Herkules III d’Este
![Wikipedia:Weryfikowalność](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Question_book-4.svg/50px-Question_book-4.svg.png)
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Encyklopedia PWN • Google Books • Google Scholar • Federacja Bibliotek Cyfrowych • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
![]() | |
![]() | |
książę Modeny | |
Okres | od 1780 |
---|---|
Poprzednik | |
Dane biograficzne | |
Dynastia | D’Este |
Data i miejsce urodzenia | 22 listopada 1727 |
Data i miejsce śmierci | 14 października 1803 |
Ojciec | |
Matka | Charlotta Aglaé Orleańska |
Żona | Maria Teresa Cybo Malaspina |
Dzieci | Maria Beatrycze Ryszarda, |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ce/Maria_Teresa_Cybo_Malaspina.jpg/220px-Maria_Teresa_Cybo_Malaspina.jpg)
Herkules Rejnold III d’Este, Ercole III. Rinaldo d’Este (ur. 22 listopada 1727, zm. 14 października 1803) – książę Modeny i Reggio w latach 1780–1796, książę Modeny-Bryzgowii w latach 1803–1806.
Urodził się w Modenie jako syn księcia Franciszka III i Charlotty Aglae Orleańskiej, córki regenta Francji – Filipa II Burbona, księcia Orleanu. W 1741 poślubił Marię Teresę Cybo Malaspinę, dzięki której pozyskał dla rodu d’Este księstwa Massa i Carrara.
Był powszechnie lubiany przez swoich poddanych (czasami rozmawiał z nimi używając dialektu modeńskiego) i kontynuował reformy rozpoczęte przez swojego ojca. Wybudował dwa mosty w Rubierze i św. Ambrożego w Modenie na Via Aemilia. Wybudował kilka nowych dróg łączących sąsiednie stany. W 1785 założył Akademię Sztuk Pięknych Atestina (wł. l’Accademia Atestina di Belle Arti). Podczas całych jego rządów sztuka i kultura przeżywały rozkwit. Wśród protegowanych artystów Franciszka byli: Lazzaro Spallanzani, Giambattista Venturi, Girolamo Tiraboschi, Lodovico Ricci i inni.
Inwazja wojsk francuskich zmusiła go do ucieczki do Wenecji 7 maja 1796, wraz ze swoim okazałym dobytkiem. Później kiedy Francuzi pojmali go w Wenecji, zrabowali z jego domu 200 000 cekinów. Po tym wydarzeniu Herkules przeniósł się do Treviso, gdzie zmarł w 1803 roku.
W zawartym między cesarzem Franciszkiem II Habsburgiem a zwycięskim Napoleonem pokój w Campo Formio (17 października 1797) znajdowała się klauzula o przekazaniu Herkulesowi d’Este tytułem odszkodowania za utracone ziemie i dochody Bryzgowii wraz z Fryburgiem. Mimo że potwierdzał ją też układ pokojowy w Lunéville (9 lutego 1801), książę ociągał się z formalnym objęciem tych ziem w posiadanie. Dopiero po przyznaniu mu dodatkowo dalszych terenów w Badenii – sąsiadującej na północy z Bryzgowią Ortenau – przystał na ten układ, co potwierdziła uzupełniająca umowa podpisana 26 grudnia 1802. Ponieważ nie zamierzał sprawować osoboście rządów w Bryzgowii, mianował jeszcze 1 listopada 1802 swego zięcia arcyksięcia Ferdynanda swoim spadkobiercą i władcą tak powstałego księstwa Modeny i Bryzgowii[1]. Formalne przekazanie Bryzgowii przez dotychczas panującą w tym rejonie habsburską Austrię Przednią (Vorderösterreich) księstwu Modeny miało miejsce podczas stosowne uroczystości we Fryburgu 2 marca 1803. Sam książę d’Este nigdy swego księstwa nie odwiedził[2].
Potomstwo
Z Marią Teresą Cybo Malaspiną miał dwoje dzieci:
- Marię Beatrycze Ryszardę d’Este (1750–1829), księżną Massy i Carrary, żonę arcyksięcia Ferdynanda Habsburga. Ich syn Franciszek IV Habsburg-Este odzyskał rodzinne księstwo Modeny i Reggio w 1814.
- Rejnolda d’Este (ur. i zm. 1753).
Przypisy
- ↑ Genealogisches Reichs- und Staats-Handbuch auf das Jahr 1805, Zweyter Theil, Frankfurt am Main: Varrentrapp und Wenner, 1806, s. 437–439 (niem.), Herzogtum Modena-Breisgau.
- ↑ HeikoH. Haumann HeikoH., Festungsleben, absolutische Stadtreform und republikanische Pläne zwischen Dreißigjährigem Krieg und Übergang an Baden, [w:] HeikoH. Haumann, HansH. Schadek (red.), Geschichte der Stadt Freiburg im Breisgau Bd. 2. Vom Bauernkrieg bis zum Ende der habsburgischen Herrschaft, Stuttgart 1994, s. 224–228, ISBN 978-3-8062-0873-3, OCLC 61904379 [dostęp 2023-04-11] (niem.).
- p
- d
- e
Podestowie Ferrary |
|
---|---|
Seniorowie Ferrary (1264–1471) |
|
Seniorowie Modeny (1288/89-1452) |
|
Książęta Modeny i Ferrary (1452/1471-1598) |
|
Książęta Modeny (1598–1796 i 1814–1859) |
|
- Treccani: ercole-iii-d-este-duca-di-modena-e-reggio