Inkorporacja (językoznawstwo)
![]() | Ten artykuł dotyczy pojęcia z dziedziny językoznawstwa. Zobacz też: inne znaczenia słowa „inkorporacja”. |
Inkorporacja – zjawisko polegające na tworzeniu wyrazów złożonych w sposób kompozycyjny, poprzez łączenie rdzeni wyrazowych w jedną całość. Możliwa jest inkorporacja zaimków, a także przydawek i rzeczowników. Inkorporacja jest typowa dla języków polisyntetycznych[1].
Przykłady
- w języku angielskim: breastfeed „karmić piersią” (dosłownie: „piersio-karmić”)
- w języku czukockim: tə-qora-pelarkən „opuszczam renifery”; wyraz qora (renifer) staje się częścią orzeczenia
- w języku nahuatl: ni-naka-kwa „jem mięso”; rzeczownik nakatl „mięso”, traci końcowe -tl
- w języku polskim: cudzołożyć, błogosławić. Bliskie zjawisku inkorporacji są rzeczowniki złożone, w których drugi element zawiera rdzeń określający czynność, np.: korkociąg, listonosz, lodołamacz.
Zobacz też
![]() | Zobacz hasło inkorporacja w Wikisłowniku |
- holofraza
Przypisy
- ↑ Mistrík 1993 ↓, s. 194.
Bibliografia
- JozefJ. Mistrík JozefJ., Encyklopédia jazykovedy, wyd. 1, Bratislava: Obzor, 1993, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).
Encyklopedie internetowe (linguistic phenomenon):
- БРЭ: 2012118