Katarzyna Groniec
![]() Katarzyna Groniec (2011) | |||
Data i miejsce urodzenia | 22 lutego 1972 | ||
---|---|---|---|
Gatunki | pop, piosenka autorska | ||
Zawód | piosenkarka | ||
Aktywność | od 1991 | ||
Wydawnictwo | Warner Music Poland | ||
| |||
| |||
Strona internetowa |
Katarzyna Groniec (ur. 22 lutego 1972 w Zabrzu[1]) – polska piosenkarka, członkini Akademii Fonograficznej Związku Producentów Audio-Video[2].
Życiorys
Jest córką Ślązaczki[3]. Uczęszczała do szkoły muzycznej, uczyła się w klasie fletu[3]. W 1988 za wykonanie utworu „My Funny Valentine” w duecie z Piotrem Hajdukiem zdobyła główną nagrodę na Festiwalu Młodych Talentów w Poznaniu[3]. Niedługo później za namową Michała Bajora wzięła udział w przesłuchaniach do pierwszej obsady musicalu Metro[3], do którego ostatecznie została zaangażowała do głównej roli Anki[4]. Brała udział w spektaklach Metra na Broadwayu[5]. Od 1991 przez kilka kolejnych lat współpracowała z Teatrem „Studio Buffo” w Warszawie, występując m.in. w spektaklach: Do grającej szafy grosik wrzuć, Brel. Nie opuszczaj mnie[6], Grosik 2, Obok nas i Tyle miłości. W 1997 roku zdobyła Grand Prix i Nagrodę Dziennikarzy na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu[6], gdzie rok później wystąpiła ze swoim własnym recitalem. Po prawie dziesięciu latach współpracy odeszła ze Studia Buffo[7]. Grała także w innych teatrach, m.in. w musicalach: Trzy razy Piaf (w Ateneum)[7], Piotruś Pan (w TM „Roma”), Mandarynki i pomarańcze (w Capitolu), Bagdad Cafe (w Polonii) i Nie ma solidarności bez miłości (w Palladium).
Na początku września 2000 wydała debiutancki album studyjny, zatytułowany Mężczyźni, której producentem był Grzegorz Ciechowski[8]. Jej drugą płytą został album pt. Poste restante z 2002.
W 2004 wydała kolejny album studyjny pt. Emigrantka, na którym znalazły się kompozycje Piotra Dziubka oraz aranżacja piosenki z berlińskiego kabaretu Kurta Weilla i Bertolta Brechta. Następnie wydała płytę pt. Przypadki, na której zawarła autorski materiał napisany we współpracy z Piotrem Dziubkiem. Album promowała dwoma singlami: Będę z tobą i Poniedziałek.
W 2008 otrzymała nagrodę im. Aleksandra Bardiniego za wybitne osiągnięcia w piosence aktorskiej, a także wydała dwupłytowy album koncertowy pt. Na żywo. 27 marca 2009 podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu zaprezentowała premierowo recital pt. Listy Julii, który jesienią wydała w formie albumu.
W listopadzie 2011 zaprezentowała siódmy album studyjny pt. Pin-up Princess[9]. W 2013 charytatywnie nagrała wraz z wieloma artystami świąteczną piosenkę pt. „Magia Świąt”. W marcu 2014 wydała album pt. Wiszące ogrody, na którym znalazły się jej interpretacje piosenek wykonawców, takich jak m.in. Jacques Brel, Bertolt Brecht i Nick Cave. 29 września na koncercie odbywającym się w ramach festiwalu Pamiętajmy o Osieckiej, zaprezentowała nowy program koncertowy, złożony z piosenek Agnieszki Osieckiej. 18 września 2015 wydała album CD+DVD pt. Zoo z piosenkami Agnieszki Osieckiej.
