Bogusław Pacek
gen. dyw. Bogusław Pacek (2009) | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 17 czerwca 1954 | ||
---|---|---|---|
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1979–2014 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Jednostki | Wydział ŻW Gdańsk | ||
Stanowiska | komendant wydziału ŻW | ||
Główne wojny i bitwy | EUFOR Tchad/RCA | ||
Późniejsza praca | profesor UJK | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Bogusław Pacek (ur. 17 czerwca 1954 w Chlebowie) – żołnierz, naukowiec, profesor nauk społecznych[1], doktor habilitowany nauk wojskowych, generał dywizji w stanie spoczynku.
Życiorys
Szkołę podstawową i liceum ogólnokształcące ukończył w Rypinie. Następnie studiował filologię rosyjską na Uniwersytecie Gdańskim. Po zakończeniu studiów przez rok pracował w macierzystej uczelni jako filolog. W czasie studiów i pracy w Uniwersytecie Gdańskim – aktywny animator kultury studenckiej, m.in. prezes Dyskusyjnego Klubu Filmowego, kierownik organizacyjny klubu „Wysepka”, organizator przeglądów teatralnych i filmowych, kabaretonów, dni uczelni itp.
W latach 1978–1979 odbył przeszkolenie w Szkole Oficerów Rezerwy w Centrum Szkolenia Wojskowej Służby Wewnętrznej w Mińsku Mazowieckim. W 1979 wstąpił do zawodowej służby wojskowej i przydzielony do Oddziału WSW w Gdańsku. Służbę pełnił między innymi na stanowisku dowódcy plutonu, oficera dochodzeniowo-śledczego i dyżurnego Dyżurnej Służby Operacyjnej. W 1985 przeniesiony został do Wydziału WSW 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej w Gdańsku i wyznaczony na stanowisko oficera. Rok później 7 DDes. została przeformowana w 7 Łużycką Brygadę Obrony Wybrzeża, a on sam wyznaczony na stanowisko starszego oficera wydziału. W 1988 roku objął stanowisko zastępcy szefa Wydziału WSW 7 BOW. Do 1990 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
W 1990, po rozformowaniu Wojskowej Służby Wewnętrznej i utworzeniu Żandarmerii Wojskowej, powołany został na stanowisko zastępcy komendanta Wydziału Żandarmerii Wojskowej w Gdańsku. W czerwcu tego samego roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych na Wojskowej Akademii Politycznej[2]. W 1991 został wyznaczony na stanowisko Komendanta Wydziału Żandarmerii Wojskowej w Gdańsku. W latach 1991–1994 przeszedł przeszkolenie ogólnowojskowe i policyjne w ośrodkach szkoleniowych Turcji i Włoch oraz odbył trzy staże w Żandarmerii Narodowej Francji.
W 1996 otrzymał nominację na stanowisko Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w Bydgoszczy. W tym samym roku ukończył Kurs Operacyjno-Taktyczny w Akademii Obrony Narodowej. Rok później został Komendantem Oddziału Żandarmerii Wojskowej Garnizonu Stołecznego w Warszawie, który w 2000 roku został przemianowany na Mazowiecki Oddział Żandarmerii Wojskowej im. gen. Franciszka Sznajde. Dowodzony przez niego Oddział Żandarmerii Wojskowej dwukrotnie zdobył miano przodującej jednostki Sił Zbrojnych Rz. Polskiej i został wyróżniony Znakiem Honorowym SZ RP. W 2001 roku ukończył półroczny kurs specjalistyczny w Kanadzie.
1 sierpnia 2003 objął obowiązki Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej. Jest pomysłodawcą i twórcą oddziałów specjalnych ŻW w Warszawie, Mińsku Mazowieckim i Gliwicach. Podczas jego dowodzenia w Żandarmerii Wojskowej powstały etatowe piony – operacyjno-rozpoznawczy i profilaktyczny, a Komenda Główna ŻW stała się dysponentem finansowym II stopnia. Zdecydowanie też zwiększył się udział ŻW w działaniach zagranicznych. Zorganizował dwie pierwsze samodzielne żandarmeryjne operacje wojskowe: PKW w Kongu oraz w Bośni i Hercegowinie. Doprowadził do stworzenia pierwszego natowskiego wielonarodowego batalionu policji wojskowej, w którym ŻW przyjęła rolę kierującą. Rozpoczął proces włączania ŻW do Europejskich Sił Żandarmerii. W czasie jego dowodzenia zdecydowanie poprawiła się infrastruktura instytucji oraz wyposażenie jej jednostek.
Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski awansował go na generała brygady (15 sierpnia 2003[3]) i generała dywizji (15 sierpnia 2005[4]).
5 października 2006 stanowisko Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej przekazał generałowi brygady Janowi Żukowskiemu, po czym przeniesiony został do rezerwy kadrowej Ministra Obrony Narodowej.
Stowarzyszenie Żandarmerii Wojskowej „Żandarm” nadało mu w 2006 tytuł członka honorowego.
Nowy Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło powołał go na funkcję Pełnomocnika do sprawy budowy kampusu Uniwersytetu Obrony Narodowej (taka uczelnia jednak nie powstała). W 2008 skierowany został do Dowództwa Operacyjnego Unii Europejskiej (OHQ) w Mont Valérien na stanowisko zastępcy dowódcy Operacji Wojskowej EUFOR w Czadzie oraz Republice Środkowoafrykańskiej, które pełnił do końca czerwca 2009. Był pierwszym polskim generałem wyznaczonym na stanowisko dowódcze całej operacji międzynarodowej. Po zakończeniu operacji został z nadania Prezydenta RF Nicolasa Sarkozy'ego Oficerem Orderu Narodowego Zasługi (Francji). W 2009, w Akademii Obrony Narodowej, uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk wojskowych na podstawie dysertacji „Żandarmeria Wojskowa Sił Zbrojnych RP w misjach pokojowych i stabilizacyjnych”. W 2010 wyznaczony na stanowisko asystenta Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego ds. Wojsk Lądowych i Wojsk Specjalnych, a następnie od listopada 2011 roku Radcy Ministra Obrony Narodowej. Był inicjatorem i autorem wstępnej koncepcji utworzenia Jednostki Specjalnej „AGAT”, powstałej na bazie Oddziału Specjalnego ŻW w Gliwicach.
Równolegle ze służbą wojskową prowadził zajęcia dydaktyczne w Akademii Marynarki Wojennej, Uniwersytecie Gdańskim, Pomezańskim Kolegium Teologicznym i Szkole Wyższej TWP Wszechnica Polska.
Z dniem 20 sierpnia 2012 został wyznaczony przez Ministra Obrony Narodowej na Komendanta-Rektora Akademii Obrony Narodowej w Warszawie-Rembertowie[5]. Jest twórcą Wszechnicy Bezpieczeństwa i Wszechnicy Obronności. Jest autorem ponad 20 książek oraz ok. 200 artykułów naukowych i popularnonaukowych. Był organizatorem wielu konferencji naukowych, kierownikiem i uczestnikiem programów badawczych. Uczestniczył w komitetach naukowych polskich i międzynarodowych magazynów i konferencji naukowych. W latach 2014–2016 członek Senior Advisory Council PfP Consortium. Zasiadał w siedmioosobowym międzynarodowym zespole zarządzającym SAC (organizacja dla uczelni i instytutów badawczych z 80 państw świata zajmujących się bezpieczeństwem). W latach 2014–2015 był reprezentantem Polski – członkiem Rady NATO ds. Nauki (NATO Science and Technology Board-STB). W latach 2013–2016 był członkiem Rady Naukowej Bałtyckiej Akademii Obrony w Estonii (BALTDEFCOL).
Był felietonistą „Polski Zbrojnej”, "Świata Elit” i „Twojego Wieczoru”.
W 2012 został honorowym obywatelem Rypina.
14 sierpnia 2013 został wyróżniony przez Ministra ON wpisem do Księgi Honorowej Wojska Polskiego za wybitne osiągnięcia w dowodzeniu i działalności dydaktycznej.
W czerwcu 2014 po ukończeniu 60. roku życia został przeniesiony w stan spoczynku, przeszedł do cywila i odszedł z funkcji Komendanta AON. Pozostał w AON jako cywil nauczyciel akademicki na Wydziale Bezpieczeństwa Narodowego. Był równocześnie Doradcą Ministra ON[6].
