Jerzy Bafia
![]() | Ten artykuł dotyczy prawnika. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy. |
Data i miejsce urodzenia | 5 maja 1926 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 4 lipca 1991 | ||
Minister sprawiedliwości | |||
Okres | od 27 marca 1976 | ||
Przynależność polityczna | |||
Poprzednik | |||
Następca | Sylwester Zawadzki | ||
Pierwszy prezes Sądu Najwyższego | |||
Okres | od 21 stycznia 1972 | ||
Poprzednik | Zbigniew Resich | ||
Następca | |||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Jerzy Mieczysław Bafia (ur. 5 maja 1926 w Płocicznie, zm. 4 lipca 1991 w Warszawie) – polski prawnik, polityk, profesor nauk prawnych, szef Kancelarii Sejmu (1969–1972), pierwszy prezes Sądu Najwyższego (1972–1976), minister sprawiedliwości (1976–1981), poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji.
Życiorys
Kariera prawnicza
W 1950 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego[1], po czym do 1953 był asystentem na tej uczelni, a następnie do 1954 adiunktem w Wyższej Szkole Prawniczej im. Teodora Duracza. Po 1950 został sędzią Sądu Powiatowego w Krakowie, później awansował do tamtejszego Sądu Wojewódzkiego, następnie został prezesem Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. Oficjalnie w 1954 delegowany do Sądu Najwyższego, w rzeczywistości już rok wcześniej orzekał w tajnej sekcji Sądu Najwyższego wydającej m.in. wyroki śmierci wobec przeciwników politycznych władzy komunistycznej. W 1955 został skierowany do pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości, gdzie od 1958 do 1969 pełnił funkcję dyrektora departamentu prawno-organizacyjnego[2]. Ponadto w latach 1955–1966 był adiunktem i docentem na Wydziale Prawa UW, następnie pracował na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach (do 1969 jako kierownik Zakładu Prawa Karnego, potem do 1970 jako dziekan Wydziału Prawa). W 1963 został sekretarzem generalnym Zrzeszenia Prawników Polskich, zasiadał w Międzynarodowym Stowarzyszeniu Prawa Karnego, w 1970 wiceprezydentem Międzynarodowego Zrzeszenia Prawników Demokratów[3]. Od 1970 był także profesorem prawa na Uniwersytecie Warszawskim, w 1971 został kierownikiem tamtejszego Zakładu Kryminalistyki. W latach 1972–1976 był pierwszym prezesem Sądu Najwyższego.
Autor komentarza do Kodeksu karnego z 1969 oraz innych publikacji, publikowanych m.in. w Wydawnictwie Prawniczym.
Działalność polityczna
W kwietniu 1945 przystąpił do Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego, z którą w lipcu 1948 wszedł w skład Związku Młodzieży Polskiej[3] (działał w nim do 1953). Od maja 1954 pełnił przez rok funkcję I sekretarza Podstawowej Organizacji Partyjnej Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Sądzie Najwyższym.
W latach 1969–1972 szef Kancelarii Sejmu, a następnie (w latach 1972–1980) poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji. Od 1975 do 1981 zasiadał w Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. Był delegatem na VII i VIII Zjazd partii. Od marca 1976 do czerwca 1981 minister sprawiedliwości w rządach Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego.
Rodzina i pochówek
Syn Franciszka i Marii, jego bratem był Lech Bafia.Jego żoną była Stanisława Bafia (1924–2008). Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 39C-10-6)[4].
Ordery i odznaczenia
- Order Sztandaru Pracy I klasy
- Order Sztandaru Pracy II klasy
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1954)[5][3]
- Wielka Złota Odznaka Honorowa na Wstędze za Zasługi dla Republiki Austrii (Austria, 1979)[6]
Przypisy
- ↑ Jerzy Bafia, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2020-05-20] .
- ↑ MariaM. Stanowska MariaM., AdamA. Strzembosz AdamA., Sędziowie warszawscy w czasie próby 1981–1988, Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2005, s. 30, ISBN 83-89078-83-X, OCLC 69462861 .
- ↑ a b c Profil na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2020-01-05].
- ↑ Lista pochowanych. Jerzy Bafia. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-03-29].
- ↑ M.P. z 1955 r. nr 22, poz. 213.
- ↑ Anfragebeantwortung des Bundeskanzlers. parlament.gv.at, 23 kwietnia 2012. s. 553. [dostęp 2014-12-07]. (niem.).
Bibliografia
- Kto jest kim w Polsce 1989, Warszawa 1989
- Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Warszawa 1991
- Informacje w BIP IPN
- p
- d
- e
- kursywa – ministrowie odwołani przed końcem istnienia rządu
- p
- d
- e
- kursywa – ministrowie odwołani przed końcem istnienia rządu
- p
- d
- e
- p
- d
- e
II Rzeczpospolita (1917–1939) |
|
---|---|
PRL (1945–1990) |
|
III Rzeczpospolita (od 1990) |
|
- identyfikator osoby w serwisie „Nauka Polska”: 57871