Passiflora sanctae-barbarae
Systematyka[1][2] | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | rośliny | ||
Podkrólestwo | |||
Nadgromada | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Nadklasa | okrytonasienne | ||
Klasa | Magnoliopsida | ||
Nadrząd | |||
Rząd | malpigiowce | ||
Rodzina | męczennicowate | ||
Rodzaj | męczennica | ||
Gatunek | Passiflora sanctae-barbarae | ||
Nazwa systematyczna | |||
Passiflora sanctae-barbarae Holm-Niels. & P. Jørg. Nordic J. Bot. 7(2): 132, f. 4 1987[3][4] | |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5] | |||
![]() | |||
|
Passiflora sanctae-barbarae Holm-Niels. & P. Jørg. – gatunek rośliny z rodziny męczennicowatych (Passifloraceae Juss. ex Kunth in Humb.). Występuje endemicznie w Andach w północnej części Ekwadoru[5].
Rozmieszczenie geograficzne
Rośnie endemicznie w Andach w północnej części Ekwadoru w prowincjach Carchi, Napo oraz Sucumbíos[5].
Morfologia
- Pokrój
- Zdrewniałe, trwałe, owłosione liany[6].
- Liście
- Klapowane, złożone z lancetowatych klapek. Mają 7,5-13,5 cm długości oraz 2,7–3,5 cm szerokości. Są słabo ząbkowane, ze spiczastym wierzchołkiem. Ogonek liściowy jest owłosiony i ma długość 30–45 mm. Przylistki są owalne i mają długość 17 mm[6].
- Kwiaty
- Pojedyncze lub parzyste. Działki kielicha są podłużne, różowe i mają długość od 5 do 6 cm. Płatki są podłużne, różowe i mają długość 5–6 cm[6].
Biologia i ekologia
Występuje w wyższych lasach andyjskich na wysokości 2200–3200 m n.p.m. Gatunek jest znany z dwóch subpopulacji[a]. Pierwsza subpopulacja znajduje się przy drodze z Tulcán do Santa Barbara, druga jest położona w pobliżu Oyacachi w rezerwatu ekologicznego Cayambe-Coca[5].
Ochrona
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych został zaliczony do kategorii VU – gatunków narażonych na wyginięcie. Niszczenie siedlisk jest jedynym zagrożeniem[5].
Uwagi
- ↑ Pojęcie subpopulacji (podpopulacji) jest wprowadzane w przypadkach ocen zagrożenia populacji silnie rozczłonkowanych, co wzmaga wymieranie taksonu. W przypadkach, gdy subpopulacje są małe i w znacznym stopniu izolowane, rekolonizacja opuszczonych stanowisk jest mało prawdopodobna (zob. metapopulacja oraz J. Mitka, Metodyka oszacowania stopnia zagrożenia populacji roślin i ich siedlisk).
Przypisy
- ↑ Michael A.M.A. Ruggiero Michael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
- ↑ Peter F.P.F. Stevens Peter F.P.F., Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2013-04-15] (ang.).
- ↑ Passiflora sanctaebarbarae Holm-Niels. & P. Jørg.. The Plant List. [dostęp 2014-11-10]. (ang.).
- ↑ Passiflora sanctae-barbarae Holm-Niels. & P.M.Jørg.. [w:] Plants of the World online [on-line]. Royal Botanic Gardens, Kew. [dostęp 2021-03-13].
- ↑ a b c d e P.P. Jørgensen P.P., N.N. Pitman N.N., Passiflora sanctae-barbarae, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2014-11-10] (ang.).
- ↑ a b c Passiflora sanctae-barbarae. Plantes et botanique. [dostęp 2014-11-10]. (fr.).