Edward Pietrzyk
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 3 listopada 1949 | ||
---|---|---|---|
Data śmierci | 5 maja 2021 | ||
Przebieg służby | |||
Siły zbrojne | |||
Stanowiska | szef Zarządu Strategiczno-Operacyjnego Sztabu Generalnego, dowódca Wojsk Lądowych | ||
Późniejsza praca | ambasador Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Iraku i następnie w KRLD | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
| |||
|
Edward Pietrzyk (ur. 3 listopada 1949 w Rawie Mazowieckiej, zm. 5 maja 2021) – generał broni Wojska Polskiego, dowódca Wojsk Lądowych (2000–2006), ambasador nadzwyczajny i pełnomocny RP w Republice Iraku i Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej, Komandor Orderu Odrodzenia Polski z Gwiazdą.
Życiorys
Wykształcenie
W okresie od 1967 do 1971 roku studiował na Wydziale Elektromechanicznym Wojskowej Akademii Technicznej im. gen. Jarosława Dąbrowskiego w Warszawie. Był również absolwentem Wojskowej Akademii Artylerii[potrzebny przypis] ZSRR (1977–1980, ze Złotym Medalem) oraz Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR (1989–1990, z wyróżnieniem). W latach 1997–1998 odbył studia podyplomowe na Narodowym Uniwersytecie Obrony Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie.
Służba wojskowa
Na pierwsze stanowisko – dowódcy plutonu – został skierowany do 2 Pomorskiej Brygady Artylerii w Choszcznie. W 1980 roku objął stanowisko starszego oficera w Oddziale Operacyjno-Rozpoznawczym Szefostwa Wojsk Rakietowych i Artylerii Ministerstwa Obrony Narodowej w Warszawie, a następnie wyznaczono go starszym oficerem operacyjnym w Dowództwie 2 Pomorskiej Brygady Artylerii. W latach 1981–1985 był kolejno doradcą szefa Wojsk Rakietowych i Artylerii MON oraz szefem Sztabu 23 Brygady Artylerii Armat w Zgorzelcu. W 1990 roku został zastępcą dowódcy Wojsk Rakietowych i Artylerii MON, a w 1991 roku rozpoczął służbę w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego w Warszawie. Początkowo zajmował stanowiska zastępcy szefa Zarządu Operacyjnego i szefa Zarządu Operacyjnego. Od 1992 do 1996 roku kierował Zarządem I Operacyjno-Strategicznym. W 1998 został pełnomocnikiem ministra obrony narodowej ds. utworzenia Wielonarodowego Korpusu Północno-Wschodniego. W 1999 roku objął stanowisko zastępcy dowódcy Wielonarodowego Korpusu Północno-Wschodniego w Szczecinie. W latach 2000–2006 był dowódcą Wojsk Lądowych. Brał udział w przygotowaniu narodowej doktryny obronnej i polskiej części programu Partnerstwo dla Pokoju, uczestniczył w pracach nad reorganizacją Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Służba dyplomatyczna
16 marca 2007 roku sejmowa Komisja Spraw Zagranicznych pozytywnie zaopiniowała jego kandydaturę, a miesiąc później prezydent Lech Kaczyński mianował go ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Iraku[1]. 3 października 2007 roku ambasador Pietrzyk został poważnie ranny w wyniku zamachu terrorystycznego na ulicach Bagdadu. Pomocy polskiemu ambasadorowi udzielili ludzie z Blackwater, za co zostali odznaczeni medalami. W zamachu zginął osłaniający go funkcjonariusz BOR Bartosz Orzechowski. Z Iraku przetransportowano go do Niemiec, skąd 5 października trafił do Polski. Do 9 listopada przebywał w Centrum Leczenia Ciężkich Oparzeń w Gryficach. Po wyjściu ze szpitala powrócił na placówkę dyplomatyczną, z której został odwołany przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z dniem 31 sierpnia 2008[2][3].
24 listopada 2009 roku mianowany ambasadorem w Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej[4], gdzie 5 lat później na tym stanowisku zastąpił go Krzysztof Ciebień[5].
Zmarł 5 maja 2021 roku[6]. Został pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach (kwatera FII-12-17)[7].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Edward_Pietrzyk_gr%C3%B3b.jpg/220px-Edward_Pietrzyk_gr%C3%B3b.jpg)
Awanse
- generał brygady – 1993
- generał dywizji – 1996
- generał broni – 2001[8]
Odznaczenia i wyróżnienia
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2007)[9]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1999)[10]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż Zasługi
- Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
- Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
- Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
- Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
- Medal „Milito Pro Christo”[11]
- Odznaka Honorowa „Bene Merito” – 2010[12]
- Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec
- Commander Legii Zasługi (Stany Zjednoczone)
- Laureat Buzdyganów
- Wpis do Księgi Honorowej Ministra Obrony Narodowej
Przypisy
- ↑ M.P. z 2007 r. nr 31, poz. 343.
- ↑ PAP, SS, Ambasador Pietrzyk wróci do Iraku – Kraj, Wprost 24, 2007-11-22 [dostęp 2007-12-12].
- ↑ M.P. z 2008 r. nr 70, poz. 630.
- ↑ M.P. z 2009 r. nr 81, poz. 1013.
- ↑ M.P. z 2014 r. poz. 862.
- ↑ Zmarł generał Edward Pietrzyk. wyborcza.pl. [dostęp 2021-05-06]. (pol.).
- ↑ Wyszukiwarka grobów w Warszawie.
- ↑ M.P. z 2001 r. nr 28, poz. 459.
- ↑ M.P. z 2008 r. nr 16, poz. 168.
- ↑ M.P. z 2000 r. nr 2, poz. 35.
- ↑ Komenda Główna Straży Granicznej Czwarta rocznica ingresu Biskupa Polowego WP i SG gen. dyw. prof. dr hab. Tadeusza Płoskiego.
- ↑ Uroczystość wręczenia odznaczeń państwowych z okazji Dnia Służby Zagranicznej. msz.gov.pl, 17 listopada 2010. [dostęp 2010-11-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-05)].
Bibliografia
- Płk dr Mariusz Jędrzejko, mjr dr Mariusz Krogulski, ppłk mgr inż. Marek Paszkowski, Generałowie i admirałowie III Rzeczypospolitej (1989–2002) – Von Borowiecky, Warszawa 2002, ISBN 83-87689-46-7.
- p
- d
- e
|
- od 2014 kompetencje przejęte przez Dowódcę Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych