Pareneza
Pareneza (gr. paraínesis – "zachęcanie") – inaczej porada, napominanie, pouczenie, przedstawienie wzorca osobowego w tekście. W poezji termin pareneza, czyli poezja parenetyczna, jest to twórczość o charakterze dydaktycznym (publicystycznym i moralizatorskim). W polskiej literaturze obecna była głównie w poezji staropolskiej, głównie w średniowieczu[potrzebny przypis]. Liczne przykłady parenezy można znaleźć w twórczości Wacława Potockiego.
Pareneza była główną funkcją Żywotów Świętych Pańskich na wszystkie dnie roku, Piotra Skargi, który określał ją "niemą retoryką"[1].
Zobacz też
- moralia
- literatura parenetyczna
- poemat dydaktyczny
Przypisy
- ↑ MagdalenaM. Komorowska MagdalenaM., PROLEGOMENA DO EDYCJI DZIEŁ PIOTRA SKARGI, 2012 .
Kontrola autorytatywna (pojęcie):
- GND: 4044595-1
Encyklopedie internetowe:
- DSDE: parænese