30 czerwca 2014 odebrał tytuł naukowy profesora z rąk Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego[1]. Od września 2014 do 31 grudnia 2017 pełnił funkcję doradcy NATO ds. reformy wojskowego systemu edukacyjnego Ukrainy (wcześniej od marca 2013 roku – kierownik programu NATO-DEEP)[7]. Po czym rozpoczął działalność jako doradca do spraw naukowych ukraińskich uczelni wojskowych.
23 listopada 2014 Minister Obrony Narodowej powierzył mu dodatkowe obowiązki pełnomocnika ds. społecznych inicjatyw proobronnych[8][9]. Od 21 marca 2015 do 16 stycznia 2016[10] pełnił funkcję prezesa Federacji Organizacji Proobronnych, której był pomysłodawcą i współzałożycielem[11]. Decyzją Ministra Obrony Narodowej Antoniego Macierewicza nr 468/MON z 23 listopada 2015 zlikwidowano stanowisko Pełnomocnika ds. społecznych inicjatyw proobronnych,[12].
W 2015 uzyskał tytuł Lidera Bezpieczeństwa Narodowego oraz otrzymał nagrodę – buławę hetmańską przyznane przez Stowarzyszenie Wspierania Bezpieczeństwa Narodowego za szczególne osiągnięcia na rzecz bezpieczeństwa narodowego. Również w 2015 roku został Pomorzaninem Roku zwyciężając w plebiscycie Homo Popularis TVP Gdańsk, Radia Plus i "Twojego Wieczoru".
21 października 2015 został ponownie powołany na stanowisko Komendanta AON przez Ministra ON Tomasza Siemoniaka[13]. 17 listopada 2015 został odwołany ze stanowiska przez Ministra ON Antoniego Macierewicza. To była pierwsza decyzja kadrowa Ministra ON Antoniego Macierewicza[14][15]. Z dniem 30 listopada 2016 zrezygnował z funkcji doradcy Ministra Obrony Narodowej.
Pozostał w Akademii Obrony Narodowej jako cywil - nauczyciel akademicki. Pracował do czasu przekształcenia uczelni w Akademię Sztuki Wojennej, tj. do 31 sierpnia 2016. Zatrudnił się w Uniwersytecie Jana Kochanowskiego jako profesor, pracownik w Katedrze Bezpieczeństwa Narodowego Wydziału Nauk Społecznych w filii w Piotrkowie Trybunalskim[16]. Na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego – organizator kilku konferencji naukowych oraz inicjator i twórca Piotrkowskiego Uniwersytetu Polowego i Piotrkowskiej Trybuny Bezpieczeństwa.
W latach 2017–2020 był członkiem Zespołu Edukacji dla Bezpieczeństwa Komitetu Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk.
Od 1 marca 2018 – profesor Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego[17].
5 października 2018 jako jeden ze stu Polaków został wyróżniony przez Stowarzyszenie Wspierania Bezpieczeństwa Narodowego[18] Pierścieniem Stulecia Niepodległości – za zasługi położone dla bezpieczeństwa Ojczyzny, a we wrześniu 2020 to samo Stowarzyszenie uhonorowało go Pierścieniem Patrioty.
W maju 2019 założył Fundację – Instytut Bezpieczeństwa i Rozwoju Międzynarodowego SDirect24, do 1 marca 2024 był dyrektorem tego Instytutu. Był także redaktorem naczelnym kwartalnika naukowego Journal SDirect24, działającego pod patronatem DEEP NATO. W czerwcu 2019 otrzymał nagrodę Grand Prix – Miecz Szczerbiec i tytuł Lidera XX-lecia Ochrony Informacji Niejawnych, Biznesowych i Danych Osobowych nadane przez Kapitułę Krajowego Stowarzyszenia Ochrony Informacji Niejawnych[19].
Został dwukrotnie wyróżniony tytułem doktora honoris causa. 28 maja 2019 w uznaniu zasług naukowych w obszarze bezpieczeństwa międzynarodowego oraz obronności, aktywnej działalności w ramach programu DEEP NATO tytuł ten nadała mu Rada Naukowa Uniwersytetu Sił Powietrznych im. Iwana Kożeduba w Charkowie. Natomiast 15 czerwca 2020 roku tytuł doktora honoris causa nadała mu Rada Naukowa Uniwersytetu Obrony Narodowej w Kijowie.
W lutym 2024 został powołany przez Ministra Obrony Narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza na stanowisko dyrektora Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie[20], co spowodowało, iż Sławomir Cenckiewicz i Wiesław Wysocki odeszli z Rady Muzeum Wojska Polskiego.
