Boris Kudlička
Boris Kudlička (ur. 5 grudnia 1972 w Rużomberku) – słowacki scenograf, architekt, projektant.
Absolwent scenografii w Katedrze Projektowania Scenografii i Kostiumu na Wydziale Teatralnym Akademii Sztuk Pięknych w Bratysławie oraz Akademii Sztuk Pięknych w Groningen. Od 1995 roku związany z Teatrem Wielkim – Operą Narodową w Warszawie. Najpierw jako współpracownik i asystent Andrzeja Kreütz-Majewskiego, później jako naczelny scenograf. To wtedy rozpoczął się proces kształtowania się wyrazistego stylu Kudlički, charakteryzujący się minimalistyczną kompozycją, sięganiem po nieoczywiste materiały w przestrzeni teatralnej czy też środki wyrazu przynależne innym dziedzinom, jak plastyka, film, sztuki wizualne, design, co powoduje, że jego realizacje są nieoczywiste, oparte na kontrastach i pozostawiają widzowi duże pole do interpretacji.
Scenografia
Od 1996 roku samodzielnie tworzy scenografie przede wszystkim do spektakli operowych. Rozpoczęta w 1999 roku współpraca z Mariuszem Trelińskim zaowocowała realizacją kilkunastu tytułów operowych: Madame Butterfly[1], Król Roger[2], Otello, Don Giovanni, Oniegin, Dama pikowa, Andrea Chénier, La Bohème, Orfeusz i Eurydyka, Borys Godunow, Jolanta, Zamek Sinobrodego, Aleko, Traviata, Turandot, Latający Holender[3], Salome[4][5], Powder Her Face[6], Tristan i Izolda[7], Umarłe miasto, Ognisty Anioł, Halka. Z powodzeniem współpracuje z czołowymi teatrami operowymi i festiwalami na świecie, m.in. z Metropolitan Opera w Nowym Jorku[8], Royal Opera House w Londynie[9], Staatsoper w Berlinie, festiwalem Aix-en-Provence, Théatre Royal de la Monnaie w Brukseli, Washington Opera, Los Angeles Opera, Welsh National Opera w Cardiff, Tokyo Bunka Kaikan, Opera du Rhin w Strasbourgu, Semperoper w Dreźnie, San Francisco Opera, Oper Frankfurt, Operach Królewskich w Sztokholmie i Kopenhadze, Teatrem Maryjskim w Sankt Petersburgu, Festspielhaus w Baden-Baden, Teatrze Narodowym w Pradze i innych. Do realizacji swoich projektów operowych zapraszają go światowej sławy reżyserzy.
Spektaklem Śmierć w Wenecji rozpoczęła się jego współpraca z Keithem Warnerem, której efektem były produkcje: Króla Leara Ariberta Reimanna i Burzy Thomasa Adésa (Frankfurt), Simona Boccanegry Verdiego (Strasburg), Wesela Figara Mozarta, Diabłów z Loudun Krzysztofa Pendereckiego (Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie) oraz Otello (Royal Opera House w Londynie).
Dla japońskiego reżysera teatralnego Amona Miyamoto zaprojektował scenografię m.in. do Złotej pagody Mishimy (Kanagawa Arts Center w Jokohamie i Lincoln Festival w Nowym Jorku), a także Czarodziejski flet Mozarta (Landestheater w Linzu oraz Tokyo Bunka Kaikan) oraz Kinkakuji Mayuzumi (Opéra National du Rhin oraz Tokyo Bunka Kaikan).
Z Dalem Duisingiem współpracował przy realizacjach Podróży do Reims Rossiniego, Gwałtu na Lukrecji Brittena i Opowieści Hoffmanna Offenbacha, Medei Cherubiniego i Pasji św. Jana, Jasia i Małgosi Humperdincka oraz L’étoile Chabriera.
Architektura / design
Zainteresowania zawodowe Borisa Kudlički nie ograniczają się tylko do opery. Od 2009 do 2018 roku wraz z Marcinem Mostafą i Natalią Paszkowską prowadził pracownię architektoniczną WWAA. Współprojektował m.in. ekspozycje polskich pawilonów na Expo w Hanowerze w 2000 roku i Expo w Szanghaju w 2010. Obecnie pracuje nad wystawą stałą w Muzeum Historii Polski, realizację której konsorcjum WWAA / Platige Image wygrało w międzynarodowym konkursie przeprowadzonym przez Muzeum. Odpowiadał m.in. za projekt trybuny dla Emira Kataru zrealizowanego w Dosze w 2015 roku i projekty wnętrz dla katarskiej telewizji Al Rayyan.
