Kazimierz Balawajder
Data i miejsce urodzenia | 5 marca 1931 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 26 grudnia 1979 |
Poseł VII kadencji Sejmu PRL | |
Okres | od 21 marca 1976 |
Przynależność polityczna | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Kazimierz Balawajder (ur. 5 marca 1931 w Komborni, zm. 26 grudnia 1979 w Warszawie) – polski polityk, poseł na Sejm PRL VII kadencji, podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego i Skupu, I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Krośnie.
Życiorys
Z wykształcenia magister ekonomii. Ukończył Wyższą Szkołę Nauk Społecznych przy KC PZPR oraz Wydział Ekonomiki Produkcji Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Krakowie. Członek Związku Młodzieży Polskiej i Związku Walki Młodych, a od 30 sierpnia 1954 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w której początkowo był sekretarzem podstawowej organizacji partyjnej (do 1955), a następnie (do 1956) instruktorem w Komitecie Powiatowym w Krośnie. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego ZWM w Rzeszowie. W latach 1957–1958 ponownie pełnił funkcję sekretarza POP PZPR. Był m.in. I sekretarzem Komitetu Powiatowego PZPR w Leżajsku (od 1966 do 1971) Komitetu Miejskiego partii w Rzeszowie (w 1971) oraz zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR (od 1975 do 1979). W 1971 I sekretarz Komitetu Miejskiego PZPR w Rzeszowie, od 1971 sekretarz ds. rolnych w Komitecie Wojewódzkim tamże, a od czerwca 1975 I sekretarz KW w Krośnie (ponownie wybrany w 1978[1]). Był członkiem okręgowej organizacji partyjnej (OOP) działu badań i prototypów w Sanockiej Fabryce Autobusów „Autosan”[2]. Został wybrany na posła VII kadencji Sejmu PRL z okręgu wyborczego Krosno. Członek sejmowej Komisji Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. 20 czerwca 1975 został wybrany na przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krośnie[3][4][5]. Od lutego 1979 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego i Skupu.
Zmarł śmiercią samobójczą. Został pochowany z honorami 29 grudnia 1979 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (B 32 TUJE 18)[6]. W imieniu kierownictwa partyjno-państwowego PRL w pogrzebie udział wzięli m.in. członkowie Biura Politycznego KC PZPR i sekretariatu KC PZPR wicepremier Jan Szydlak, Kazimierz Barcikowski, Józef Pińkowski, a także wicepremier Longin Cegielski. W imieniu rządu PRL i kierownictwa PZPR przemówienie wygłosił Jan Szydlak[7].
Rodzina
Wnuk Jacentego i Salomei Balawajder; syn Władysława Balawajdra i Michaliny. Miał siostrę Władysławę Kasprzyk, a także żonę Annę, syna Jerzego (ur. 1957) i córkę Elżbietę.
Odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Odznaka honorowa „Za zasługi dla województwa krośnieńskiego”
Przypisy
- ↑ Tow. Kazimierz Balawajder ponownie I sekretarzem KW PZPR. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 7 (100) z 1–10 marca 1978.
- ↑ Sanocka panorama – 1976. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 35 (164) z 1979.
- ↑ Pierwsza sesja WRN w Krośnie. Kazimierz Balawajder – przewodniczącym WRN. „Nowiny”, s. 1, Nr 140 z 23 czerwca 1975.
- ↑ Nasi posłowie i radni. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 7 (52) z 1–15 kwietnia 1976.
- ↑ Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950–1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 255, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
- ↑ Wyszukiwarka grobów w Warszawie.
- ↑ Pogrzeb Kazimierza Balawajdera, „Trybuna Robotnicza”, nr 298, 31 grudnia 1979, s. 2.
Bibliografia
- Nasi kandydaci do Sejmu PRL. Kazimierz Balawajder. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 5 (50) z 1–15 marca 1976.
- Towarzysz Kazimierz Balawajder nie żyje / Nekrologi. „Nowiny”, s. 2, Nr 290 z 28 grudnia 1979.
- Profil na stronie Biblioteki Sejmowej
- Sprawozdanie dźwiękowe z otwarcia VII Zjazdu PZPR w Sali Kongresowej Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie (głos zabiera m.in. Kazimierz Balawajder), polskieradio.pl
- Informacje w BIP IPN