Brabantczyk
![]() Gryfonik brabancki | |||
Inne nazwy | Petit Brabançon, Small Brabant Griffon | ||
---|---|---|---|
Kraj patronacki | Belgia | ||
Wymiary | |||
Wysokość | ok. 32 cm | ||
Masa | ok. 5 kg | ||
Klasyfikacja | |||
FCI | Grupa IX, Sekcja 3.2, | ||
AKC | Toy | ||
ANKC | Grupa 1 – (Toy) | ||
CKC | Grupa 5 – (Toy) | ||
KC(UK) | Toy | ||
NZKC | Toy | ||
UKC | Grupa 8 – Companion Dog | ||
Wzorce rasy | |||
| |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0b/Brabantczyk_glowa_profil_3241.jpg/220px-Brabantczyk_glowa_profil_3241.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7b/Gryfonik_brabancki_g%C5%82owa.jpg/220px-Gryfonik_brabancki_g%C5%82owa.jpg)
Brabantczyk – rasa psów należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji małych psów belgijskich. Znajduje się w podsekcji brabantczyków. Typ dogowaty[1]. Według FCI nie podlega próbom pracy[2].
Rys historyczny
Trzy rasy: gryfonik brukselski, gryfonik belgijski i brabantczyk pochodzą od małego szorstkowłosego psa „Smousje” z okolic Brukseli. W XIX wieku poprzez krzyżówkę z Ruby King Charles Spanielem i mopsem uzyskano krótką czarną sierść i poprawiono typ rasy. Małe, bardzo czujne psy tych ras hodowane były, aby chronić wozy i stajnie przed inwazją gryzoni. W 1883 pierwsze gryfoniki zostały zarejestrowane w Belgijskiej Księdze Rodowodowej. Były to psy (L. O. S. H. nr 163) i Foxine (L. O. S. H. nr 164).
Po roku 1900 stały się bardzo popularne, razem z innymi rasami, dzięki królewskiemu zainteresowaniu okazywanemu im przez królową belgijską Marie-Henriette. Wiele okazów zostało wyeksportowanych za granicę i pomogło w rozwoju i spopularyzowaniu tej rasy.
Wygląd
Budowa
Mały, zgrabny o zwartej budowie ciała. Ogon wysoko osadzony. Głowa o dobrze wysklepionej mózgoczaszce. Szczęka wysunięta do przodu, jednak zęby nie mogą być widoczne. Duże oczy. Nos czarny, osadzony na linii oczu.
Szata i umaszczenie
Sierść jest zawsze krótka a umaszczenie czarne podpalane, brunatne lub rude i czarne.
Użytkowość
Współcześnie jest przede wszystkim psem towarzyszącym.
Popularność
W Polsce rasa rzadko spotykana. W Anglii, Skandynawii oraz Ameryce Północnej rasa od początku powstania cieszy się sporym zainteresowaniem.
Przypisy
Bibliografia
- Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
- Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy „Bellona”, 2001. ISBN 83-11-09354-7.
- Breed standards and nomenclature – Petit Brabançon (ang.) strona główna Fédération Cynologique Internationale [dostęp 2014-06-02]
Linki zewnętrzne
- Portal o gryfonikach brukselskich, belgijskich i brabanckich.
- Międzynarodowa Federacja Kynologiczna(FCI, Fédération Cynologique Internationale)