Ignacy Ścibor Marchocki
![]() | |||
![]() herb Ostoja | |||
Rodzina | Marchoccy herbu Ostoja | ||
---|---|---|---|
Data urodzenia | 1755 | ||
Data i miejsce śmierci | 29 września 1827 | ||
Ojciec | Michał Marchocki | ||
Matka | Katarzyna Michałowska | ||
Żona | Ewa Ruffi | ||
Dzieci | Karol | ||
|
Ignacy Jerzy Ścibor-Marchocki herbu Ostoja (ur. 1755, zm. 29 września 1827 w Otrokowie[1]) – chorąży trembowelski, komisarz powiatu kamieneckiego. Pan na Jarmolińcach, Otrokowie, Mińkowcach, Przytulii na Podolu, znany z proklamowania na terenie swoich posiadłości niepodległego Księstwa Mińkowieckiego.
Życiorys
Syn Michała, cześnika bracławskiego i Katarzyny Michałowskiej. Przeprowadził w swoich dobrach wiele reform. Między innymi zniósł pańszczyznę, ustanowił sądownictwo równe dla wszystkich obywateli swojego państwa. Zainicjował również budowę kilku szkół, szpitala, hotelu. Nakazał tytułować siebie „Dux et Redux”. Na terenie swoich dóbr ogłosił powołanie „niepodległego państwa”, gdzie starał się kultywować słowiańskie obyczaje oraz pogańską religię[2]. Nietypowe zjawisko tolerował cesarz Mikołaj I Romanow pomimo złożonego na ten temat donosu[2]. Marchocki posunął się nawet do wyprawienia hucznego pogańskiego pogrzebu swemu prawosławnemu kuzynowi, oficerowi armii rosyjskiej, który zmarł podczas pobytu u niego[2]. Dokonano ciałopalenia na stosie, prochy umieszczono w urnie oraz usypano kurhan[2]. Skandal związany z pogrzebem zakończył istnienie „niepodległego państwa”[2].
Jest bohaterem powieści Juliusza Słowackiego Król Ladawy[3].
Przypisy
Bibliografia
- http://www.castles.com.ua/marchocki.html
- Sylwester Groza, „Hrabia Ścibor na Ostrowcu”, tom I–II, Warszawa 1848
- Juliusz Słowacki, „Le roi de Ladawa”, [w:] „Dzieła wszystkie”, pod red. Juliusza Kleinera, tom VIII, Wrocław 1958
- Wojciech Pogonowski, „Król Ladawy” [w:] „Pomocnik Historyczny”, nr 1/2009 – dodatek tygodnika „Polityka”, 7.02.2009
- PWN: 3937589