John Galliano
![]() John Galliano (2010) | |||
Data i miejsce urodzenia | |||
---|---|---|---|
Zawód, zajęcie | projektant mody | ||
Narodowość | brytyjska | ||
Edukacja | Central Saint Martins, East London College of Further Education | ||
Małżeństwo | Alexis Roche | ||
Odznaczenia | |||
| |||
Strona internetowa |
Juan Carlos Antonio Galliano Guillén[2][4] (ur. 28 listopada 1960 na Gibraltarze) – brytyjski projektant mody, twórca eleganckich i nowatorskich projektów inspirowanych motywami historycznymi (takich, jak „kolekcja Dickensowska”). W roku 1990 zaprojektował kostiumy do baletu Corrulao Ashleya Page’a, wykonanego przez Ballet Rambert[5]. 27 listopada 2001 na Buckingham Palace królowa brytyjska Elżbieta II uhonorowała go Orderem Imperium Brytyjskiego[6]. W 1987, 1994, 1995 i 1997 (ex aequo z Alexandrem McQueenem) został uznany projektantem roku[1].
Życiorys
Wczesne lata
Urodził się na Gibraltarze w rodzinie rzymskokatolickiej[4] jako syn Anity i Juana Galliano[4]. Miał też żydowskie korzenie. Jego ojciec był Gibraltarczykiem, a matka była Hiszpanką[4] i tańczyła flamenco. Kiedy miał sześć lat, wraz z rodziną przeprowadził się do Anglii[4]. Wychowywał się w wielokulturowej dzielnicy Londynu. Uczęszczał do Wilson's School w Waddonie, w dzielnicy Londynu[1]. W latach 1981–84 studiował na wydziale projektowania mody w Central Saint Martins College of Art and Design[7].
Kariera
Już podczas studiów dostawał zamówienia od Teatru Narodowego na projekty kostiumów. Jego kolekcja dyplomowa „Les Incroyables“, w 1984 roku, była inspirowana rewolucją francuską. Wykupił ją w całości londyński butik Browns. Po ukończeniu studiów stworzył własną markę, skierowaną do bogatych biznesmenów, która po zaledwie kilku latach upadła, a Galliano musiał ogłosić bankructwo. Wykonywał proste zamówienia, jednak dopiero spotkanie z redaktorką naczelną amerykańskiego „Vogue’a” odmieniło jego sytuację. Poznał też Annę Wintour i Andre Leona Talleya (ówczesnego korespondenta „Vanity Fair” w Paryżu)[8], które przedstawiły Marii Saõ Schlumberger, znanej paryskiej finansjerze, która udostępniła swój XVIII-wieczny hôtel particulier specjalnie na jego pokaz.
Galliano wykonał słynną kolekcję uszytą z jednej belki materiału. Zachwyt Diane von Fürstenberg, która pisała o projektancie na łamach New York Fashion Week, sprawił, że zainteresowały się nim kolejne finansjery. W 1995 został naczelnym projektantem Givenchy i pierwszym Brytyjczykiem we francuskim domu mody haute couture. Jego pierwsza kolekcja, mix inspiracji i prostych linii, składała się z bogato zdobionych fraków i długich sukni z kokardami. W latach 1997–2011 był naczelnym projektantem Christiana Diora[1].
Kiedy Galliano dołączył do Diora, marka została włączona w koncern LVMH (Louis Vuitton Möet Hennessy). Bernard Arnault, właściciel koncernu, wykupił dwie marki: Givenchy i Diora. W roli projektanta Diora obsadzono Galliano. Jego zadaniem miało być przyciągnięcie młodszej klienteli i zarazem odczarowanie niedostępnych kolekcji haute couture poprzez tańsze linie ready-to-wear. U Diora Galliano projektował między innymi żakiety z szerokimi, bufiastymi ramionami i szerokie spódnice do kolan. Swoje inspiracje czerpał z historii i sztuki.
