Puchar Świata w Rugby 7 (1993)
1993 Rugby World Cup Sevens
1997 | |
|
Dyscyplina | rugby 7 |
Organizator | IRFB |
Szczegóły turnieju |
Gospodarz | Edynburg, Szkocja |
Otwarcie | 16 kwietnia 1993 |
Zamknięcie (finał) | 18 kwietnia 1993 |
Liczba drużyn | 24 |
Liczba aren | 1 (w 1 mieście) |
I miejsce | Anglia |
II miejsce | Australia |
Statystyki turnieju |
Liczba meczów | 81 |
Strona internetowa |
Puchar Świata w Rugby 7 (1993) – pierwszy Puchar Świata, organizowane przez IRFB zawody o randze mistrzostw świata w rugby 7 rozgrywane co cztery lata. Turniej odbył się na Murrayfield Stadium w Edynburgu w dniach od 16 do 18 kwietnia 1993 roku i rywalizowały w nim dwadzieścia cztery męskie zespoły. W turnieju zwyciężyli Anglicy.
Organizację inauguracyjnego turnieju otrzymał szkocki Edynburg, choć pojawiały się głosy, iż ze względu na swą rolę w promowaniu rugby 7 powinien on odbyć się w Hongkongu[1], bądź też nawet, by co cztery lata Hong Kong Sevens otrzymywał miano Pucharu Świata[2]. Triumfatorom został wręczony Melrose Cup nazwany tak od kolebki tej dyscypliny, dodatkowo trofeum to było wzorowane na Ladies' Cup, o które walczono w Melrose podczas pierwszego turnieju rugby 7 w 1883 roku[3].
Organizatorzy jeszcze przed rozpoczęciem turnieju przewidywali straty finansowe, zakładając pełny stadion jedynie w dniu finałów[4]. Zawody z Murrayfield Stadium przyciągnęły jednak uwagę prasy, która pełna była komentarzy, wywiadów, zdjęć i przewidywań co do formy zespołów, bazujących przede wszystkim na występach w Hongkongu[5].
Faworytami zawodów, także wśród bukmacherów, były zespoły z południowej półkuli – Fidżi, Samoa Zachodnie, Australia i Nowa Zelandia – które rozdzieliły między sobą szesnaście z osiemnastu tytułów turnieju w Hongkongu[2][6]. Stanowisko RFU zakładało niski priorytet tego turnieju w związku z planowanym tournée British and Irish Lions do Nowej Zelandii oraz wyprawą Anglików do Kanady[2][7]. Zespół angielski spotkał się zatem pierwszy raz tydzień przed turniejem, Szkoci przygotowywali się do niego uczestnicząc w zagranicznych turniejach, zawodnicy z Fidżi natomiast trenowali wspólnie przez pół roku rozgrywając w tym czasie trzydzieści turniejów[2][7][8][9].
Nie odbyło się losowanie grup, we wrześniu 1992 roku zakwalifikowane drużyny zostały zaś uszeregowane w arbitralnym rankingu, a następnie według niego przydzielone do czterech sześciozespołowych grup[3][10].
Przez dwudniową fazę grupową faworyci przeszli w komplecie – niespodzianką tej fazy było zwycięstwo Tongijczyków nad Australią, zaś sensacją porażka Fidżi z RPA, poza tym jedynie Korea i Argentyna pokonały wyżej rozstawionych Francuzów i Szkotów[11][12][13][14]. W pełniącej rolę ćwierćfinałów drugiej fazie grupowej spotkało się zatem pięć zespołów z południowego Pacyfiku – Nowa Zelandia, Samoa Zachodnie, Fidżi, Tonga i Australia – oraz RPA, Irlandia i Anglia. Jedynym niepokonanym zespołem zostali reprezentanci Fidżi, na drugim miejscu w tej grupie uplasowali się niespodziewanie Irlandczycy. W drugiej z grup walka była bardziej zacięta, wszystkie zespoły bowiem zarówno zwyciężyły, jak i doznawały porażek, a do półfinałów awansowały Anglia oraz Australia. Australijczycy odprawili Irlandię dzięki podwyższonemu przyłożeniu w ostatniej akcji meczu, natomiast ich rywalami w finale zostali Anglicy, którzy niespodziewanie do przerwy remisując z Fidżi, w drugiej części spotkania dołożyli kolejne dwa przyłożenia. Mecz ten zawierał "moment turnieju" – szarżę Dave’a Scully’ego na Mesake Rasarim zapobiegającą pewnemu przyłożeniu. Dla finalistów był to już piąty pojedynek tego dnia, kolejne pięć rozegrali na przestrzeni poprzednich dwóch dni. W pierwszych pięciu minutach punktowali tylko Anglicy, którzy mieli na koncie trzy podwyższone przyłożenia, lecz tuż przed przerwą Lynagh doprowadził do stanu 21-5. W drugiej połowie ataki Australijczyków zaowocowały kolejnymi dwoma przyłożeniami, lecz tylko jedno z nich zostało podwyższone. Skuteczność w kopach okazała się być kluczem do sukcesu Anglików, którzy utrzymali prowadzenie zwyciężając ostatecznie 21–17. Trofea niższej rangi – Bowl i Plate – zdobyły zaś odpowiednio Argentyna i Japonia[9][13][15][16][17][18].
