Henryk Wejman
Biskup tytularny Sinitis | |||
Henryk Wejman (2015) | |||
| |||
Kraj działania | Polska | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 17 grudnia 1959 | ||
Biskup pomocniczy szczecińsko-kamieński | |||
Okres sprawowania | od 2014 | ||
Wyznanie | katolicyzm | ||
Kościół | |||
Inkardynacja | |||
Prezbiterat | 15 kwietnia 1984 | ||
Nominacja biskupia | 22 listopada 2014 | ||
Sakra biskupia | 20 grudnia 2014 | ||
|
Data konsekracji | 20 grudnia 2014 |
---|---|
Miejscowość | Szczecin |
Miejsce | |
Konsekrator | Celestino Migliore |
Współkonsekratorzy | Andrzej Dzięga |
Henryk Wejman (ur. 17 grudnia 1959 w Choszcznie) – polski duchowny rzymskokatolicki, profesor nauk teologicznych, biskup pomocniczy szczecińsko-kamieński od 2014.
Życiorys
Urodził się 17 grudnia 1959 w Choszcznie[1]. Brat księdza Grzegorza Wejmana, historyka Kościoła[2]. W latach 1974–1978 kształcił się w Liceum Ogólnokształcącym w Choszcznie, uzyskując świadectwo dojrzałości[3]. W 1978 rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym dla diecezji szczecińsko-kamieńskiej w Gościkowie-Paradyżu, które od 1981 kontynuował w Szczecinie[3][4]. Święcenia prezbiteratu otrzymał 15 kwietnia 1984 w katedrze szczecińskiej przez posługę biskupa Kazimierza Majdańskiego[3], inkardynowany został do diecezji szczecińsko-kamieńskiej[5]. Studia specjalistyczne w zakresie teologii duchowości odbył w latach 1986–1988 i 1988–1990 na Wydziale Teologii Papieskiego Uniwersytetu Świętego Tomasza z Akwinu[1][3]. Tamże w 1988 uzyskał licencjat, a w 1990 doktorat nauk teologicznych na podstawie dysertacji Formazione all’obbedienza sacerdotale alla luce della dottrina del Concilio Vaticano II (Formacja do posłuszeństwa kapłańskiego w świetle doktryny Soboru Watykańskiego II). Pracę doktorską nostryfikował w 1991 na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Habilitację w zakresie teologii duchowości otrzymał w 1997 na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu na podstawie rozprawy Miłosierdzie jako istotny element duchowości chrześcijańskiej. Studium z teologii życia wewnętrznego. W 2003 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk teologicznych[1].
Pracował jako wikariusz w parafiach: Chrystusa Króla w Świnoujściu (1984–1985), św. Józefa w Szczecinie (1988–1989)[3] i Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Szczecinie (1990)[1][3]. W międzyczasie pełnił funkcje kapelana Szpitala Klinicznego nr 2 w Szczecinie (1988), duszpasterza akademickiego (1988–1989) i służył jako pomoc duszpasterska w parafii św. Stanisława Kostki w Karnicach (1989)[3]. W 1991 był proboszczem parafii św. Kazimierza w Szczecinie, a w latach 1991–1993 parafii św. Brata Alberta w Szczecinie[3]. W 1990 piastował stanowisko zastępcy dyrektora Diecezjalnego Domu Rekolekcyjnego. Od 1990 do 1991 był dyrektorem wydziału duszpasterskiego szczecińskiej kurii biskupiej. W 2009 został członkiem rady kapłańskiej i kolegium konsultorów archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej[1]. Był współorganizatorem I synodu metropolii szczecińsko-kamieńskiej[2]. W 2008 został mianowany kanonikiem gremialnym Szczecińskiej Kapituły Katedralnej, a w 2013 otrzymał godność kapelana Jego Świątobliwości[1].
W latach 1993–1998 był ojcem duchownym w Arcybiskupim Wyższym Seminarium Duchownym w Szczecinie. Podjął wykłady i seminaria z teologii duchowości w szczecińskim seminarium duchownym i w szczecińskiej filii Instytutu Studiów nad Rodziną Akademii Teologii Katolickiej. W latach 1998–1999 zajmował stanowisko profesora nadzwyczajnego w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Szczecińskiego, gdzie prowadził wykłady z ontologii i z historii filozofii średniowiecznej[3]. W latach 1999–2003 był zatrudniony jako profesor nadzwyczajny na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu[6], sprawując tamże urząd prodziekana ds. sekcji zamiejscowych[1] i prowadząc zajęcia z teologii duchowości[3]. W 2004 powrócił na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Szczecińskiego, gdzie otrzymał stanowisko profesora zwyczajnego i podjął wykłady z teologii duchowości. W 2004 został kierownikiem Katedry Teologii Moralnej i Duchowości, a w 2012 objął urząd dziekana Wydziału Teologicznego[3].