Monografie
- Oddziały specjalne Żandarmerii Wojskowej, „Bellona”, ISBN 978-83-11-10745-8, Warszawa 2006.
- Policje wojskowe świata, „Bellona”, ISBN 83-11-10-443-3, Warszawa 2006.
- Żandarmeria Wojskowa: komponent Sił Zbrojnych RP, Akademia Obrony Narodowej, ISBN 978-83-7523-008-6, Warszawa 2007.
- Żandarmeria Wojskowa Sił Zbrojnych RP [Rzeczypospolitej Polskiej]: w misjach pokojowych i stabilizacyjnych: rozprawa habilitacyjna, Akademia Obrony Narodowej, Warszawa 2008 (Zeszyty Naukowe Akademii Obrony Narodowej).
- Żandarmeria Wojskowa w nowych uwarunkowaniach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, „Myśl Wojskowa”, dodatek specjalny, ISSN 0209-3111, Warszawa 2006.
- Działania Żandarmerii Wojskowej, Wyd. Bellona S.A., ISBN 978-83-11-12287-1, Warszawa 2012.
- Operacje Wojskowe Unii Europejskiej na przykładzie misji EUFOR Tchad/ RCA, Wyd. AON, ISBN 978-83-7523-110-6, Warszawa 2010.
- Osobowościowe uwarunkowania efektywności oficerów kontrwywiadu, Wyd. AON, sygn. AON 6145/13, ISBN 978-83-7523-253-0, Warszawa 2013.
- Udział Sił Zbrojnych RP w bezpieczeństwie wewnętrznym państwa, Wyd. AON, sygn. AON 6161/13, ISBN 978-83-7523-269-1, Warszawa 2013.
- Działania SZ w cyberprzestrzeni, Wyd. AON, ISBN 978-83-7523-270-7, Warszawa 2013 (współautor R. Hofmann).
- Od Napoleona do III Rzeczypospolitej. 200 lat Żandarmerii Wojskowej, Wyd. Bellona, ISBN 978-83-11-12807-1, Warszawa 2013 (współautor J. Suliński).
- Różne Barwy WSW, Wyd. Bellona, ISBN 978-83-11-13414-0, Warszawa 2014.
- Polscy żołnierze w Afganistanie 2002–2014, ISBN 978-83-63755-70-6, Wyd. MON, Warszawa 2015.
- Żołnierskie dzieje, Wyd. Solman, ISBN 978-83-936034-0-4, Warszawa 2014.
- Żandarmskie przygody, Wyd. Bellona, ISBN 978-83-11-14000-4, Warszawa 2009.
- 7. Łużycka Dywizja Desantowa 1963–1986. Miejsce, rola i zadania Wojsk Obrony Wybrzeża w systemie obronnym Polski. Historia dywizji, działania desantowe, wspomnienia żołnierzy, Wyd. AON, ISBN 978-83-7523-333-9 (Sygn. AON 6227/14) i Bellona ISBN 978-83-1113-380-8, Warszawa 2014 (współautorzy A. Polak, W. Mazurek).
- Zadania Sił Zbrojnych RP w procesie zapewniania bezpieczeństwa państwa – diagnoza stanu obecnego, Praca naukowo-badawcza. Wyd. AON, Warszawa 2014.
- Wsparcie wybranych rodzajów i służb SZ RP udzielone podmiotom odpowiedzialnym za utrzymanie bezpieczeństwa wewnętrznego państwa. Praca naukowo-badawcza, Wyd. AON, Warszawa 2016.
- Modyfikacja strategii działania sił międzynarodowych i ich wpływ na współpracę cywilno-wojskową oraz odbudowę Kosowa. Praca naukowo-badawcza, Wyd. AON, Warszawa 2016.
- Żandarmeria Wojskowa. Wyd. Adam Marszałek, ISBN 978-83-8019-411-3, Toruń 2016.
- Wojna hybrydowa na Ukrainie, Wyd. Rytm, ISBN 978-83-7399-753-0, Warszawa 2018.
- Wojska Specjalne Sił Zbrojnych RP, Wyd. Rytm, ISBN 978-83-7051-937-7, Warszawa 2019.