25 lutego 2011, na chwilę przed rozpoczęciem Paris Fashion Week, świat obiegło skandaliczne doniesienie o jego głośnym wybryku w jednej z paryskich restauracji La Perle[8], gdzie Galliano obraził żydowską kobietę, która usłyszała od niego wyzwiska typu „brudna żydowska mordo, powinnaś być trupem”[9], i azjatyckiego mężczyznę[10]. Zaraz po antysemickich i rasistowskich komentarzach, prawdziwy skandal wywołało jednak nagrane telefonem komórkowym wideo z grudnia 2010, na którym pijany Galliano w tym samym barze wyznaje miłość do Hitlera[11] i pozytywnie „wypowiada się” o holocauście[12]. Skandal odbił się na jego karierze, musiał na wiele lat pożegnać się ze światem mody[10], a jego miejsce u Christiana Diora zajął Marc Jacobs[13]. Unieważniono Order Narodowy Legii Honorowej, który otrzymał w 2009[1]. Naomi Campbell załatwiła mu pobyt w klinice odwykowej w Arizonie, w której leczyli się Elton John i Donatella Versace. Na miejscu odwiedziła go Linda Evangelista, a Kate Moss zleciła mu zaprojektowanie swojej sukni ślubnej[14]. Przez kolejne dwa lata projektant trzymał się z dala od mody, skupiając się na walce z nałogami[15].
Na początku 2013, Galliano przyznał, że odstawił wszystkie używki i postanowił wrócić. Pierwszą szansę dał mu dom mody Óscar de la Renta[16], dla którego zaprojektował kolekcję na sezon jesień/zima 2013. Udzielił głośnego wywiadu, gdzie podziękował za drugą szansę. W 2014 dom mody Maison Martin Margiela potwierdził, że Galliano obejmie stanowisko dyrektora kreatywnego. Jego pierwsza kolekcja na paryskim tygodniu mody została przyjęta z zachwytem. Galliano połączył modę z innowacyjnymi rozwiązaniami. Zaprojektował groteskowe, zdekonstruowane kreacje obok niemal ascetycznych sukni w odcieniach czerwieni. Niecodzienne połączenia widać było również w trzeciej kolekcji dla Margiela[17]. Na wiosnę/lato 2016 Galliano zaproponował klasyczne, białe sylwetki, obok zabawnych tekstur, brokatów, cekinów i licznych odwołań do Davida Bowiego.
Życie prywatne
Nie krył się ze swoim homoseksualizmem; już w latach studenckich jego chłopakiem był Żyd John Flett (1963-91). Zaraz po ukończeniu szkoły i zaprezentowaniu swojej dyplomowej kolekcji, zaczął imprezować w znanych klubach z drag queens. W 2011 zmarł na atak serca 38-letni Steven Robinson, jego życiowy partner i współpracownik[18][19]. Związał się ze stylistą Alexisem Roche[20].
Przypisy
- ↑ a b c d e John Galliano w bazie Notable Names Database (ang.)
- ↑ a b John Galliano. Listal. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ John Galliano w bazie Filmweb
- ↑ a b c d e John Galliano – What Nationality Ancestry Race. Ethnicity of Celebs. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Wielka Encyklopedia Polonica. Suplement, Poznań, 2001, s. 515
- ↑ John Galliano w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Bianca London (2014-12-10): Dior's John Galliano to showcase collection for Maison Martin Margiela in London. Daily Mail. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ a b TPick (2013-09-23): John Galliano Is Back?. taboofart.com. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Nina Mandell (2011-02-27): John Galliano called woman 'Dirty Jew face' in rant that ended with him striking pose: report. Daily News (Nowy Jork). [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ a b John Galliano: timeline of a scandal. The Daily Telegraph. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Roisin O’Connor (2017-05-02): Met Gala: Katy Perry attracts criticism for John Galliano dress at New York event. The Independent. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Alek Rogoziński (2011-03-25): John Galliano - Upadek giganta. polki.pl. [dostęp 2017-08-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-22)]. (pol.).
- ↑ Jewish Journal (2011-09-04): A Nice Jewish Boy to Head Up Christian Dior?. haaretz.com. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Michael Specter (2011-03-02): John Galliano’s Implosion. newyorker.com. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Annabel Fenwick Elliott (2014-05-15): Redemption at last? John Galliano lands job at Russian beauty chain L'Etoile, three years after losing his prized role at Dior. Daily Mail. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ John Galliano making industry comeback with Russian perfumery chain. Independent.ie. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Fashion & Beauty (2015-06-01): John Galliano “takes full responsibility for his actions”. hungertv.com. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ Nabila Ramdani, Peter Allen (2011-08-22): John Galliano's British right-hand-man Steven Robinson died from cocaine overdose. Daily Mail. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ David James Smith (2011-08-21): The secret torments of Galliano. The Sunday Times. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- ↑ BST (2011-03-12): Is Galliano’s boyfriend about to lose his Dior job?. Daily Mail. [dostęp 2017-08-03]. (ang.).
- Britannica: biography/John-Galliano
- Universalis: john-galliano
- NE.se: john-galliano
- SNL: John_Galliano
- DSDE: John_Galliano
- Hrvatska enciklopedija: 68952