Maksymilian Stanisławski
Data urodzenia | 1807 |
---|---|
Data śmierci | 24 sierpnia 1884 |
Proboszcz w Iwoniczu | |
Okres sprawowania | 1841–1845 |
Proboszcz w Lubzinie | |
Okres sprawowania | 1849–1870 |
Wyznanie | chrześcijańskie |
Kościół | rzymskokatolicki |
Inkardynacja | Diecezja tarnowska |
Prezbiterat | 1830 |
podoficer | |
Data urodzenia | 1807 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 1884 |
Przebieg służby | |
Lata służby | ok. 1830–1849 |
Siły zbrojne | Armia Rzeczypospolitej |
Stanowiska | Uczestnik ,podoficer powstania listopadowego |
Główne wojny i bitwy | Powstanie listopadowepowstanie krakowskie-współorganizator. |
Późniejsza praca | Proboszcz |
Odznaczenia | |
![]() |
Maksymilian Stanisławski (ur. 1807, zm. 24 sierpnia 1881 w Bochni) – jeden z dowódców, podoficerów – 11 pułku piechoty liniowej powstania listopadowego, współorganizator powstania krakowskiego, proboszcz w Iwoniczu, w Lubzinie, w gminie Ropczyce, kawaler Srebrnego Krzyża Virtuti Militari. – 14 Lipca 1831 roku[1].
Był szwagrem i przyjacielem burmistrza Bochni Józefa Turka, Naczelnika Gwardii Narodowej w 1848 r. Jako kleryk tarnowskiego seminarium brał udział w powstaniu listopadowym. Za bohaterskie czyny odznaczony został krzyżem Virtuti Militari. Po powstaniu, mimo przeszkód i kłopotów z powodu powstańczej działalności, uzyskał święcenia kapłańskie. W latach 40. XIX wieku uczestniczył w działaniach konspiracyjnych, mających doprowadzić do kolejnego powstania, czemu przeszkodziła tzw. rzeź galicyjska. Z powodu konspiracyjnej działalności był represjonowany przez Kościół. Gdy był proboszczem w Iwoniczu 1841–45, był prześladowany przez rząd austriacki i zmuszony do opuszczenia tych terenów. Przeniósł się na probostwo – w latach 1849–1870 był proboszczem w parafii pw. św. Mikołaja w miejscowości Lubzina[2]. Zmarł 24 sierpnia 1881 roku. Jego tablica znajduje się w kościele w Iwoniczu, natomiast grobowiec na cmentarzu w Bochni.