- Psychologia wojny hybrydowej, Wyd. Oficyna Wydawnicza Rytm i Uniwersytet Przyrodniczo-Humanistyczny w Siedlcach. ISBN 978-83-7399-828-5 oraz ISBN 978-83-7051-968-1, Warszawa – Siedlce 2019 (współautor P. Pacek).
Wyróżnienia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 2005[21]
- Krzyż Komandorski Orderu Krzyża Wojskowego – 2011[22]
- Złoty Krzyż Zasługi – 2000[23]
- Srebrny Krzyż Zasługi – 1993[24]
- Gwiazda Czadu – 2012
- Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” – 2011
- Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Złoty Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” – 1998
- Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”
- Brązowy Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju”
- Srebrna Odznaka „Za zasługi dla transportu RP” – 1994
- Srebrna Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” – 1998
- Srebrny Medal „Za Zasługi dla Policji”
- Krzyż Oficerski Orderu Narodowego Zasługi – Francja, nadanie 2008, wręczenie 2009[25][26].
- Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kolejnictwa” – 2005
- Odznaka Honorowa Żandarmerii Wojskowej – 2011
- Medal Komisji Edukacji Narodowej – 2014
- Medal „Zasłużony dla Warszawy” – 2014
- Odznaka Honorowa PCK III i II stopnia – 1998, 2004
- Komandoria Misji Pojednania „Missio Recociliationis” – 2013
- Medal Euroatlantycki SEA – 2009
- wpis do Księgi Honorowej Wojska Polskiego – 2013[27][28]
- Odznaka Honorowa Akademii Obrony Narodowej – 2012, ex officio
- Odznaka pamiątkowa Batalionu Reprezentacyjnego WP (nr 129)[29]
- Złoty Medal „Zasłużony dla Wojsk Inżynieryjnych” – 2013[30][31]
- Złoty Krzyż za Zasługi dla Pododdziałów dla Tradycji Oręża Polskiego Polskich Drużyn Strzeleckich – 2014
- Krzyż Kadecki – 2012
- Odznaka Jednostki Wojskowej „Agat” – 2013
- Odznaka Honorowa 1 Mazurskiej Brygady Artylerii – 1997
- Złota Odznaka Honorowa Związku Ociemniałych Żołnierzy RP – 2001
- Medal Za Zasługi dla Bazyliki Św.Brygidy
- Odznaka II Klasy (Złota) „Za Zasługi dla Związku Żołnierzy Wojska Polskiego” – 2013[32]
- Medal „60 Lat Udziału Polski w Misjach Poza Granicami Państwa” (Stowarzyszenie Kombatantów Misji Pokojowych ONZ) – 2013[33][34]
- Jubileuszowa Złota Odznaka 70. Rocznicy Bitwy pod Lenino (Stowarzyszenie Pamięci Generała Zygmunta Berlinga i Jego Żołnierzy) – 2013[35][36]
- Odznaczenie „Znak Szacunku” Ministra Obrony Ukrainy – 2016
- w drugiej połowie lat 80-tych został oficerem WSW roku województwa gdańskiego - w czasie stanu wojennego został odznaczony za obronę porządku publicznego
Przypisy
- ↑ a b Prezydent wręczył nominacje profesorskie. prezydent.pl, 30 czerwca 2014. [dostęp 2020-08-24].
- ↑ Wojskowa Akademia Polityczna im. Feliksa Dzierżyńskiego w bazie instytucji naukowych portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2024-02-24].
- ↑ M.P. z 2003 r. nr 42, poz. 610
- ↑ M.P. z 2005 r. nr 51, poz. 697
- ↑ D. Kania, Resortowy rektor Akademii Obrony Narodowej, https://katalogi.bn.org.pl/discovery/fulldisplay?docid=alma991041781239705066&context=L&vid=48OMNIS_NLOP:48OMNIS_NLOP&lang=pl&search_scope=NLOP_IZ_NZ&adaptor=Local%20Search%20Engine&tab=LibraryCatalog&query=any,exact,Pacek%20Bogus%C5%82aw&offset=50, dostęp: 2024-02-24.
- ↑ Gen. Bogusław Pacek żegna się z mundurem. polska-zbrojna.pl, 17 czerwca 2014. [dostęp 2014-06-17].
- ↑ Prof. Bogusław Pacek doradcą NATO ds. Ukrainy. mon.gov.pl, 26 września 2014. [dostęp 2014-09-30]. (pol.).
