Mieczysław Nitecki
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 14 listopada 1886 |
---|---|
Data śmierci | 1944 (?) |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | Wojsko Polskie |
Formacja | Legiony Polskie |
Jednostki | 7 Batalion Administracyjny |
Stanowiska | dowódca batalionu |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Mieczysław Nitecki ps. „Kiliński” (ur. 14 listopada 1886 w Kaliszu, zm. 1944 (?) – major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego.
Życiorys
Urodził się 14 listopada 1886 w Kaliszu, w rodzinie Mieczysław i Berty. 12 września 1915 został mianowany chorążym, a 1 grudnia 1916 awansowany na podporucznika w Żandarmerii Polowej[1]. 1 lipca 1916 pełnił służbę w Oddziale Rekrutów Kompanii Uzupełnień Nr 3, której komendantem był kapitan Jan Skorobohaty-Jakubowski[2]. W kwietniu 1917 pełnił służbę w c. i k. Komendzie Legionów Polskich[1]. 13 czerwca 1917, w zastępstwie kapitana Stanisława Krzaczyńskiego, powierzono mu kierownictwo Więzienia Legionów Polskich w Warszawie[3]. 15 października 1918 Rada Regencyjna Królestwa Polskiego zatwierdziła jego awans na rotmistrza żandarmerii polowej. Pełnił wówczas służbę w Zakładzie Karnym[4]. 9 stycznia 1919 został przeniesiony z Sekcji Gospodarczej Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie do Żandarmerii Polowej[5].
1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 6. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych intendentów, zatrzymany w służbie czynnej i przydzielony do Kierownictwa Rejonu Intendentury Grodno[6]. W 1924, w dalszym ciągu jako oficer rezerwowy zatrzymany w służbie czynnej, pełnił obowiązki dowódcy 3 Oddziału Służby Intendentury w Grodnie[7]. Z dniem 1 maja 1925 został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 1. lokatą w korpusie oficerów intendentów. Pełnił wówczas służbę w Departamencie VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych[8]. 7 września 1925 Prezydent RP zatwierdził jego zmianę stopnia i starszeństwa na liście starszeństwa oficerów zawodowych, z kapitana na majora ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 3,5. lokatą w korpusie oficerów intendentów[9]. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 7 Batalionu Administracyjnego w Poznaniu na stanowisko dowódcy batalionu[10][11]. Z dniem 30 listopada 1932 został przeniesiony w stan spoczynku[12]. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto[13].
1 lutego 1932 przeprowadził się z Poznania do Swarzędza, gdzie od 19 czerwca 1931 mieszkała już jego rodzina[14].
Mieczysław Nitecki był żonaty z Wandą z Ulatowskich (ur. 27 października 1890), z którą miał dwóch synów: Romana (1913–1939), podporucznika kawalerii Wojska Polskiego, kawalera Orderu Virtuti Militari i Napoleona (ur. 24 sierpnia 1914)[14].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości – 15 czerwca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[15]
- Krzyż Walecznych
Przypisy
- ↑ a b Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 61.
- ↑ Wykaz oficerów pełniących służbę w dniu 1 lipca 1916 roku w oddziałach podległych c. i k. Komendzie Grupy Legionów Polskich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I. 120.1.359 s. 66 [1].
- ↑ Odprawy Komendy Legionów Polskich, Centralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.120.1.295b, s. 396 [2].
- ↑ Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918, poz. 6.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 6 z 21 stycznia 1919, poz. 244.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1273.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1158.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 58 z 29 maja 1925, s. 291.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 92 z 13 września 1925, s. 501.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928, s. 151.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 768, 784.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 21 kwietnia 1932, s. 289.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 370.
- ↑ a b Kartoteka ewidencji ludności 1870–1931. Archiwum Państwowe w Poznaniu. [dostęp 2022-07-28]..
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 140, poz. 172.
Bibliografia
- Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- fiszka w projekcie Powstańcze Biogramy