Mieczysław Sawicki
![]() | Ten artykuł dotyczy generała i działacza kombatanckiego. Zobacz też: Mieczysław Sawicki – polski polityk, wicewojewoda bialskopodlaski. |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 8 października 1917 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 12 lutego 2008 |
Przebieg służby | |
Lata służby | od 1939 |
Siły zbrojne |
|
Formacja |
|
Jednostki | 318 dywizjon myśliwsko-rozpoznawczy |
Główne wojny i bitwy | II wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Mieczysław Sawicki (ur. 8 października 1917 w Niemierczu koło Kijowa, zm. 12 lutego 2008 w Iver Buks pod Londynem) – generał brygady Wojska Polskiego, działacz środowisk kombatanckich, członek Rady Narodowej na Uchodźstwie, zastępca kanclerza i wieloletni członek Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys
21 września 1937 rozpoczął naukę w Szkołę Podchorążych Broni Pancernych w Modlinie. 1 lipca 1939, w stopniu plutonowego podchorążego, został skierowany na praktykę[1].
Podczas kampanii wrześniowej w 2 batalionie pancernym w Żurawicy. Uczestniczył w walkach odwrotowych. 13 września 1939 został mianowany na stopień podporucznika ze starszeństwem z dnia 1 września 1939 w korpusie oficerów broni pancernych[1]. Dostał się do niewoli radzieckiej, z której uciekł niebawem do Warszawy.
Oficer wywiadu SZP–ZWZ w Warszawie w latach 1939–1940. W 1940 r. zmuszony groźbą aresztowania wyjechał do Palestyny, gdzie początkowo służył w Legii Oficerskiej, a następnie został żołnierzem słynnej Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Jako zastępca dowódcy plutonu cassiersów walczył podczas obrony Tobruku. Był żołnierzem w 4 pułku pancernym „Skorpion”, a także instruktorem brytyjskiego Centrum Wyszkolenia Broni Pancernej w Abbasyi.
W 1943 zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych. Po przejściu kursu pilotażu myśliwskiego został skierowany do służby w lotnictwie brytyjskim. Za sprawą wstawiennictwa gen. Władysława Andersa, został włączony do polskiego 318 dywizjonu myśliwsko-rozpoznawczego „Gdańskiego” w którego szeregach walczył na froncie włoskim wykonując ponad 100 lotów bojowych (został także zestrzelony poza linią frontu).
Po zakończeniu działań wojennych pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Studiował na Uniwersytecie Londyńskim, gdzie uzyskał tytuł inżyniera lądowego. Pracował w branży budowlanej. Od 1980 piastował funkcję Sekretarza Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari w Londynie (przyznawanego przez rząd na uchodźstwie); od 1993 do momentu śmierci członek Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari w niepodległej Polsce, reprezentując Kapitułę poza granicami III RP. Od 2001 pełnił również funkcję Zastępcy Kanclerza Orderu, reprezentując weteranów Polskich Sił Zbrojnych przed Królową Brytyjską. Był działaczem i wiceprezesem Stowarzyszenia Lotników Polskich oraz Rady Organizacji Kombatanckich Polskich Sił Zbrojnych i Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernej w WB.
15 czerwca 2007 Prezydent RP Lech Kaczyński mianował go na stopień generała brygady[2]. 17 czerwca 2007 w Belwederze, w czasie uroczystości z okazji 215. rocznicy ustanowienia Orderu Wojennego Virtuti Militari, nominację w imieniu Prezydenta RP wręczył mu minister Władysław Stasiak.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari – przyznany za zasługi bojowe podczas kampanii libijskiej
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2005)
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1995)
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1990)[3]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1978)[4]
- Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (1992)
- Krzyż Walecznych – przyznany za zasługi bojowe podczas kampanii libijskiej i dwukrotnie za zasługi w lotnictwie bojowym
- Medal Polonia Mater Nostra Est (2000)
- Distinguished Service Order (Wielka Brytania)
- Distinguished Flying Cross – za zasługi w lotnictwie bojowym (Wielka Brytania)
Przypisy
- ↑ a b Szubański 1993 ↓, s. 26.
- ↑ Postanowienie Prezydenta RP z dnia 15 czerwca 2007 r. nr 112-22-07 o nadaniu stopnia generaΠa brygady (M.P. z 2007 r., Nr 42, poz. 472).
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski z dnia 11 listopada 1990 roku. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 55, Nr 4 z 20 grudnia 1990.
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 27, Nr 5 z 31 grudnia 1978.
Bibliografia
- Rajmund Szubański: Szkoła Podchorążych Broni Pancernych 1936–1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1993. ISBN 83-85621-31-8.
- Nekrologi „Gazeta Wyborcza” 21 lutego 2008 r.
- Informacje o 215 rocznicy ustanowienia Orderu Wojennego Virtuti Militari i nominacji dla Mieczysława Sawickiego na generała brygady na stronie oficjalnej Biura Bezpieczeństwa Narodowego (17 czerwca 2007 r.)
- Kapituły Orderów na stronie oficjalnej prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego (stan strony z 21 lutego 2008 r.)
- Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, tom IV (1939–1945), część 1, Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, Koszalin 1995
Linki zewnętrzne
- Zdjęcie Mieczysława Sawickiego na stronie ocalicodzapomnienia.pl. ocalicodzapomnienia.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-02-03)].