16 marca 2018 premierę miał jej dziesiąty album studyjny pt. Ach!, za który otrzymała nominację do Fryderyka w kategorii „muzyka poetycka roku”. Płytę promowała singlami „Nie kocham” i „Koko”. W 2023 roku odbyła się premiera jej kolejnego autorskiego albumu Konstelacje, za który otrzymała Fryderyka 2024 w kategorii Piosenka Literacka i Poetycka[10].
W roku 2023 debiutowała jako autorka. Jej pierwsza książka „Kundle” otrzymała nominację do Nagrody Literackiej Gdynia w kategorii proza[11], Nagrody Conrada[12] i Nagrody Literackiej im. Witolda Gombrowicza za debiut roku[13].
Życie prywatne
W czasach licealnych spotykała się z Piotrem Hajdukiem[3]. Jest rozwiedziona z aktorem Olafem Lubaszenką, z którym ma córkę Mariannę[14].
Obecnie mieszka z drugim mężem w Sopocie.
Dyskografia
Osobny artykuł: Dyskografia Katarzyny Groniec.
Filmografia
Rok | Tytuł | Uwagi |
---|---|---|
1999 | Wrota Europy | jako niewidoma kobieta, reżyseria: Jerzy Wójcik |
LOT 001 | reżyseria: Krzysztof Lang | |
2000 | Zaduszki narodowe. Sybir ostatnie pożegnanie | jako ona sama, reżyseria: Olgierd Łukaszewicz, Wojciech Staroń, Ignacy Szczepański |
2002 | W poszukiwaniu utraconych lat | jako ona sama, reżyseria: Jan Sosiński |
Nagrody i wyróżnienia
Rok | Kategoria | Nagroda | Uwagi |
---|---|---|---|
1997 | Grand Prix i Nagroda Dziennikarzy na Festiwalu Piosenki Aktorskiej | Laur | |
2008 | Dyplom mistrzostwa im. Aleksandra Bardiniego | Laur | |
2012 | Album roku piosenka poetycka (Pin-up Princess) | Fryderyki 2012 | Nominacja[15] |
Najlepsza oprawa graficzna albumu (Pin-up Princess) | Nominacja[15] | ||
2024 | Album roku piosenka poetycka i literacka (Konstelacje) | Fryderyki 2024 | Laur |
Przypisy
- ↑ Katarzyna Groniec w bazie Filmweb
- ↑ Członkowie Akademii – FRYDERYK 2024. fryderyki.pl. [dostęp 2010-10-03]. (pol.).
- ↑ a b c d e Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 50–51
- ↑ Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 55.
- ↑ Jolanta Skawrońska: Wybudujemy wieżę, wierzę.... Encyklopedia Teatru Polskiego. [dostęp 2024-09-01].
- ↑ a b Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 70–71
- ↑ a b Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 73
- ↑ Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 74.
- ↑ Katarzyna Groniec: Pin-up Princess. www.polskieradio.pl. [dostęp 2012-04-18]. (pol.).
- ↑ Laureaci Fryderyków 2024 [online], Jazz Forum [dostęp 2024-09-01] .
- ↑ Nominacje do Nagrody Literackiej Gdynia 2024 [online], www.tygodnikpowszechny.pl, 3 czerwca 2024 [dostęp 2024-06-04] (pol.).
- ↑ Nominacje do Nagrody Conrada 2024 [online], wydawca.com.pl, 2 września 2024 [dostęp 2024-09-05] .
- ↑ Ogłoszono nominacje do Nagrody Gombrowicza [online], Rynek książki [dostęp 2024-07-01] (pol.).
- ↑ Jurkowska i Kościelak 2020 ↓, s. 65–67.
- ↑ a b Fryderyki 2012: nominowani. zpav.pl. [dostęp 2012-02-22]. (pol.).
Bibliografia
- Katarzyna Jurkowska, Katarzyna Kościelak: Kobiety przełomu. Znak Horyzont, 2020. ISBN 978-83-240-7789-2.
Linki zewnętrzne
- Strona oficjalna (pol.)
- Katarzyna Groniec w bazie filmpolski.pl