Hokushin ittō-ryū
Hokushin Ittō-ryu Hyōhō (Jap. 北辰一刀流兵法) to starodawna japońska szkoła szermierki i kunsztu wojennego kategorii koryū (古流). Została założona przez Chibę Shūsaku Narimasę (千葉周作成政, 1794-1856) pod koniec okresu Edo w 1821 roku. Jej założyciel był jednym z ostatnich mistrzów, który został utytułowany jako Kensei (Święty miecza)[1].
![Ōtsuka Yōichirō Masanori-Sōke (6. Szef szkoły) i Ōtsuka Ryūnosuke Masatomo (7. Szef szkoły) podczas demonstracji Kumitachi-kata 天 (ten, pl. Niebo)](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ee/Ohtsuka-Soke_%26_Loesch_Shihan.jpg/220px-Ohtsuka-Soke_%26_Loesch_Shihan.jpg)
Curriculum i charakterystyki
Curriculum szkoły obejmuje kenjutsu, battōjutsu, naginata-jutsu oraz ju-jutsu. Istotą szkoły jest jednakże walka długim i krótkim mieczem (Katana i Wakizashi)[2].
Hokushin Ittō-ryū to „szkoła pojedynkowania”, która koncentruje się na prostych i szybkich technikach, unikając zbędnych ruchów. Kiri-Otoshi jest jedną z charakterystycznych technik tej szkoły. Polega ona na przełamaniu i kontroli obrony przeciwnika poprzez bardzo szybkie cięcia oraz pchnięcia mieczem na linii środkowej. Głowna idea Hokushin Ittō-ryū mówi, że idealna technika zawiera obronę oraz atak w jednym ruchu.
Charakterystycznym dla treningu jest również korzystanie z Onigote (bardzo grube rękawice treningowe), które są używane w różnych Kumitachi-kata (ćwiczeniach z partnerem)[3]. Ta metoda treningowa stała się jednak mniej popularna wraz z pojawieniem się Bogu i Shinai[4].
Hokushin Ittō-ryū jest jedną z niewielu pozostałych ryūha, które trenują Kumitachi ostrymi mieczami. Jest wymagane, aby osoba zdająca egzamin na Shihana(Chumokuroku/Menkyo), była w stanie wykonać każdą technikę kumitachi i battōjutsu prawdziwym mieczem. Jest to co prawda niebezpieczny warunek, ale zapewnia on, że umiejętności każdego Shihana są utrzymywane na bardzo wysokim poziomie.
Sławni szermierze
Pod koniec okresu Bakumatsu (1853-1867) Hokushin Ittō-ryū była jedną z trzech największych i najbardziej znanych szkół w całej Japonii. Uczniowie Hokushin Ittō-ryū mieli również wielki wpływ na rozwój kendo w pod koniec XIX wieku.
Niektóre z najbardziej znanych osób:
- Sakamoto Ryoma, znany rewolucjonista
- Itō Kashitarō, doradca wojskowy Shinsengumi
- Yamaoka Tesshū, założyciel Ittō Shōden Mutō-Ryu
- Chiba Sana, córka 1. szefa Chiba-Dōjō
- Yamanami Keisuke, zastępca dowódcy Shinsengumi
- Tōdō Heisuke, dowódca 8. jednostki Shinsengumi
- Yoshimura Kanichirō, nauczyciel kenjutsu dla jednostek Shinsengumi
- Negishi Shorei, 13. Sōke Annaka-Han Аraki-ryū oraz założyciel Negishi-ryū (Shuriken jutsu)
- Okada Sadagoro, znany szermierz z okresu Bakumatsu i Meiji, a także 14. Sōke Annaka-Han Аraki-ryū
- Naitō Takaharu, odegrał kluczową rolę w rozwoju współczesnego kendo
- Takano Sasaburō, odegrał kluczową rolę w rozwoju współczesnego kendo
- Monna Tadashi, jeden z pionierów współczesnego kendo
- Mochida Moriji, jeden z najsłynniejszych kendōka XX wieku.
Stopnie wtajemniczenia
Hokushin Ittō-ryū ma trzy stopnie nauczania:
- Shoden 初伝 (początek przekazu, początkujący)
- Chūden 中伝 (połowa przekazu, zaawansowany)
- Okuden 奥伝 (koniec przekazu, mistrz)
Hokushin Ittō-ryū, jak i wiele innych koryū, zachowała swoje tradycyjne stopnie wtajemniczenia i nie używa nowoczesnych stopni jak dan czy kyu. Szkoła ta nadal wystawia Makimono (zwoje) i Inka-jō (Menjō/Certyfikaty). Pięcioma tradycyjnymi zwojami Hokushin Ittō-Ryū są:
- Kirigami 剪紙
- Hatsu Mokuroku 初目録
- Kajō Mokuroku / Seigandenju 箇条目録 / 星眼伝授
- Chū Mokuroku / Menkyo 中目録 / 免許 (opanowanie wszystkich technik)
- Dai Mokuroku / Menkyo Kaiden 大目録 / 免許皆伝 (opanowanie stylu)
Oprócz tego, istnieje jeszcze tak zwany Naginata Mokuroku 長刀目録, który zakłada opanowanie wszystkich technik Naginata-jutsu. Zwój Naginata Mokuroku jest zwykle wręczany wraz z Chū Mokuroku.
