Klasyfikacja medalowa Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948
Główny artykuł: Letnie Igrzyska Olimpijskie 1948.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/02/Cabrera.png/220px-Cabrera.png)
Letnie Igrzyska Olimpijskie 1948 (znane także jako XIV Letnie Igrzyska Olimpijskie) były międzynarodowym wydarzeniem sportowym, które odbywało się od 29 lipca do 14 sierpnia 1948 w Londynie. Były to pierwsze igrzyska od 12 lat, gdyż wcześniejsze nie odbywały się z powodu II wojny światowej. Londyn został wybrany na gospodarza w marcu 1946. Wcześniej w tym samym mieście odbywały się Letnie Igrzyska Olimpijskie 1908 i miały się odbyć Letnie Igrzyska Olimpijskie 1944[1]. Rekordową liczbę 59 krajów reprezentowało 4099 atletów (3714 mężczyzn i 385 kobiet) występujących w 19 dyscyplinach sportowych. W wyniku II wojny światowej Niemcy i Japonia pozostawały pod okupacją i nie sformowały do tego czasu swoich narodowych komitetów olimpijskich[3] i z tego powodu nie zostały zaproszone[4]. Jedynym z głównych państw Osi biorącym udział w igrzyskach były Włochy[3]. Związek Radziecki także nie utworzył narodowego komitetu olimpijskiego, na skutek czego nie mógł być zaproszony, ale przysłał swoich obserwatorów i później uczestniczył w kolejnych igrzyskach[5].
Najwięcej medali wywalczyli reprezentanci Stanów Zjednoczonych, zdobywając najwięcej złotych (38), srebrnych (27) i brązowych (19) medali. Wielka Brytania, gospodarz imprezy, zdobyła jedynie trzy złote medale (łącznie 23)[1]. Na tych igrzyskach 6 krajów wywalczyło swoje pierwsze medale olimpijskie. Dla Portoryka brąz zdobył Juan Venegas[6] w boksie. Następny Portoryko wywalczyło dopiero 28 lat później. Drugą reprezentacją na tych igrzyskach, która zdobyła pierwszy w historii medal, był Cejlon[7] (obecnie Sri Lanka) – srebrny medal w biegu na 400 metrów przez płotki zdobył Duncan White. Medal ten pozostał jedynym wywalczonym przez Sri Lankę medalem z na igrzyskach olimpijskich aż do igrzysk w Sydney w 2000 roku. Następnym państwem, które zdobyło pierwsze medale na tych igrzyskach, była Korea Południowa[8]. Reprezentanci tego kraju zdobyli dwa brązowe medale wywalczone przez Han Su-an (w boksie) i Kim Seong-jip (w podnoszeniu ciężarów). Kolejnym krajem z pierwszym medalem igrzysk olimpijskich została Jamajka[9]. Zawodnicy z tego karaibskiego kraju zdobyli trzy medale (jedno złoto i dwa srebra) w lekkoatletyce, głównie w biegach sprinterskich. Piątym z kolei państwem jest Panama[10]. Zawodnik z tego kraju Lloyd La Beach, zdobył dwa brązowe krążki w biegach na 100 i 200 m. Kolejnym panamskim medalistą olimpijskim został dopiero 60 lat później skoczek w dal Irving Saladino, który został w Pekinie mistrzem olimpijskim[11]. Ostatnią reprezentacją, która zdobyła w Londynie pierwszy w historii medal olimpijski, był Trynidad i Tobago[12] – srebrny medal zdobył Rodney Wilkes w podnoszeniu ciężarów. 13 krajów uczestniczyło w igrzyskach po raz pierwszy, są to: Birma, Cejlon, Gujana, Irak, Jamajka, Korea Południowa, Liban, Pakistan, Portoryko, Syria, Singapur, Panama, Trynidad i Tobago i Wenezuela[13].
Medale olimpijskie miały standardowy projekt Trionfo stosowany na igrzyskach pomiędzy 1928 a 1968 rokiem[14].
Dopiero w 2010 roku Belg Eugène Van Roosbroeck otrzymał swój złoty medal za udział w kolarskim wyścigu drogowym, ponieważ po wyścigu nie odbyła się dekoracja, a drużyna belgijska wróciła do kraju dwa dni po wyścigu nie odbierając medali[15].
Tabele medalowe
Poniżej znajdują się tabele medalowe Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948 bazujące na wyliczeniach Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Ranking posortowano według liczby złotych medali, następnie brano pod uwagę srebrne i brązowe. Jeżeli dwa lub więcej krajów zdobyło tyle samo medali, to mają tę samą pozycję w rankingu i są umieszczone w tabeli w porządku alfabetycznym. Źródłem informacji jest MKOL, ale ta organizacja nie prowadzi ani nie popiera prowadzenia jakichkolwiek rankingów[16].
W gimnastyce trzech zawodników zajęło pierwsze miejsce w konkursie konia z łękami. Paavo Aaltonen, Veikko Huhtanen i Heikki Savolainen otrzymali złote medale (wszyscy Finlandia) nie przyznano srebrnych i brązowych medali. W konkurencji skoku przez konia mężczyzn trzech gimnastyków ukończyło zawody na trzecim miejscu. Otrzymali oni wszyscy brązowe medale, razem w tej konkurencji rozdano pięć medali[1].
