roberta Johnsona (z pierwszym solowym wokalem Claptona), „It Ain't Right” oraz cover hitu Raya Charlesa z 1959 roku „What’d I Say”, w którym Mayall grał na organach Hammonda model B3, Flint zaprezentował solo perkusyjne, a Clapton zacytował fragment „Day Tripper” The Beatles. Oprócz coverów Bluesbreakers zagrali kilka własnych utworów, w tym „Key to Love” , „Have You Heard” i „Another Man” Mayalla oraz napisany przez Mayalla i Claptona „Double Crossing Time”. Grę zespołu uzupełniała sekcja dęta, wprowadzona przez Vernona podczas postprodukcji. Clapton grał na swojej gitarze Gibson Les Paul Standard z 1960 roku, podłączonej do wzmacniacza Marshall 1962 2×12 combo tworząc nowatorskie i wyjątkowe wówczas brzmienie, które sprawiło, że tytuł albumu rozciągnięto również na gitarę i modele wzmacniaczy: „the Blues Breaker” lub „Beano” Les Paul i Marshall Bluesbreaker[3].
Album doczekał się po latach licznych wznowień połączonych z jego remasteringiem oraz dodaniem, w formie bonusu, nagrań archiwalnych z tamtego okresu, w większości wcześniej niepublikowanych[7].
Lista utworów
Lista i informacje według Discogs[2]:
Side 1
1. All Your Love (Rush / Dixon) 3:33 2. Hideaway (King / Thompson) 3:15 3. Little Girl (Mayall) 2:35 4. Another Man (Mayall) 1:45 5. Double Crossing Time (Mayall /Clapton) 3:02 6. What’d I Say (Charles) 4:25 18:35
Side 2
1. Key To Love (Mayall) 2:06 2. Parchman Farm (Allison) 2:20 3. Have You Heard (Mayall) 5:55 4. Ramblin' On My Mind (Johnson) 3:07 5. Steppin' Out (Frazier) 2:30 6. It Ain't Right (Jacobs) 2:40 18:38
Muzycy
Zespół
- John Mayall – fortepian, organy, harmonijka ustna, layout
- Eric Clapton – gitara, śpiew
- John McVie – gitara basowa
- Hughie Flint – perkusja
Muzycy towarzyszący
- John Almond – saksofon barytonowy
- Alan Skidmore – saksofon tenorowy
- Derek Healey – trąbka
Produkcja
- Gus Dudgeon – inżynier dźwięku
- Mike Vernon – producent
Lista utworów (CD, wznowienie 2006, Decca)
Lista i informacje według Discogs[7]:
Disc One: The Original Mono Album and 1969 Stereo Mix
1. All Your Love (Rush / Dixon) 3:35 2. Hideaway (King / Thompson) 3:14 3. Little Girl (Mayall) 2:33 4. Another Man (Mayall) 1:44 5. Double Crossing Time (Mayall /Clapton) 3:02 6. What’d I Say (Charles) 4:26 7. Key To Love (Mayall) 2:06 8. Parchman Farm (Allison) 2:19 9. Have You Heard (Mayall) 5:54 10. Ramblin' On My Mind (Johnson) 3:07 11. Steppin' Out (Frazier) 2:28 12. It Ain't Right (Jacobs) 2:41 Stereo Mix (November 1969)
1. All Your Love 3:35 2. Hideaway 3:14 3. Little Girl 2:33 4. Another Man 1:45 5. Double Crossing Time 3:01 6. What’d I Say 4:26 7. Key To Love 2:05 8. Parchman Farm 2:21 9. Have You Heard 5:52 10. Ramblin' On My Mind 3:07 11. Steppin' Out 2:27 12. It Ain't Right 2:41 1:14:16
Disc Two: Bonus Disc
BBC 'Saturday Club' Session – 26th April 1965
1. Crawling Up A Hill (John Mayall) 2:06
2. Crocodile Walk (John Mayall) 2:22
3. Bye Bye Bird (Sonny Boy Williamson, Willie Dixon) 2:47
Immediate 45 IM012 – Released October 1965
4. I'm Your Witchdoctor (John Mayall) 2:09
5. Telephone Blues (John Mayall) 3:56
Purdah 45 3502 – Recorded Oct 1965, Released Aug 1966
6. Bernard Jenkins (Eric Clapton) 3:47
7. Lonely Years (John Mayall) 3:17
BBC 'Saturday Club' Session - 25th Oct 1965
8. Cheatin' Woman (John Mayall) 2:01
9. Nowhere To Turn (John Mayall) 1:40
10. I'm Your Witchdoctor (John Mayall) 2:08
Recorded 2nd Dec 1965, At Pye Studios (Unreleased Stereo Mix)
11. On Top Of The World (Tk 2) (John Mayall) 2:49
BBC 'Saturday Club' Session - 14th March 1966