Genealogia
Główne linie przekazu
W okresie Edo istniały dwie główne linie przekazu. Edo-Genbukan, która została zapoczątkowana poprzez założyciela stylu Chibę Shūsaku Narimasę oraz Chiba-Dōjō, która należała do młodszego brata Chiby Sadakichiego Masamichi. Linia Edo Genbukan wygasła w połowie okresu Meiji. Linia Chiba-Dōjō istnieje jednak do dnia dzisiejszego i jest prowadzona aktualnie przez jej 7. Sōke, Ōtsuka Ryūnosuke Masatomo[4][5].
Edo-Genbukan (wygasła)
- Chiba Shūsaku Narimasa
- Chiba Kisotarō Takatane
- Chiba Eijirō Nariyuki (prowadził Edo-Genbukan do swojej śmierci w 1862 roku)
- Chiba Michisaburō Mitsutane
- Chiba Shūnosuke Koretane
Chiba Shûnosuke Koretane był ostatnim szefem Edo-Genbukan. Jego Dojo zostało zamknięte pomiędzy 20 a 30 rokiem okresu Meiji. Dokładna Data nie jest znana[4].
Chiba-Dōjō
- Chiba Sadakichi Masamichi
- Chiba Jūtaro Kazutane
- Chiba Tō-ichirō Kiyomitsu
- Chiba Tsukane
- Chiba Hiroshi Masatane
- Ōtsuka Yōichirō Masanori
- Ōtsuka Ryūnosuke Masatomo
Pierwszego lipca 2013 roku Ōtsuka Yōichirō Masanori został mianowany 6. Sōke Hokushin Ittō-Ryu Hyōhō. Wraz z tytułem została mu powierzona opieka nad szkołą oraz linią przekazu Chiba-Dojo.
26 marca 2016 roku Ōtsuka Yōichirō przekazał zaszczyt prowadzenia szkoły swemu przychodniemu synowi Ōtsuka Ryūnosuke ogłaszając go 7. Sōke. Ceremonia ta odbyła się w Tokio, w Hotelu Nakano Sunplaza w obecności wielu wysokich rangą gości z wielu różnych koryū oraz asocjacji kendo.
Linie boczne
W okresie Meiji istniało wiele linii bocznych szkoły, które zostały stworzone przez uczniów obojga głównych linii przekazu. Jedna z najbardziej znanych była Tōbukan w Mito. Została ona założona przez Ozawę Torakichiego, ucznia linii Edo Genbukan.
Mito-Tōbukan (Ozawa-ha)
- Ozawa Torakichi
- Ozawa Ichirō
- Ozawa Toyokichi
- Ozawa Takeshi
- Ozawa Kiyoko
- Ozawa Tadahiko
- Ozawa Satoshi
Otaru-Genbukan (Noda-ha)
Prosze nie mylić z Edo-Genbukan![6]
- Noda Shirō (otworzył Otaru-Genbukan w 2. roku okresu Taisho)
- Kobayashi Yoshikatsu
- Konishi Shigejirō (przeniósł dojo do Tokio i zmienił nazwę na Suginami-Genbukan)
- Konishi Shinen Kazuyuki
Przypisy
- ↑ KiyoshiK. Watatani KiyoshiK., TadachikaT. Yamada TadachikaT., Bugei Ryuha Daijiten, 1978 (jap.).
- ↑ David A.D.A. Hall David A.D.A., Encyclopedia of Japanese martial arts, wyd. 1st ed, New York: Kodansha USA, 2012, ISBN 1-56836-410-5, OCLC 788287428 .
- ↑ Diane.D. Skoss Diane.D., Keiko Shokon, Berkeley Heights, N.J.: Koryu Books, 2002, ISBN 1-890536-06-7, OCLC 50391219 .
- ↑ a b c Chiba i inni, Chiba shūsaku ikō, Tōkyō: Taiiku To Supōtsu Shuppansha, 2005, ISBN 4-88458-220-9, OCLC 675545084 .
- ↑ Ken, Nihon no Ryuha, 2014 (jap.).
- ↑ Hoshi i inni, Yomigaeru hokuto no ken, 河出書房新社, 1993, ISBN 4-309-90118-2, OCLC 674607712 .
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona Hokushin Ittō-ryu Hyōhō (Hombu-dojo Europa)
- Oficjalna strona Hokushin Ittō-ryu Hyōhō (Dōkōkai Bazylea)
- Oficjalna strona Hokushin Ittō-ryu Hyōhō (Dōkōkai Bonn). hokushinittoryu-nord.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-25)].
- Oficjalna strona Hokushin Ittō-ryu Hyōhō (Dōkōkai Osnabrück)
- Rodowód Hokushin Ittō-ryu rodziny Chiba (japoński). www1.ka6.koalanet.ne.jp. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-22)].