Klasyfikacja państwowa
Legenda:
Organizator igrzysk (Wielka Brytania)
Miejsce | Państwo | Złoto | Srebro | Brąz | Razem |
---|---|---|---|---|---|
1. | ![]() | 38 | 27 | 19 | 84 |
2. | ![]() | 16 | 11 | 17 | 44 |
3. | ![]() | 10 | 6 | 13 | 29 |
4. | ![]() | 10 | 5 | 12 | 27 |
5. | ![]() | 8 | 11 | 8 | 27 |
6. | ![]() | 8 | 7 | 5 | 20 |
7. | ![]() | 6 | 4 | 2 | 12 |
8. | ![]() | 6 | 2 | 3 | 11 |
9. | ![]() | 5 | 10 | 5 | 20 |
10. | ![]() | 5 | 7 | 8 | 20 |
11. | ![]() | 5 | 2 | 9 | 16 |
12. | ![]() | 3 | 14 | 6 | 23 |
13. | ![]() | 3 | 3 | 1 | 7 |
14. | ![]() | 2 | 6 | 5 | 13 |
15. | ![]() | 2 | 2 | 3 | 7 |
16. | ![]() | 2 | 2 | 1 | 5 |
17. | ![]() | 2 | 1 | 2 | 5 |
18. | ![]() | 2 | 1 | 1 | 4 |
19. | ![]() | 1 | 3 | 3 | 7 |
20. | ![]() | 1 | 2 | 0 | 3 |
21. | ![]() | 1 | 0 | 3 | 4 |
22. | ![]() | 1 | 0 | 0 | 1 |
![]() | 1 | 0 | 0 | 1 | |
24. | ![]() | 0 | 2 | 0 | 2 |
25. | ![]() | 0 | 1 | 2 | 3 |
26. | ![]() | 0 | 1 | 1 | 2 |
![]() | 0 | 1 | 1 | 2 | |
28. | ![]() | 0 | 1 | 0 | 1 |
![]() | 0 | 1 | 0 | 1 | |
![]() | 0 | 1 | 0 | 1 | |
![]() | 0 | 1 | 0 | 1 | |
32. | ![]() | 0 | 0 | 2 | 2 |
![]() | 0 | 0 | 2 | 2 | |
34. | ![]() | 0 | 0 | 1 | 1 |
![]() | 0 | 0 | 1 | 1 | |
![]() | 0 | 0 | 1 | 1 | |
![]() | 0 | 0 | 1 | 1 | |
RAZEM | 138 | 135 | 138 | 411 |
Klasyfikacja kontynentalna
Miejsce | Kontynent | Złoto | Srebro | Brąz | Razem |
---|---|---|---|---|---|
1 | Europa | 80 | 84 | 97 | 261 |
2 | Ameryka Północna, Środkowa i Karaiby | 41 | 33 | 26 | 100 |
3 | Azja | 7 | 5 | 5 | 17 |
4 | Ameryka Południowa | 4 | 3 | 3 | 11 |
5 | Afryka | 4 | 3 | 2 | 9 |
6 | Australia i Oceania | 2 | 6 | 5 | 13 |
Przypisy
- ↑ a b c d The Official Report of the Organising Committee for the XIV Olympiad. The Organising Committee for the XIV Olympiad, 1948. [dostęp 2011-10-12].
- ↑ London 1948 Collection – Medal. olympic.org. [dostęp 2011-11-17]. (ang.).
- ↑ a b Findling (1996): s. 111.
- ↑ Findling (1996): s. 103.
- ↑ Findling (1996): s. 104.
- ↑ Puerto Rico at the 1948 London Summer Games. [dostęp 2011-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-17)]. (ang.).
- ↑ Sri Lanka at the 1948 London Summer Games. [dostęp 2011-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-13)]. (ang.).
- ↑ South Korea at the 1948 London Summer Games. [dostęp 2011-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-17)]. (ang.).
- ↑ Jamaica at the 1948 London Summer Games. [dostęp 2011-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-18)]. (ang.).
- ↑ Panama at the 1948 London Summer Games. [dostęp 2011-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-20)]. (ang.).
- ↑ Chris Turner: Men’s Long Jump – Final. iaaf.org. [dostęp 2011-10-18]. (ang.).
- ↑ Trynidad and Tobago at the 1948 London Summer Games. [dostęp 2011-10-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-13)]. (ang.).
- ↑ London 1948. Olympic.org. [dostęp 2011-10-12].
- ↑ Winner’s Medal for the 1948 Olympic Games in London. Olympic.org. [dostęp 2012-07-14].
- ↑ John MacLeary: Belgian cycling team finally receive gold medals for 1948 London Olympic Games. 8 czerwca 2010. [dostęp 2011-10-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-19)].
- ↑ Amy Shipley: China’s Show of Power. 2008-08-25. [dostęp 2011-10-12].
Bibliografia
- A Map of Olympic Medals. 2008-08-04. [dostęp 2011-08-29].
- John E. Findling, Kimberley D. Pelle: Historical dictionary of the modern Olympic movement. Westport (Connecticut): Greenwood Press, 1996. ISBN 978-0-313-28477-9.
- David Miller: Historia igrzysk olimpijskich i MKOl Od Aten do Pekinu 1894 – 2008. Poznań: Dom Wydawniczy Rebis, 2008, s. 144–148; 614. ISBN 978-83-7510-279-6.
- p
- d
- e