12. Key To Love (John Mayall) 2:01
13. On Top Of The World (John Mayall) 2:32
Recorded Live At Flamingo Club, London, 7th November 1965
14. They Call It Stormy Monday (T-Bone Walker) 4:33
15. Intro Into Maudie (Intro: John Mayall, Maudie: John Lee Hooker) 2:25
16. It Hurts To Be In Love (Julius Dixon, Rudolph Toombs) 3:21
17. Have You Ever Loved A Woman (Billy Myles) 6:42
18. Bye Bye Bird S(onny Boy Williamson, Willie Dixon) 3:49
19. Hoochie Coochie Man (Willie Dixon) 3:53
Informacje dot. utworów
- Oryginalny album (utwory od 1-1 do 1-12) wydany w lipcu 1966 roku jako Decca LK 4808
- Album stereo (utwory od 1-13 do 1-24) wydany w grudniu 1969 roku jako Decca SKL 4804
- Utwory 2-1 do 2-3, 2-8 do 2-13 wcześniej niewydane
- Utwór 2-14 pierwotnie pojawił się na Looking Back (Decca SKL 5010) w sierpniu 1969 roku
- Utwory od 2-15 do 2-19 pojawiły się wcześniej na John Mayall - Primal Solos (Decca TAB 66) w kwietniu 1983 roku
- Kompilacja: 2006 Decca Music Group Ltd
Odbiór
Opinie krytyków
Oceny łączne | |
---|---|
Publikacja | Ocena |
Album of the Year | 87/100[8] |
Recenzje | |
Publikacja | Ocena |
AllMusic | ![]() |
Mojo | ![]() |
The Rolling Stone Album Guide | ![]() |
Tylko Rock | ![]() |
Zdaniem Bruce’a Edera z AllMusic album był „przełomowym albumem bluesowym lat sześćdziesiątych, być może najlepszym brytyjskim albumem bluesowym, jaki kiedykolwiek powstał i najlepszy longplayem nagranym przez Bluesbreakers Johna Mayalla (...) i kulminacją bardzo udanego roku grania z Johnem Mayallem, w pełni zrealizowanym bluesowym dziełem”. Autor podkreśla doskonałą grę Claptona i Mayalla oraz współdziałanie sekcji rytmicznej, jak również zasługę Vernona jeśli chodzi o „czystość i prostotę płyty”[1].
Wkład Claptona w muzykę albumu podkreślają również Paul Evans z wydawnictwa The Rolling Stone Album Guide[10] oraz Tony Russell z magazynu Mojo. Ten ostatni określił album jako „ikoniczny”[9].
Owen Bailey z magazynu Guitar.com jest przekonany, że „album Beano jest matecznikiem blues-rockowej gitary i bez jego wpływu legion gitarzystów – wśród nich Peter Green, Gary Moore, Jeff Beck, Eddie Van Halen, Billy Gibbons, Joe Bonamassa, John Mayer, Stevie Ray Vaughan, a nawet Hendrix – mógł brzmieć zupełnie inaczej[12].
Blues Breakers with Eric Clapton to „legendarna płyta, kwintesencja stylu zwanego białym elektrycznym bluesem” – uważa Krzysztof Celiński z miesięcznika Tylko Rock[13]. Wtóruje mu redakcyjny kolega, Marcin Gajewski: „Ta płyta, to po prostu blues-rockowa uczta. Jest tu jakaś zadziwiająca świeżość. Jakiś ujmujący czar. Jest tak ważna w bluesie dusza, pasja, emocje”[11].
Dziedzictwo
Ten jeden album, który pan Clapton nagrał z Mayallem, jest często uznawany za początek elektrycznego boomu bluesowego w latach 60. wśród młodych Amerykanów i Brytyjczyków. Z piosenkami Roberta Johnsona, Otisa Rusha, Freddiego Kinga i Raya Charlesa, a także samego Mayalla, album prezentował repertuar, aranżacje i gęste brzmienie gitary, które miało być powszechnie kopiowane przez setki zespołów w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.
Również zdaniem Chrisa Jonesa z BBC Mayall i Clapton nadali bluesowi nowy wymiar. Zaproponowany przez nich blues rock miał panować przez lata w świecie muzycznego „undergroundu”, a połączenie przez Claptona starego Gibsona Les Paula z przesterowanym wzmacniaczem Marshalla okazało się być rewolucyjnym pociągnięciem, które sprawiło, że w krótkim czasie w całej Wielkiej Brytanii pojawili się liczni naśladowcy[15].
