Budzimira Wojtalewicz-Winke
Data i miejsce urodzenia | 16 czerwca 1924 |
---|---|
Data śmierci | 4 maja 2015 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne |
|
Główne wojny i bitwy |
|
Budzimira Wojtalewicz-Winke z domu Muzyk; pseudonim Budka, Irena (ur. 16 czerwca 1924 w Wolnym Mieście Gdańsku, zm. 4 maja 2015[1]) – polska działaczka podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej w ramach struktur Armii Krajowej, uczestniczka powstania warszawskiego, działaczka na rzecz pojednania polsko-niemieckiego.
Życie i działalność
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7f/Gr%C3%B3b_Budzimiry_Wojtalewicz-Winke.jpg/220px-Gr%C3%B3b_Budzimiry_Wojtalewicz-Winke.jpg)
Była córką działacza polonijnego w Wolnym Mieście Gdańsku, Feliksa Muzyki – kierownika i dyrygenta chóru polskiego „Lutnia” oraz Bolesławy Leszczyńskiej. Po agresji III Rzeszy na Polskę we wrześniu 1939 roku, ojciec Budzimiry został aresztowany, a następnie zamordowany przez nazistów w obozie koncentracyjnym KL Stutthof 22 marca 1940 roku (Wielki Piątek). Po aresztowaniu ojca, Budzimira wraz z matką została wysiedlona z Gdańska. Obie osiadły w Warszawie[2], gdzie Budzimira wstąpiła do Szarych Szeregów. Wraz z narzeczonym Tadeuszem Milewskim ps. „Ćwik” brała udział w powstaniu warszawskim jako członkini II plutonu „Alek” – 2. kompanii „Rudy” – batalionu „Zośka” – Brygady Dywersyjnej „Broda 53” Zgrupowania „Radosław” AK (Tadeusz Milewski poległ w powstaniu; 5 sierpnia 1944 r.)[3].
Po wojnie wróciła do rodzinnego Gdańska i wyszła za mąż za Edmunda Wojtalewicza (zm. 1971). Współpracowała z NSZZ „Solidarność”. W 1986 roku Budzimira Wojtalewicz wyszła ponownie za mąż, za Niemca Heberta Winkego i osiadła wraz z nim w Atzelgift. Po śmierci męża w wypadku samochodowym powróciła na stałe do Polski[3].
Była bohaterką powieści niemieckiego historyka Dietera Schenka, pt. Jak pogoniłam Hitlera[2] oraz filmu dokumentalnego Barbary Balińskiej i Krzysztofa Kalukina pt. Jedenaste Przykazanie z 2008 roku[4].
Miejsce pochówku
Została pochowana na gdańskim Cmentarzu Srebrzysko[5] (rejon X, kwatera IV-10-11a)[6].
Przypisy
- ↑ Budzimira Muzyk [online], 1944.pl [dostęp 2015-05-12] (pol.).
- ↑ a b Zmarła Budzimira Wojtalewicz-Winke, gdańszczanka niezwykła [online], strefahistorii.pl [dostęp 2015-05-12] (pol.).
- ↑ a b Nie żyje Budzimira Wojtalewicz-Winke [online], gdansk.gosc.pl [dostęp 2015-05-12] (pol.).
- ↑ Jedenaste Przykazanie [online], filmpolski.pl [dostęp 2015-05-12] (pol.).
- ↑ Zmarła Budzimira Wojtalewicz-Winke [online], tpg.info.pl [dostęp 2015-05-12] [zarchiwizowane z adresu 2015-05-18] (pol.).
- ↑ Budzimira Wojtalewicz-Winke. cmentarze-gdanskie.pl. [dostęp 2020-05-31].