Oceannik białobrewy
Pelagodroma marina[1] | |||
(Latham, 1790) | |||
![]() Oceannik białobrewy sfotografowany u wybrzeży Tasmanii | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ptaki | ||
Podgromada | Neornithes | ||
Infragromada | ptaki neognatyczne | ||
Rząd | rurkonose | ||
Rodzina | oceanniki | ||
Rodzaj | Pelagodroma | ||
Gatunek | oceannik białobrewy | ||
Synonimy | |||
| |||
Podgatunki | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
![]() najmniejszej troski | |||
Zasięg występowania | |||
![]() | |||
| |||
|
Oceannik białobrewy (Pelagodroma marina)[4] – gatunek średniej wielkości ptaka oceanicznego z rodziny oceanników (Oceanitidae). Nie jest zagrożony wyginięciem.
Występowanie i biotop
Występuje na rozległym obszarze oceanu na północ i południe od równika (w izolowanych populacjach)[5]. Gniazduje w koloniach m.in. na Maderze i Wyspach Selvagens[6]. Poza okresem lęgowym rzadko obserwowany w pobliżu lądu[5].
Systematyka
Jedyny przedstawiciel rodzaju Pelagodroma[4][7]. Wyróżnia się sześć podgatunków P. marina, które w sezonie lęgowym zamieszkują[2][7]:
- P. m. hypoleuca (Webb, Berthelot & Moquin-Tandon, 1842) – Madera i Wyspy Kanaryjskie
- P. m. eadesorum Bourne, 1953 (syn. P. m. eadesi) – Wyspy Zielonego Przylądka
- P. m. marina (Latham, 1790) – oceannik białobrewy[4] – wyspy Tristan da Cunha i Gough
- P. m. dulciae Mathews, 1912 – wyspy u południowych wybrzeży Australii
- P. m. maoriana Mathews, 1912 – wyspy Stewart, Auckland, Chatham i inne wyspy należące do Nowej Zelandii
- P. m. albiclunis Murphy & Irving, 1951 – oceannik wulkaniczny[4] – wyspy Kermadec
Morfologia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/Whitefacedstormpetrel1.jpg/240px-Whitefacedstormpetrel1.jpg)
Długość ciała 18–21 cm; rozpiętość skrzydeł 41–44 cm[6]. Upierzenie grzbietu szarobrązowe z szarym kuprem, spód biały[5]. Długie nogi[6]. Charakterystyczne białe plamy po bokach głowy, przedzielone ciemnym pasem[5]. Brak dymorfizmu płciowego[5].
Ekologia i zachowanie
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fd/Pelagodroma_marina_MHNT.jpg/240px-Pelagodroma_marina_MHNT.jpg)
Tryb życia
Ptak przystosowany do życia na otwartym oceanie – zazwyczaj gromadzi się w pobliżu miejsc przebywania stad waleni i delfinów, których obecność pomaga w zdobyciu pożywienia[5][6].
Pożywienie
Pokarm stanowi plankton i małe ryby[5].
Lęgi
Samica składa 1 białe jajo w podziemnej jamie[5]. Nory lęgowe odwiedzane są przez ptaki w nocy[6]. Lęgi oceanników białobrewych są narażone ze strony gryzoni (myszy i szczurów) zawleczonych przez człowieka, które płoszą wysiadujące ptaki, rabują jaja lub nawet pisklęta[5]. W wyniku zagrożenia ze strony gryzoni ptaki przeniosły się na niewielkie pionowe skały wystające wprost z morza[5].
Status i ochrona
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje oceannika białobrewego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2004 roku szacowano liczebność światowej populacji na co najmniej 4 miliony osobników. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy ze względu na drapieżnictwo introdukowanych gatunków ssaków[3].
Przypisy
- ↑ Pelagodroma marina, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b White-faced Storm-petrel (Pelagodroma marina). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)]. (ang.).
- ↑ a b Pelagodroma marina, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ a b c d Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Oceanitidae Forbes, 1882 - oceanniki - Austral Storm-Petrels (wersja: 2021-01-16). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-07-22].
- ↑ a b c d e f g h i j DavidD. Alderton DavidD., Encyklopedia ptaków świata, Warszawa: Wydawnictwo Dragon, 2020, s. 208, ISBN 978-83-8172-650-4 (pol.).
- ↑ a b c d e LarsL. Svensson LarsL., Przewodnik Collinsa. Ptaki, Bielsko-Biała: MULTICO, 2021, s. 74, ISBN 978-83-7763-530-8 (pol.).
- ↑ a b F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): IOC World Bird List (v11.2). [dostęp 2021-07-22]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).
- SNL: fregattstormsvale