- ↑ Dodatkowe zadania gen. Bogusława Packa. mon.gov.pl, 6 listopada 2014. [dostęp 2014-11-07].
- ↑ Dz. Urz. MON z 2014 r., poz. 373
- ↑ "Rzeczpospolita", 17 stycznia 2016
- ↑ Pacek na czele Federacji Organizacji Proobronnych
- ↑ Dz. Urz. MON z 2015 r., poz. 326
- ↑ Powołanie rektora-komendanta AON. mon.gov.pl, 21 października 2015. [dostęp 2015-10-21].
- ↑ Odwołanie rektora AON. mon.gov.pl, 2015-11-17. [dostęp 2015-11-18].
- ↑ Rektor Akademii Obrony Narodowej Bogusław Pacek został odwołany. polskieradio.pl, 17 listopada 2015. [dostęp 2015-11-17].
- ↑ Admin-l, Uniwersytet Jana Kochanowskiego Filia w Piotrkowie Trybunalskim – Katedra Bezpieczeństwa Narodowego [online], www.unipt.pl [dostęp 2018-02-24] (pol.).
- ↑ Pracownicy. orient.uj.edu.pl [dostęp 2018-11-18]
- ↑ Stowarzyszenie Wspierania Bezpieczeństwa Narodowego [online], swbn.pl [dostęp 2024-04-22] (pol.).
- ↑ Ochrona danych osobowych i informacji niejawnych - szkolenia kursy warsztaty - KSOIN [online], ksoin.pl [dostęp 2024-04-22] (pol.).
- ↑ Sprzeciw wobec nominacji dla Bogusława Packa,https://niezalezna.pl/polska/sprzeciw-wobec-nominacji-dla-boguslawa-packa-profesorowie-odchodza-z-rady-muzeum-wojska-polskiego/511838, dostęp: 2024-02-25.
- ↑ M.P. z 2005 r. nr 74, poz. 1014 – pkt 3.
- ↑ M.P. z 2011 r. nr 103, poz. 1032
- ↑ M.P. z 2000 r. nr 31, poz. 641 – pkt 128.
- ↑ M.P. z 1993 r. nr 26, poz. 266 – pkt 38.
- ↑ Francja: Gen. Pacek otrzymał wysokie francuskie odznaczenie. money.pl, 18 maja 2009. [dostęp 2014-03-14].
- ↑ Polski generał wyróżniony przez Sarkozy'ego. wprost.pl, 18 maja 2009. [dostęp 2014-03-14].
- ↑ Wyróżnienia i odznaczenia resortowe z okazji Święta WP. archiwalny.mon.gov.pl, 14 sierpnia 2013. [dostęp 2014-03-14].
- ↑ Księga Honorowa Wojska Polskiego (wpisy 2013). archiwalny.mon.gov.pl, 14 sierpnia 2013. [dostęp 2014-03-14].
- ↑ UHONOROWANI ODZNAKĄ PAMIĄTKOWĄ BATALIONU REPREZENTACYJNEGO WOJSKA POLSKIEGO. sprwp.waw.pl. [dostęp 2014-05-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (19 maja 2014)].
- ↑ Święto Wojsk Inżynieryjnych – Dzień Sapera. archiwalny.mon.gov.pl, 16 kwietnia 2013. [dostęp 2014-03-14].
- ↑ Zasłużeni dla Wojsk Inżynieryjnych. aon.edu.pl, 16 kwietnia 2013. [dostęp 2014-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (30 października 2014)].
- ↑ Rektor – komendant wyróżniony przez delegatów ZŻWP. aon.edu.pl, 24 września 2013. [dostęp 2014-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (14 marca 2014)].
- ↑ 60 lat w błękitnych hełmach. aon.edu.pl, 24 października 2013. [dostęp 2014-03-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (14 marca 2014)].
- ↑ 60 lat Polaków w błękitnych hełmach. skmponz.pl, 25 października 2013. [dostęp 2014-03-14].
- ↑ REFLEKSJE SPOD LENINO. kombatantpolski.pl, grudzień 2013. [dostęp 2014-03-14].
- ↑ Konferencja naukowa w 70. rocznicę bitwy pod Lenino. sybiracyzg.pl, 15 listopada 2013. [dostęp 2014-03-14].
Linki zewnętrzne
- Biografia na stronach Akademii Obrony Narodowej
- Prof. dr hab. Bogusław Pacek, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2013-10-10] .