Eparchia wołgogradzka
Sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Wołgogradzie | |||
Państwo |
| ||
---|---|---|---|
Obwód | |||
Siedziba | Wołgograd | ||
Data powołania | 1918 | ||
Wyznanie | prawosławne | ||
Kościół | |||
Metropolia | |||
Sobór | Kazańskiej Ikony Matki Bożej | ||
Biskup diecezjalny | metropolita wołgogradzki i kamyszyński Teodor (Kazanow) | ||
Biskup senior | metropolita wołgogradzki i kamyszyński German (Timofiejew) | ||
Dane statystyczne (2013) | |||
Liczba kapłanów • w tym diecezjalnych • w tym zakonnych | |||
Liczba osób zakonnych | 56[1] | ||
Liczba dekanatów | 6 | ||
Liczba parafii | 130 | ||
Liczba klasztorów | 2 | ||
Położenie na mapie Wołgogradu ![]() | |||
Położenie na mapie Rosji ![]() | |||
Położenie na mapie obwodu wołgogradzkiego ![]() | |||
![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
Eparchia wołgogradzka – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jej obecnym ordynariuszem jest metropolita wołgogradzki i kamyszyński Teodor (Kazanow)[2], zaś funkcję katedry pełni sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Wołgogradzie[1]. Należy do metropolii wołgogradzkiej[1][3].
Eparchia powstała w 1918 pod nazwą eparchia carycyńska decyzją Świętego Synodu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i objęła terytorium guberni carycyńskiej. W momencie powstania liczyła ok. 600 cerkwi parafialnych i siedem monasterów. Jej pierwszym ordynariuszem został biskup Damian (Goworow)[4]. Po ostatecznym zdobyciu Carycyna przez Armię Czerwoną biskup Damian wycofał się z miasta razem z białymi Siłami Zbrojnymi Południa Rosji. Władze bolszewickie zdecydowały o zamknięciu wszystkich monasterów eparchii[4]. W latach 20. XX wieku znaczne wpływy na terytorium eparchii zyskała Żywa Cerkiew: w 1925 kanoniczna Cerkiew prowadziła 35 parafii, do odnowicieli należało 350 placówek duszpasterskich[4]. W latach 30. XX wieku z polecenia władz dokonano masowej likwidacji świątyń prawosławnych, zaś w 1932 zniszczony został katedralny sobór św. Aleksandra Newskiego w Wołgogradzie[a]. Od 1937 eparchia nie miała ordynariusza. W kwietniu 1944 na terytorium administratury przetrwało 18 parafii obsługiwanych przez 18 duchownych[4]. Wskutek zmiany polityki władz stalinowskich wobec Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego oprócz nich otwarte zostało dalszych 26 cerkwi. W latach 50. na terenie eparchii ponownie zamknięto szereg parafii, zaś w 1959 administratura została całkowicie zlikwidowana[4]. Od 1925 do 1959 funkcjonowała jako eparchia stalingradzka. Następnie od 1959 do 1991 jej ziemie należały do eparchii saratowskiej[4].
W 2005 eparchia dzieliła się na 13 dekanatów. Prowadziła 254 parafie obsługiwane przez 271 kapłanów (56 parafii i 72 duchownych na początku lat 90.XX wieku[4]), podlegało jej sześć monasterów. Eparchia posiadała również trzy cerkwie-statki, przy pomocy których prowadzona była praca misyjna w miejscowościach nie posiadających własnych świątyń[4].
W 2012 z terytorium eparchii wołgogradzkiej wydzielono dwie nowe: uriupińską i kałaczowską[3].
W 2013 w skład eparchii w jej nowych granicach wchodziło 130 parafii (z czego w samym Wołgogradzie 78), zgrupowanych w 6 dekanatach: wołgogradzkim centralnym, wołgogradzkim drugim, wołgogradzkim południowym, wołgogradzkim północnym, dubowskim i kamyszyńsko-kotowskim[1]. Działały też dwa klasztory:[1]
- monaster Świętego Ducha w Wołgogradzie, męski
- monaster Wniebowstąpienia Pańskiego w Dubowce, żeński.
Biskupi ordynariusze[4]
- Damian (Goworow), 1918–1919
- Nifont (Fomin), 1919–1922
- Trofim (Jakobczuk), 1923–1924
- Tichon (Rusinow), 1924–1925
- Nifont (Fomin), 1925–1927
- Arseniusz (Smoleniec), 1927–1930
- Dymitr (Dobrosierdow), 1930
- Teodozjusz (Waszczinski), 1930
- Piotr (Sokołow), 1930–1935
- Antoni (Romanowski), 1935–1937
- Filip (Pierow), 1937
- German (Timofiejew), 1991–2018[2]
- Teodor (Kazanow), od 2018[2]
Uwagi
- ↑ Planowana jest jego odbudowa. Zob. Святейший Патриарх Кирилл и губернатор Волгоградской области А. И. Бончаров обсудили план строительства кафедрального собора в Волгограде [dostęp: 31.03.2016.]
Przypisy
- p
- d
- e
Szablon nie uwzględnia eparchii wchodzących w skład Kościołów autonomicznych, egzarchatów i okręgów metropolitalnych Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.