Maupiti Island
Producent | Lankhor |
---|---|
Wydawca | Lankhor |
Reżyser | Bruno Gourier |
Artysta | Dominique Sablons |
Scenarzysta | Sylvain Bruchon |
Kompozytor | André Bescond |
Data wydania | 1990 |
Gatunek | gra przygodowa |
Tryby gry | gra jednoosobowa |
Język | |
Wymagania sprzętowe | |
Platforma | Amiga |
Poprzednia gra w serii | Le Manoir de Mortevielle (1987) |
Maupiti Island – komputerowa gra przygodowa w reżyserii Bruno Gouriera, Jean-Luca Langlois i Christiana Droina, wyprodukowana i wydana w 1990 roku przez francuską wytwórnię Lankhor. Maupiti Island, powstała na podstawie scenariusza Sylvaina Bruchona, jest kontynuacją losów prywatnego detektywa Jerôme’a Lange’a, bohatera gry Le Manoir de Mortevielle.
Fabuła
Akcja Maupiti Island dzieje się po wydarzeniach z Le Manoir de Mortevielle. Jerôme Lange przybywa do atolu Maupiti, gdzie dowiaduje się, że tajemnicza „dama w czerni” porwała mieszkankę atolu Marię[1]. Zadaniem Lange’a jest odnalezienie Marii. W międzyczasie detektyw zaznajamia się z populacją atolu: żeglarzami Bobem, Antonem, Bruce’em, Royem oraz Chrisem; a także tamtejszymi prostytutkami – Maguy, Sue oraz marksistką Anitą[2]. Jak się okazuje, w miarę rozwoju akcji dochodzi do serii morderstw popełnianych przez Roya. Przyjaciółka Marii, Lucie, zostaje zamordowana. Ten sam los spotyka tubylca Juste’a oraz Chrisa. Ten ostatni zdążył odkryć prawdziwą tożsamość „damy w czerni” – byłej nazistki, która zajmuje się handlem żywym towarem[3]. Gra kończy się w momencie, gdy Lange odnajduje ukryty na atolu skarb, do którego zdobycia dążą również „dama w czerni” oraz jej partner Roy. W zakończeniu okazuje się, że „damą w czerni” jest sama Marie[1].
Produkcja
Maupiti Island została wyprodukowana przez francuskie studio Lankhor. Reżyserami (a jednocześnie programistami) gry byli Bruno Gourier, Jean-Luc Langlois oraz Christian Droin. Projekt i scenariusz gry opracował Sylvain Bruchon, natomiast za szczegółowe ilustracje do gry odpowiadał Dominique Sablons. Muzykę do gry, utrzymaną w stylistyce retro, skomponował André Bescond[4][5]. Gra ukazała się w 1990 roku, a w 2018 roku studio Cup of Game rozpoczęło trwające prace nad remakiem Maupiti Island[6].
Odbiór
Podobnie jak Le Manoir de Mortevielle, Maupiti Island odniosła we Francji wielki sukces artystyczny. Publicysta pisma „Joystick” chwalił Maupiti Island za „solidny scenariusz” oraz „znakomitą realizację”[7]. Jean Delaite z „Géneration 4” szczególną uwagę poświęcił syntezatorowi mowy, który pozwalał odczytywać wypowiedzi bohaterów tak jak w przypadku Mortevielle[8]. Maupiti Island została też laureatem nagrody Tilt d’Or 1990 za najlepszą grę przygodową oraz uhonorowana wyróżnieniem 4 d’Or za najlepszą reżyserię[9].
Maupiti Island była odczytywana jako przykład zjawiska „mody retro” [la modé retro] we francuskich grach komputerowych przełomu 80. i 90. XX wieku. Zjawisko to polegało jednocześnie na nostalgii za dawnymi czasami i historycznym rewizjonizmie. W przypadku Maupiti Island ów rewizjonizm polegał na podkreśleniu dalekosiężnego wpływu II wojny światowej (Marie brała udział w Zagładzie Żydów) oraz kolonializmu (morderstwo tubylca Juste’a)[10] . Francuski krytyk Thomas Ribault uznał zwłaszcza wersję Maupiti Island na Amigę za „arcydzieło”[11].
Przypisy
- ↑ a b Jankowski 2019 ↓, s. 30.
- ↑ Jankowski 2019 ↓, s. 32.
- ↑ Jankowski 2019 ↓, s. 32–33.
- ↑ Jankowski 2019 ↓, s. 29.
- ↑ Maupiti Island – Crédits [online], Abandonware France [dostęp 2022-10-01] (fr.).
- ↑ FrédéricF. Gechter FrédéricF., Le remake de Maupiti Island se rappelle à notre bon souvenir [online], ROM Game, 21 maja 2021 [dostęp 2022-10-01] (fr.).
- ↑ Artemus, Maupiti Island, „Joystick”, marzec 1990, s. 118 (fr.).
- ↑ JeanJ. Delaite JeanJ., Maupiti Island, „Génération 4”, kwiecień 1990, s. 48–49 (fr.).
- ↑ Maupiti Island – Récompenses [online], Abandonware France [dostęp 2022-10-01] (fr.).
- ↑ Jankowski 2021 ↓.
- ↑ Ribault 2019 ↓, rozdz. Introduction.
Bibliografia
- FilipF. Jankowski FilipF., Rozrachunek z przeszłością historyczną Francji na przykładzie gier Lankhoru, „Replay. The Polish Journal of Game Studies”, 6 (1), 2019, s. 27–36, DOI: 10.18778/2391-8551.06.02 [dostęp 2022-10-01] (pol.).
- FilipF. Jankowski FilipF., La mode rétro: French mystery games – Between nostalgia and historical revisionism (1986-91), „Journal of Gaming & Virtual Worlds”, 13 (1), 2021, s. 41–53, DOI: 10.1386/jgvw_00027_1 [dostęp 2022-10-01] .
- ThomasT. Ribault ThomasT., Épopée: Tales from French Game Developers, New Jersey: Hardcore Gaming 101, 2019, ISBN 978-1-79824-496-8 .
- BnF: 177580171