Wszedł w skład Polskiego Stowarzyszenia Teologów Duchowości, Polskiego Towarzystwa Teologicznego i Komisji Bioetycznej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego. Został ekspertem Państwowej Komisji Akredytacyjnej i Uczelnianej Komisji Akredytacyjnej[1]. Jego zainteresowania naukowe dotyczą: relacji między alternatywnymi ruchami religijnymi a duchowością chrześcijańską, doświadczeń religijnych i mistycznych człowieka, zastosowania metod właściwych fenomenologii do teologii duchowości, duchowości miłosierdzia, a także komplementarności duchowości stanów życia w Kościele[1].
22 listopada 2014 papież Franciszek mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej ze stolicą tytularną Sinitis[5][7]. Święcenia biskupie otrzymał 20 grudnia 2014 w bazylice archikatedralnej św. Jakuba Apostoła w Szczecinie[1][8]. Udzielił mu ich arcybiskup Celestino Migliore, nuncjusz apostolski w Polsce, któremu asystowali Andrzej Dzięga, arcybiskup metropolita szczecińsko-kamieński, i Grzegorz Kaszak, biskup diecezjalny sosnowiecki[9]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Servire Deo Misericordiae” (Służyć Bogu Miłosierdzia)[4].
W Konferencji Episkopatu Polski został przewodniczącym Zespołu ds. Dialogu ze Wspólnotą Kościelną Adwentystów Dnia Siódmego[10] oraz Zespołu ds. Stypendiów Naukowych i Językowych[11], a także delegatem ds. Egzorcystów w Polsce i członkiem Rady Naukowej[10].
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j Ks. prof. dr hab. Henryk Wejman biskupem pomocniczym Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. szczecin.kuria.pl, 2014-11-22. [dostęp 2014-11-22].
- ↑ a b Ks. prof. Henryk Wejman biskupem pomocniczym archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. ekai.pl (arch.), 2014-11-22. [dostęp 2018-11-28].
- ↑ a b c d e f g h i j k Biogram Biskupa Nominata. szczecin.kuria.pl, 2014-11-22. [dostęp 2014-11-23].
- ↑ a b R. Gołębiowski. Służyć Bogu Miłosierdzia. „Niedziela”. Nr 50/2014 (edycja szczecińska). s. 1–4. ISSN 0208-872X. [dostęp 2014-12-20].
- ↑ a b Nomina dell’Ausiliare di Szczecin-Kamień (Polonia). press.vatican.va, 2014-11-22. [dostęp 2014-11-22]. (wł.).
- ↑ Ks. prof. Henryk Wejman – biskupem pomocniczym archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. episkopat.pl (arch.), 2014-11-22. [dostęp 2016-11-11].
- ↑ Ks. prof. Henryk Wejman biskupem pomocniczym archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. episkopat.pl (arch.), 2014-11-22. [dostęp 2016-11-11].
- ↑ Szczecin: święcenia biskupie ks. prof. Henryka Wejmana. ekai.pl (arch.), 2014-12-20. [dostęp 2018-11-28].
- ↑ Henryk Wejman. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2014-12-13]. (ang.).
- ↑ a b Henryk Wejman na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2018-11-28].
- ↑ Wybory 388. Zebrania Plenarnego KEP. depeszekai.pl, 2021-03-11. [dostęp 2021-03-14].
Linki zewnętrzne
- Henryk Wejman na stronie Konferencji Episkopatu Polski [dostęp 2016-11-11].
- Henryk Wejman [online], catholic-hierarchy.org [dostęp 2014-11-22] (ang.).
- Henryk Wejman, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2014-11-22] .
- Henryk Wejman w katalogu Biblioteki Narodowej. [dostęp 2019-06-19].
- Publikacje Henryka Wejmana w bibliotece Polona. [dostęp 2022-02-25].
- p
- d
- e
Biskupi diecezjalni pomorscy |
|
---|---|
Biskupi diecezjalni kamieńscy |
|
Biskupi diecezjalni szczecińsko-kamieńscy |
|
Biskupi pomocniczy |
|