Ludwig von Taaffe
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/50/Ludwig_Graf_Taaffe_Litho.jpg/220px-Ludwig_Graf_Taaffe_Litho.jpg)
Ludwig Patrick John von Taaffe, hrabia (urodzony 25 grudnia 1791 w Brnie, zmarł , 21 grudnia 1855 w Wiedniu) – prawnik, austriacki polityk, gubernator Galicji, minister sprawiedliwości i prezes Sądu Najwyższego.
Pochodził z zamożnej rodziny ziemiańskiej[1]. Był właścicielem licznych posiadłości ziemskich w całym państwie habsburskim m.in. w Dolnej Austrii (Erlaa i Atzgersdorf pod Wiedniem), na Morawach (Feistritz an der Mürz, Wischenau) i Czechach (Tedraschitz i Swoischitz). Był także IX wicehrabią von Taaffe i baronem de Ballymote w Irlandii (8 lutego 1849 - 21 grudnia 1855)[2],
Od 1799 Uczył się w Terezjańskiej Akademii Wojskowej (1799-1802) i w Gimnazjum Akademickim w Wiedniu (1802-1805)[2]. Studiował filozofię i ukończył w 1811 studia prawnicze na uniwersytecie wiedeńskim zdając egzamin sądowy, a w 1813 uzyskał doktorat z prawa „sub auspiciis imperatoris”[3]. Wybrał karierę urzędniczą od 1811 był urzędnikiem sądowym w Dolnej Austrii[1]. Od 1813 mianowany szambelanem był starostą w Brnie na terenie Czech[2]. Przez pewien czas pracował także jako asesor w Morawsko-Śląskiej Komisji ds. Podatków Spadkowych. Następnie został przeniesiony do Włoch, gdzie od 1814 był członkiem Rady Apelacyjnej w Wenecji - na tym stanowisku zreorganizował z sukcesem Sąd Apelacyjny w Mediolanie. W latach 1818–1819 prezes w sądzie handlowym i zastępczym oraz wiceprezes trybunału cywilnego w Mediolanie[2]. Następnie był wicegubernatorem Styrii (1819-1822) i gubernatorem Galicji (od listopada 1822 do sierpnia 1826[1]). Od 1820 był tajnym radcą[1].
Po powrocie do Wiednia został drugim prezesem Izby Sądu (1826-1829), przez co uzyskał realny wpływ na zarządzanie finansami państwa. Na tym stanowisku próbował ograniczyć wydatki rządowe poprzez liczne reformy, w tym poprzez redukcję stanowisk urzędników państwowych. Następnie był drugim prezesem (1829-1834) a potem prezesem (1834-1850) Najwyższej Izby Sądowej[1]. Był także kuratorem Theresianum (1834-1849), którą to uczelnię gruntownie zreorganizował. Jednocześnie był wykładowcą i członkiem wydziału prawa Uniwersytetu Wiedeńskiego w którym był rektorem w roku akademickim 1835/36[3]. Założył wówczas fundację dla utalentowanych, biednych studentów prawa[3].
Podczas Wiosny Ludów i powstania wiedeńskiego w marcu 1848 r. i próbie brutalnego jego stłumieniu przez armię pomógł ukryć Klemensa von Metternicha i umożliwił mu ucieczkę do Anglii[2]. Od marca do kwietnia 1848 był ministrem sprawiedliwości w nowo utworzonym rządzie Franza Antona von Kolowrat-Liebsteinsky'ego[1]. Od 1850 do śmierci w 1855 kierował nowo utworzonym Sądem Najwyższym i Sądem Kasacyjnym w Wiedniu - poświęcając się ujednoliceniu jurysdykcji obejmującego wszystkie ziemie koronne państwa Habsburgów[2]. Należał do wielu towarzystw naukowych, takich jak Akademia Sztuk Pięknych w Wiedniu i Accademia Tiberina w Rzymie jako członek honorowy. Był także członkiem Cesarsko-Królewskiego Towarzystwa Rolniczego w Wiedniu[2].
Odznaczony
- kawaler angielskiego Orderu św. Jana (1820)
- kawaler austriackiego Krzyża Wielkiego Orderu Leopolda (1836)
Rodzina
Wywodził się z rodziny o irlandzkich korzeniach. Syn Rudolpha Grafa von Taaffe, VII wicehrabiego von Taaffe i Marii Josephy von Haugwitz, W 1822 roku poślubił Amalię von Bretzenheim (1802-1874), mieli troje dzieci: Charlesa von Taaffe (1823-1873) - X wicehrabię Taaffe of Corren, który zmarł bezpotomnie, Eduarda von Taaffe (1833-1895), XI wicehrabię Taaffe, prezesa rządu (pozostawił dzieci) i Amálię von Taaffe
Przypisy
- ↑ a b c d e f Constantin von Wurzbach, Taaffe, Ludwig Patrick Graf, in Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, Band: 42 (1880), ab Seite: 308.
- ↑ a b c d e f g Taaffe, Ludwig Patrick Johannes Gf., ab 1849 9. Viscount T. of Corren and Baron of Ballymote (1791–1855), Jurist und Politiker, Österreichisches Biographisches Lexikon 1815-1950, Bd. 14 (Lfg. 64, 2013), S. 182f.
- ↑ a b c Katharina Kniefacz, Ludwig Patrick Graf von Taaffe, Geschichte der Universität Wien [dostęp 14.06.2023]