Melrose Cup odebrał zespół angielski w składzie Adedayo Adebayo, Chris Sheasby, Justyn Cassell, Matt Dawson, Damian Hopley, Tim Rodber, Dave Scully, Andrew Harriman, Nick Beal i Lawrence Dallaglio (w finale zasiadł na ławce rezerwowych Michael Dods zastępując kontuzjowanego Hopleya)[7][19].
W turnieju oprócz specjalistów od rugby 7 brali również udział zawodnicy znani z rugby piętnastoosobowego, m.in. Laurent Cabannes, Philippe Bernat-Salles, Rob Howley, Neil Jenkins, Michael Lynagh, David Campese, Eric Rush czy Chester Williams[16]. Najstarszym zawodnikiem był zaś trzydziestoośmioletni reprezentant Hongkongu, Simon Litster[20].
Zawody ściągnęły dużą dozę krytyki, w szczególności ich zawiły i męczący format, w którym do końcowego triumfu potrzebne było rozegranie dziesięciu spotkań, kwestionowana też była zasadność organizowania turnieju takiej rangi w zapełnionym reprezentacyjnym kalendarzu. Słabe występy zespołów z południowej półkuli oraz brak kibiców tłumaczone były zaś chłodną i deszczową pogodą[2][5][9].
Obsługę informatyczną zawodów zapewniała firma Unisys mająca dziesięcioletnie doświadczenie z turniejem Hong Kong Sevens[21].
Kwalifikacje
Dwadzieścia reprezentacji otrzymało zaproszenie do udziału w inauguracyjnym Pucharze Świata na podstawie wyników osiąganych w rugby piętnastoosobowym[22]. IRFB, dając szansę rozwijającym się pod tym względem krajom, pozostałe cztery miejsca przeznaczyła dla zespołów z turnieju kwalifikacyjnego rozegranego w Katanii na Sycylii. Z tego turnieju, obejmującego dwie fazy grupowe, a następnie fazę pucharową[23], awans uzyskali półfinaliści, którymi okazali się zawodnicy z Namibii, Hongkongu, Chińskiego Tajpej i Hiszpanii[13][15][16].
Z uwagi na fakt, że jednym z zaproszonych zespołów była reprezentacja ZSRR, po rozpadzie tego kraju zwolniło się jedno miejsce w turnieju finałowym. Został zatem rozegrany dodatkowy turniej kwalifikacyjny z udziałem chętnych reprezentacji z byłych republik radzieckich. Triumfowała w nim Łotwa, dla której był to pierwszy poważny turniej w historii[15][16][24].
System rozgrywek
Dwadzieścia cztery uczestniczące drużyny zostały podzielone na cztery sześciozespołowe grupy rywalizujące przez pierwsze dwa dni systemem kołowym o dalszy udział w zawodach podczas rozegranej w trzecim dniu fazie pucharowej. Po dwie najsłabsze reprezentacje odpadały z turnieju, drużyny z miejsc trzeciego i czwartego walczyły wówczas odpowiednio o Plate i Bowl, zaś dwa czołowe zespoły z każdej z grup awansowały do pełniącej roli ćwierćfinałów drugiej fazy grupowej. Rywalizowały one ponownie systemem kołowym o awans do półfinałów[10][13][15].