Podobnie uważa Harry Shapiro z magazynu Classic Rock: „Eric Clapton nie wynalazł gitary bluesowej, ani jego gra nie była szczególnie innowacyjna, zapożyczając się tak mocno od Freddiego Kinga i Otisa Rusha. Ale jako młody, biały muzyk grający w sposób, w jaki zrobił to na tym albumie, zasygnalizował tysiącom początkujących gitarzystów, że mogą przyjąć bluesa jako własnego, przekształcić go na swój własny obraz i pchnąć muzykę dalej”[16].
Listy tygodniowe
Kraj | Lista | Pozycja |
---|---|---|
Wielka Brytania | UK Albums Chart | 6[17] |
Certyfikaty sprzedaży
- Wielka Brytania: złota płyta (29 stycznia 2016)[18]
Wyróżnienia
- 1. miejsce na liście 30 najlepszych brytyjskich albumów blues-rockowych w historii (The 30 best British Blues Rock albums ever) magazynu Classic Rock[19]
- 195. miejsce na Liście 500 albumów wszech czasów magazynu Rolling Stone[20]
Przypisy
- ↑ a b c d Bruce Eder: Blues Breakers – John Mayall & the Bluesbreakers / Eric Clapton / John Mayall. AllMusic. [dostęp 2024-07-26]. (ang.).
- ↑ a b c John Mayall With Eric Clapton – Blues Breakers. Discogs. [dostęp 2024-07-26]. (ang.).
- ↑ a b Sophie Smith: ‘The Beano Album’: John Mayall’s Bluesbreakers And Eric Clapton Create A Classic. udiscovermusic.com. [dostęp 2024-07-27]. (ang.).
- ↑ Madison Bloom: John Mayall, the “Godfather of British Blues,” Dies at 90. Pitchfork. [dostęp 2024-07-26]. (ang.).
- ↑ Associated Press: John Mayall, British Blues Pioneer, Dies at 90. Billboard.com. [dostęp 2024-07-26]. (ang.).
- ↑ Wiesław Weiss. John Mayall: królewskie marzenia. „Tylko Rock”. Nr 6 (46), s. 19, czerwiec 1995. Warszawa: Res Publica Press International Sp. z o.o.. ISSN 1230-2317.
- ↑ a b John Mayall With Eric Clapton – Blues Breakers. Discogs. [dostęp 2024-07-29]. (ang.).
- ↑ Album of the Year: John Mayall & Eric Clapton – Blues Breakers. Album of the Year. [dostęp 2024-07-26]. (ang.).
- ↑ a b Tony Russell. YOU’VE GOT MAYALL. „Mojo”. October 2015, s. 45, October 2015. London: Bauer Media Group. ISSN 1351-0193. [dostęp 2024-07-26]. (ang.).
- ↑ a b (red.) Anthony DeCurtis, (red.) James Henke, (red.) Holly George-Warren: The Rolling Stone Album Guide. New York: Random House, 1992, s. 456. ISBN 0-679-73729-4. (ang.).
- ↑ a b Marcin Gajewski. John Mayall Bluesbreakers With Eric Clapton. „Tylko Rock”. Nr 6 (70), s. 43, czerwiec 1997. Warszawa: Res Publica Press International Sp. z o.o.. ISSN 1230-2317.
- ↑ Owen Bailey: The Genius Of… Blues Breakers With Eric Clapton by John Mayall & The Bluesbreakers. Guitar.com. [dostęp 2024-07-27]. (ang.).
- ↑ Krzysztof Celiński. John Mayall Bluesbreakers With Eric Clapton. „Tylko Rock”. Nr 6 (46), s. 18, czerwiec 1995. Warszawa: Res Publica Press International Sp. z o.o.. ISSN 1230-2317.
- ↑ Larry Rohter: John Mayall, Pioneer of British Blues, Is Dead at 90. The New York Times. [dostęp 2024-07-26]. (ang.).
- ↑ Chris Jones: John Mayall Bluesbreakers With Eric Clapton Review. BBC. [dostęp 2024-02-27]. (ang.).
- ↑ Harry Shapiro ( Classic Rock ): John Mayall's Bluesbreakers with Eric Clapton: The Making of 'the Beano album'…. loudersound.com. [dostęp 2024-07-27]. (ang.).
- ↑ Official Charts Company: Official Albums Chart: 18 September 1966 – 24 September 1966. officialcharts.com. [dostęp 2024-07-26]. (ang.).
- ↑ BPI: John Mayall & Eric Clapton Blues Breakers. bpi.co.uk. [dostęp 2024-07-26]. (ang.).
- ↑ Paul Henderson, Siân Llewellyn, Geoff Barton, Hugh Fielder, Scott Rowley ( Classic Rock ): The 30 best British Blues Rock albums ever. loudersound.com. [dostęp 2024-07-30]. (ang.).
- ↑ Rolling Stone: 500 Greatest Albums List (2003): 195 John Mayall With Eric Clapton, ‘Blues Breakers’. Rolling Stone. [dostęp 2024-07-26]. (ang.).