Mykoła Kapustianski
![]() | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 1 lutego 1879 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 19 lutego 1969 | ||
Przebieg służby | |||
Siły zbrojne |
| ||
Główne wojny i bitwy | wojna rosyjsko-japońska, | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
Mykoła Ołeksandrowycz Kapustianski, ukr. Микола Олександрович Капустянський, ps. „Wiktor Nyzowyj”, „Czumak” (ur. 20 stycznia?/1 lutego 1879 we wsi Sumaki w guberni katerynosławskiej, zm. 19 lutego 1969 w Monachium) – ukraiński polityk, generał Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej, jeden z założycieli Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów.
Życiorys
Urodził się w rodzinie prawosławnego kapłana. W 1899 ukończył seminarium duchowne w Jekaterynosławiu, następnie odeską junkierską szkołę piechoty w 1904. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej.
W 1912 ukończył Mikołajewską Akademię Sztabu Generalnego w Petersburgu. Podczas I wojny światowej został awansowany do stopnia pułkownika. Po rewolucji lutowej tworzył ukraińskie jednostki w armii rosyjskiej, został szefem sztabu 1 Dywizji Ukraińskiej, następnie I Korpusu Ukraińskiego w sierpniu 1917, na początku 1918 szefem sztabu frontu północno-zachodniego, utworzonego do walki z bolszewikami. Od marca 1918 był oficerem Sztabu Generalnego Armii URL. W 1920 awansowany do stopnia generała brygady był od maja 1920 generalnym kwatermistrzem Armii Czynnej URL.
Po wojnie polsko-bolszewickiej Kapustianśkyj w 1921 został internowany w Polsce, przebywał w obozie do 1923, po uwolnieniu wyjechał do Francji. W 1929 został jednym z założycieli Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, i członkiem jej Prowodu. W czasie rozłamu poparł frakcję Andrija Melnyka, i pozostawał we władzach OUN-M do śmierci w 1969.
II wojna światowa
Podczas II wojny światowej Kapustianśkyj został wiceprzewodniczącym Ukraińskiej Rady Narodowej w Kijowie, wskutek czego został aresztowany i uwięziony przez Niemców. Po wypuszczeniu z więzienia zamieszkał we Lwowie.
Po wojnie w 1945 osiadł w Monachium. Był pierwszym przewodniczącym sekcji militarnej rządu URL na emigracji.
Napisał wspomnienia Pochid ukrajinśkych armii na Kyjiw–Odesu v 1919 roci (1922, drugie wydanie 1946)
Bibliografia, literatura, linki
- Капустянський Микола w: Dovidnyk z istorii Ukrainy, opr. Ihor Pidkova, Roman Shust, Kost Bondarenko; Lviv 1999, Wyd. Lvivskyi derzhavnyi universytet im. Ivana Franka i Vydavnyctvo Heneza, ISBN 978-966-504-237-2.
- Капустянський Микола w: Енциклопедія історії України: Т. 4. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. – Київ 2007, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2.
- ЕСУ: 9528