W 2018 roku wraz z partnerami założył pracownię Boris Kudlička with Partners[10] która zajmuje się projektowaniem wnętrz, rezydencji i luksusowych komercyjnych obiektów użytku publicznego. Projektował między innymi wnętrza hotelu Raffles Hotel Europejski w Warszawie[11], restaurację Belvedere w Łazienkach Królewskich w Warszawie[12], restaurację Epoka w Warszawie[13], prywatne rezydencje w Katarze[14], Centrum SPA dla klubu Al Sadd w Doha[15], nowoczesne studio pilatesu Sense Studio w Warszawie[16] oraz family office w Zurychu[17]. Jest również odpowiedzialny za rewitalizację pałacu Małachowskich w Nałęczowie.
W 2018 Hotel Europejski został umieszczony na liście „World’s Greatest Places 2018” przygotowanej przez amerykański magazyn TIME. W 2020 restauracja Epoka była nominowana do międzynarodowej nagrody Restaurant & Bar Design Awards w kategorii „Colour”[18] oraz zdobyła nagrodę magazynu Warsaw Insider w kategorii „Design”[19].
Ważne miejsce w jego twórczości zajmuje działalność wystawiennicza i projektowa. Wraz z zespołem WWAA projektowal ekspozycję stałą w Domu urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli. W Muzeum Narodowym w Warszawie zaprojektował dwie ekspozycji: Guercino. Triumf baroku. Arcydzieła z Cento, Rzymu i kolekcji polskich oraz Brescia. Renesans na północy Włoch. Moretto-Savoldo-Moroni. Rafael-Tycjan-Lotto
Nagrody / Wyróżnienia
Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień. W 2005 roku Instytut Teatralny przyznał mu nagrodę za scenografię do przedstawienia Ryszard II w Teatrze Narodowym. W 2006 roku został odznaczony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Brązowym, a w 2015 roku Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2015 roku wspólnie z Mariuszem Trelińskim otrzymał nagrodę Superbrands przyznawaną przez Culture.pl. Dwukrotnie uhonorowano go słowacką nagrodą teatralną Dosky. Dwukrotnie również – w 2007 i 2015 roku – na Praskim Quadriennale zdobył Złoty Medal[20], a w 2011 roku był jego kuratorem generalnym[21].
W dziedzinie architektury w roku 2010 za projekt ekspozycji Polskiego Pawilonu jego zespół otrzymał srebrny medal lub Nagrodę Property Design Award 2019 i nagrodę Eurobuild CEE 2018 za projekt wnętrz Hotelu Europejskiego.
Przypisy
- ↑ Madame Butterfly [online], Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ Król Roger [online], Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ Latający Holender [online], Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ Salome [online], Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ „Umarłe miasto” to triumfalny powrót na scenę duetu Treliński / Kudlička [online], Opera Lovers [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ Powder Her Face [online], Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ Tristan i Izolda [online], Teatr Wielki Opera Narodowa [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ Metropolitan Opera: minister kultury na premierze „Tristana i Izoldy” w reż. Trelińskiego MKiDN – 2016 [online] [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ Boris Kudlička – People – Royal Opera House, roh.org.uk [dostęp 2021-03-01] [zarchiwizowane 2022-08-12] .
- ↑ MarcinM. Sołowski- MarcinM., Boris Kudlička with Partners [online], Boris Kudlička with Partners [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ MarcinM. Sołowski- MarcinM., Boris Kudlička with Partners [online], Boris Kudlička with Partners [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ MarcinM. Sołowski- MarcinM., Boris Kudlička with Partners [online], Boris Kudlička with Partners [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ MarcinM. Sołowski- MarcinM., Boris Kudlička with Partners [online], Boris Kudlička with Partners [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ MarcinM. Sołowski- MarcinM., Boris Kudlička with Partners [online], Boris Kudlička with Partners [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ MarcinM. Sołowski- MarcinM., Boris Kudlička with Partners [online], Boris Kudlička with Partners [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ MarcinM. Sołowski- MarcinM., Boris Kudlička with Partners [online], Boris Kudlička with Partners [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ MarcinM. Sołowski- MarcinM., Boris Kudlička with Partners [online], Boris Kudlička with Partners [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ Premier Hospitality International 2.7 [online], Premier Construction News, 30 listopada 2020 [dostęp 2021-03-01] (ang.).
- ↑ Best of Warsaw 2020: Design [online], Warsaw Insider, 10 listopada 2020 [dostęp 2021-03-01] (ang.).
- ↑ Projekt Borisa Kudlički nagrodzony na praskim Quadrenniale | WWAA [online] [dostęp 2021-03-01] (pol.).
- ↑ Polscy artyści na Praskim Quadriennale [online], Culture.pl [dostęp 2021-03-01] (pol.).
Linki zewnętrzne
![]() | Zobacz kolekcję cytatów z Borisa Kudlički w Wikicytatach |
- Biografia, fotografia (cz. • ang. • niem.)
- Oficjalna strona Teatru Wielkiego – Opery Narodowej
- Boris Kudlička w bazie filmpolski.pl
- Strona pracowni Boris Kudlička with Partners
- PWN: 5045323