Faza grupowa
Grupa A
Poz. | Drużyna | Mecze | Punkty | Pkt | Status |
M | W | R | P | + | - | +/- |
1. | Południowa Afryka | 5 | 5 | 0 | 0 | 175 | 41 | +134 | 15 | Cup |
2. | Fidżi | 5 | 4 | 0 | 1 | 148 | 60 | +88 | 13 | Cup |
3. | Walia | 5 | 3 | 0 | 2 | 135 | 80 | +55 | 11 | Plate |
4. | Japonia | 5 | 2 | 0 | 3 | 67 | 120 | -53 | 9 | Bowl |
5. | Rumunia | 5 | 1 | 0 | 4 | 44 | 133 | -89 | 7 |
6. | Łotwa | 5 | 0 | 0 | 5 | 33 | 168 | -135 | 5 |
Grupa B
Grupa C
Poz. | Drużyna | Mecze | Punkty | Pkt | Status |
M | W | R | P | + | - | +/- |
1. | Australia | 5 | 4 | 0 | 1 | 141 | 29 | +112 | 13 | Cup |
2. | Tonga | 5 | 4 | 0 | 1 | 117 | 34 | +83 | 13 | Cup |
3. | Argentyna | 5 | 3 | 0 | 2 | 67 | 79 | -12 | 11 | Plate |
4. | Szkocja | 5 | 3 | 0 | 2 | 96 | 64 | +32 | 11 | Bowl |
5. | Włochy | 5 | 1 | 0 | 4 | 41 | 123 | -82 | 7 |
6. | Chińskie Tajpej | 5 | 0 | 0 | 5 | 24 | 157 | -133 | 5 |
Grupa D
Poz. | Drużyna | Mecze | Punkty | Pkt | Status |
M | W | R | P | + | - | +/- |
1. | Samoa | 5 | 5 | 0 | 0 | 193 | 31 | +162 | 15 | Cup |
2. | Anglia | 5 | 4 | 0 | 1 | 138 | 38 | +100 | 13 | Cup |
3. | Hiszpania | 5 | 2 | 0 | 3 | 59 | 114 | -55 | 9 | Plate |
4. | Kanada | 5 | 2 | 0 | 3 | 75 | 87 | -12 | 9 | Bowl |
5. | Namibia | 5 | 1 | 0 | 4 | 55 | 132 | -77 | 7 |
6. | Hongkong | 5 | 1 | 0 | 4 | 43 | 161 | -118 | 7 |
Faza pucharowa
Bowl
Plate
Cup
Grupa E
Poz. | Drużyna | Mecze | Punkty | Pkt | Status |
M | W | R | P | + | - | +/- |
1. | Fidżi | 3 | 3 | 0 | 0 | 66 | 26 | +40 | 9 | Półfinały |
2. | Irlandia | 3 | 2 | 0 | 1 | 38 | 43 | -5 | 7 | Półfinały |
3. | Samoa | 3 | 1 | 0 | 2 | 54 | 38 | +16 | 5 |
4. | Tonga | 3 | 0 | 0 | 3 | 26 | 77 | -51 | 3 |
Grupa F
Drabinka
Klasyfikacja końcowa
Przypisy
- ↑ IRB official to assess HK World bid. scmp.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-17)]. (ang.).
- ↑ a b c d e Global theatre for sevens wonders of the world. independent.co.uk. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-18)]. (ang.).
- ↑ a b Bad form as England are seeded in top four. heraldscotland.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-06-01)]. (ang.).
- ↑ Fears of heavy losses cloud future of 'world' Sevens. scmp.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-17)]. (ang.).
- ↑ a b Humble pie in abundance as England plunder silver. scmp.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-17)]. (ang.).
- ↑ Bookies favour Fijians on eve of big kick-off. scmp.com. [dostęp 2017-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-27)]. (ang.).
- ↑ a b c Harriman lands leading role: England switch for World Cup Sevens as Welsh fear the worst. independent.co.uk. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-18)]. (ang.).
- ↑ Caught in Time: England win the first rugby sevens World Cup, 1993. thesundaytimes.co.uk. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-05)]. (ang.).
- ↑ a b c England find sevens heaven: Rugby World Cup Sevens: Harriman and company leave Wallabies in wake. independent.co.uk. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-02)]. (ang.).
- ↑ a b Pain boost to Hongkong's hopes in World Sevens. scmp.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-18)]. (ang.).
- ↑ Rugby World Cup Sevens: Australians are tripped by Tu'ivai's drop: Tonga and Argentina strike blows for the underdogs in Edinburgh. independent.co.uk. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-03)]. (ang.).
- ↑ World Cup Sevens: England survive Samoa setback. independent.co.uk. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-03)]. (ang.).
- ↑ a b c d England surprise. scmp.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-26)]. (ang.).
- ↑ HK bounce back after dismal start. scmp.com. [dostęp 2017-09-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-27)]. (ang.).
- ↑ a b c d RWC Sevens 1993. rwcsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2013-04-26]. (ang.).
- ↑ a b c d Sevens Explosion - World Cup History Part I: Dallaglio and co sweep to inaugural win. ur7s.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-30)]. (ang.).
- ↑ Sevens glory for England. espn.co.uk. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-29)]. (ang.).
- ↑ England's reluctant heroes take world title. scmp.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-30)]. (ang.).
- ↑ Sevens success spurred me on. rfu.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-18)]. (ang.).
- ↑ End of era forces HK into forward thinking. scmp.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-18)]. (ang.).
- ↑ Unisys converts a trying time. scmp.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-18)]. (ang.).
- ↑ HK qualify - without having to kick a ball. scmp.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-17)]. (ang.).
- ↑ The super six who deserve to be stars. scmp.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-18)]. (ang.).
- ↑ Watch out for new kids from the eastern bloc. heraldscotland.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-18)]. (ang.).
Bibliografia
- 1st Sevens World Cup. rugby7.com. [dostęp 2013-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-02-24)]. (ang.).
- England win 1993 Melrose Cup. teivovo.com @ web.archive.org. [dostęp 2017-09-27]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- 1993
- 1997
- 2001
- 2005
- 2009
- 2013
- 2018
- 2022
|