Mietlica pospolita
![]() | |||
Systematyka[1][2] | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | rośliny | ||
Podkrólestwo | |||
Nadgromada | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Nadklasa | okrytonasienne | ||
Klasa | Magnoliopsida | ||
Nadrząd | liliopodobne (≡ jednoliścienne) | ||
Rząd | wiechlinowce | ||
Rodzina | wiechlinowate | ||
Rodzaj | mietlica | ||
Gatunek | mietlica pospolita | ||
Nazwa systematyczna | |||
Agrostis capillaris L. Sp. Pl.: 62 (1753)[3] | |||
Synonimy | |||
| |||
| |||
|
Mietlica pospolita (Agrostis capillaris L.) – gatunek rośliny należący do rodziny wiechlinowatych (traw). Jako gatunek rodzimy występuje w strefie umiarkowanej Eurazji. Ponadto zawleczony na oba kontynenty amerykańskie i do Australii[3]. W Polsce jest bardzo pospolity na całym obszarze, zarówno na niżu, jak i w górach[4].
Morfologia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7d/20150630Agrostis_capillaris2.jpg/180px-20150630Agrostis_capillaris2.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/45/Agrostis.capillaris.jpg/180px-Agrostis.capillaris.jpg)
- Łodyga
- Cienkie, ukośnie podnoszące się źdźbło o wysokości 10(30)–70(90) cm. W dolnej części źdźbło zakorzenia się. Pod ziemią roślina wytwarza rozłogi o długości do 20 cm. Pędy płonne są wydłużone.
- Liście
- Żywozielone. Języczki na najwyższej blaszce liściowej są krótkie (0,3–1 mm) i ucięte.
- Kwiaty
- Zebrane w czerwonofioletową wiechę o kłoskach zebranych na końcach gałązek. Wiecha ma długość 1-15(20 cm) i również po przekwitnięciu jest rozpierzchła. Gałązki wiechy są cienkie, gładkie, czasami faliste i odstające poziomo. Kłoski nie posiadają ości, mają długość 2–2,5 mm i odstają na wszystkie strony. Plewy długie i ostro zakończone, plewki górne mają grubość 0,5–0,75 grubości plewki dolnej.
Biologia
Bylina. Kwitnie od czerwca do lipca. Jest wiatropylna. Liczba chromosomów 2n=28. Kiełkowanie nasion jest pobudzane przez światło[5]. Skoszona odrasta dość słabo.
Ekologia
Siedlisko: łąki, świetliste lasy, wrzosowiska, murawy, zbocza, pastwiska, poręby leśne. Hemikryptofit. Spotykana jest głównie na glebach suchych i średnio żyznych lub jałowych. W górach występuje aż po piętro kosówki. Dobrze znosi suszę. Wykazuje cechy metalofitu. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Ass. Sieglingio-Agrostietum i gatunek wyróżniający dla klasy (Cl.) Violetea-calaminariae[6].
Zmienność
Tworzy mieszańce z mietlicą psią, m. olbrzymią i m. rozłogową.
Występuje w 2 podgatunkach:
- A. capillaris L. ssp. capillaris – ma wzniesioną lub kolankowato podnoszącą się łodygę o długości 20–90 cm i krótkie kłącze. Pospolicie występuje w lasach i na łąkach
- A. capillaris L. ssp. repens (Schur.) Schwartz – roślina tworząca luźne poduchy, o łodydze zakorzeniającej się. Często występują pędy płonne, rozmnaża się za pomocą rozłogów. Występuje na wrzosowiskach, głównie na piaszczystym podłożu.
Zastosowanie
Jest uprawiana jako roślina łąkowa. Na łąkach nizinnych uważana jest za roślinę o średniej wartości pokarmowej, na łąkach górskich ma większą wartość, gdyż tworzy tutaj naturalne zespoły roślinności. Na glebach ubogich pojawia się samorzutnie, tak, że nie trzeba jej tutaj wysiewać. Znajduje się w rejestrze roślin uprawnych Unii Europejskiej. Używana jest również do obsiewania trawników.
Przypisy
- ↑ Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
- ↑ Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2010-12-23] (ang.).
- ↑ a b Agrostis capillaris L., [w:] Plants of the World Online [online], Royal Botanic Gardens, Kew [dostęp 2024-04-21] .
- ↑ Zając A., Zając M.: Atlas rozmieszczenia roślin naczyniowych w Polsce. Kraków: Pracownia Chorologii Komputerowej, Instytut Botaniki, Uniwersytet Jagielloński, 2001, s. 33. ISBN 978-83-61191-72-8.
- ↑ Założenie i pielęgnacja trawnika. [dostęp 2008-06-18].
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
Bibliografia
- Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- Czasopismo „Przyroda Polska”, nr 6/2003. Tytuł art. „Zielnik”.
- Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
- SNL: engkvein
- BioLib: 42612
- EoL: 1114012
- Flora of China: 242301747
- Flora of North America: 242301747
- FloraWeb: 20178
- GBIF: 2706490
- identyfikator iNaturalist: 75312
- IPNI: 30197865-2
- ITIS: 185249
- NCBI: 204232
- identyfikator Plant List (Royal Botanic Gardens, Kew): kew-387729
- Plants of the World: urn:lsid:ipni.org:names:30197865-2
- Tela Botanica: 1634
- identyfikator Tropicos: 25502134
- USDA PLANTS: AGCA5
- CoL: B9G6