Piotr Svačić
![]() Pomnik króla | |
król Chorwacji | |
Okres | od 1093 |
---|---|
Poprzednik | Stefan II |
Następca | Koloman Uczony[1] |
Dane biograficzne | |
Data urodzenia | ? |
Data śmierci | 1097 |
Ojciec | nieznany z imienia |
Matka | nieznana z imienia |
Żona | ? |
Dzieci | ? |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/41/First.Crusade.Map.jpg/220px-First.Crusade.Map.jpg)
Piotr Svačić (zm. 1097 w górach Gvozd[2]) – król Chorwacji w latach 1093–1097 z rodu Svačiciów.
Przed objęciem tronu
Piotr Svačić pochodził z chorwackiej rodziny szlacheckiej. W zależności od źródła jego ród nazywał się Svačić albo Snačić. Przypuszcza się, że był bratankiem księcia Slaveca[3].
Jego rzeczywista kariera rozpoczęła się wraz z bezpotomną śmiercią króla Chorwacji Stefana II w 1091 roku. Był świadkiem zwiększającego się kryzysu politycznego w Chorwacji, którego kulminacją było wkroczenie wojsk króla węgierskiego Władysława I Świętego do skłóconej politycznie Chorwacji w 1091 roku na prośbę wdowy po królu Dymitrze Zwonimirze i jednocześnie siostry Władysława, Heleny[4].
Panowanie
Przełom nastąpił w 1093 roku, gdy przedstawiciele chorwackiej szlachty i duchowieństwa przeciwni roszczeniom Węgier wybrali Piotra Svačicia na króla Chorwacji, co poparł sam cesarz bizantyjski Aleksy I Komnen[3]. Został także zaakceptowany przez miasta Dalmacji jako władca całej Chorwacji; prawdopodobnie przywrócił panowanie chorwackie nad Slawonią[5], pokonując ówczesnego władcę Slawonii, węgierskiego księcia Almosa[6][7]. Nowo wybrany król Chorwacji rozpoczął swoje panowanie od normalizacji stosunków z terytoriami, które oparły się węgierskiej inwazji. Na swoją siedzibę wybrał miasto Knin[8].
Wojna i śmierć
W 1095 roku na tron węgierski wstąpił Koloman, który okazał się być bardzo groźnym sąsiadem. Podczas I wyprawy krzyżowej z 1096 roku jego talent do dyplomacji i sprawnego zarządzania państwem doprowadził do maksymalnego zmniejszenia negatywnych skutków obecności krzyżowców, a także dopuszczenia nielicznych ich sił do przejścia przez terytorium Węgier w kierunku Ziemi Świętej[9]. Blokowanie pochodu krzyżowców zdenerwowało papieża Urbana II[3]. Być może konflikt z papiestwem doprowadził do zaatakowania rok później osłabionej problemami wewnętrznymi Chorwacji. Po błyskawicznym podboju Dalmacji armia węgierska stoczyła bitwę na Górze Gvozd, w której zginął król Piotr Svačić[8].
Po śmierci króla
Koloman ostatecznie wygrał wojnę i podbił Chorwację[10], w konsekwencji czego koronował się w 1102 roku w Biogradzie na króla Chorwacji[11]. Zapoczątkowało to unię personalną pomiędzy Węgrami a Chorwacją, która odtąd była rządzona przez bana Chorwacji (wicekróla). Unia przetrwała aż do 1918 roku.
Przypisy
- ↑ Unia personalna węgiersko-chorwacka od 1102 roku.
- ↑ W. Felczakm T. Wasilewski, Historia Jugosławii, Wrocław, Zakł. Nar. im. Ossolińskich, 1985, s. 52 (pol.).
- ↑ a b c I. Voje, Nemirni Balkan, Ljubljana 1994, s. 62–63 (sl.).
- ↑ J. V. Fine, The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth century, USA, The University of Michigan Press, 1991, s. 282, 284 (ang.).
- ↑ A. Babić, Zgodovina narodov Jugoslavije, Ljubljana, 1953, s. 202 (sl.).
- ↑ S. A. Sroka, Historia Węgier do 1526 roku w zarysie, Bydgoszcz 2000, s. 27, 29-31 (pol.).
- ↑ Książę Almos objął władzę nad Slawonią w 1091 roku.
- ↑ a b N. Klaić, Povijest Hrvata u srednjem vijeku, Globus, Zagreb 1990, s. 152–153 (chor.).
- ↑ L. Kontler, Madžarska zgodovina, Ljubljana 2005, s. 53 (węg.).
- ↑ Koloman I Uczony sprawował realną władzę w Chorwacji od 1097 roku.
- ↑ I. Goldstein, Hrvatski rani srednji vijek, Zagreb 1995, s. 46 (chor.).
- p
- d
- e
Wczesne średniowiecze |
| ||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Królestwo Chorwacji |
| ||||||||||||||||||||||||||||
Królestwo Chorwacji (w unii z Węgrami) |
| ||||||||||||||||||||||||||||
Niepodległe Państwo Chorwackie |
|
- zobacz też: Banowie Chorwacji
- VIAF: 305491543