Reprezentacja Polski w ice speedwayu
Reprezentacja Polski w ice speedwayu – grupa zawodników ice speedwaya reprezentujących Rzeczpospolitą Polską w sportowych imprezach międzynarodowych. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialna jest Główna Komisja Sportu Żużlowego, która należy do Polskiego Związku Motorowego.
Historia
Początek dali Poloniści (1964–1969)
Kolebką ice speedwaya w Polsce jest miasto Bydgoszcz. Zimą na przełomie lat 1964 i 1965 w tutejszym klubie Polonia, na podstawie dokumentacji fotograficznej przywiezionej ze Związku Radzieckiego przez działacza PZMotu, Bronisława Ratajczyka działacze, zawodnicy wraz z mechanikiem klubowym, Pawłem Łabickim, skonstruowali pierwszy w Polsce motocykl do jazdy po torze lodowym[1]. 24 stycznia 1965 roku na specjalnie przygotowanym do wyścigów na lodzie torze Stadionu Miejskiego odbył się pokazowy trening Mieczysława Połukarda. Tej samej zimy rozegrano także turniej o "Srebrny Kolec IKP", w którym ze względu na dostępność tylko jednego motocykla ścigali się pojedynczo (w późniejszym czasie Łabicki z Kupczyńskim skonstruowali cztery kompletne motocykle). Zawody wygrał Połukard w czasie 70,2 s. Tej samej zimy odbyły się w Bydgoszczy także zawody z udziałem zawodników radzieckich, w których zwyciężył Walentin Moisiejew, przed Wsiewołodem Nierytowem i Jurijem Dudorinem. Najlepszym z Polaków okazał się M. Połukard, który zajął 5. miejsce. Zawody w dniach 6-7 marca odbyły się także w Zakopanem gdzie oprócz zawodników bydgoskiej Polonii, Mieczysława Połukarda, Edwarda Kupczyńskiego, Zygfryda Friedka oraz braci Norbeta i Rajmunda Świtałów wystąpił Stanisław Tkocz.
Debiut Polaków w zawodach rangi międzynarodowej przypadł na zimę 1966 roku, w półfinale indywidualnych mistrzostw świata w ice speedwayu rozgrywanym w Leningradzie. W dwudniowych zawodach Mieczysław Połukard zdobył 18 punktów, które dało mu 5. miejsce premiowane awansem do finału. Pozostali Polacy, Edward Kupczyński i Norbert Świtała zajęli odpowiednio 12. i 13. miejsce. W liczącym 4 rundy cyklu Połukard zdobył 9 punktów i został sklasyfikowany na 14. pozycji[2].
W kolejnym sezonie, w 1967 roku, w półfinale mistrzostw świata Polskę reprezentowało trzech Polaków. Na skutek upadku i kontuzji zawodów nie ukończył Mieczysław Połukard, zaś Rajmund Świtała sklasyfikowany został na 14. pozycji. Drugie miejsce premiowane awansem zajął Norbert Świtała. W czterech finałach światowych rozgrywanych w Ufie, Moskwie i Leningradzie zdobył 27 punktów, zajmując 7. miejsce[3], dotychczas najwyższe spośród polskich zawodników.
Do Związku Radzieckiego bracia Świtałowie pojechali jeszcze w 1969 roku. Norbert zajął 3. miejsca na turniejach towarzyskich w Kemerowie i Krasnojarsku. Rodzeństwo miało jeszcze wystartować w turniejach w Prokopjewsku i Kisielowsku, zawody te jednak zostały odwołane ze względu na silne mrozy[4].
Ice speedway w Warszawie (1994–1996)
W 1994 roku Polski Związek Motorowy podjął się organizacji rundy kwalifikacyjnej i Grand Prix Polski indywidualnych mistrzostw świata 1995 na warszawskim torze łyżwiarskim "Stegny". Ze względu na brak zawodników krajowych z polską licencją wystąpili rosyjscy bracia Jurij i Siergiej Iwanowowie. Zakwalifikowali się oni do Grand Prix, podczas dwóch rund w Warszawie Siergiej zajął 7. i 6. miejsce, zaś Jurij w pierwszym dniu rozgrywek był zawodnikiem rezerwowym, drugiego dnia zajął 13. lokatę[5]. W całym cyklu, na który składało się 10 rund, w końcowej klasyfikacji, rodzeństwo zajęło odpowiednio 10. miejsce (Siergiej) i 17. miejsce (Jurij). Pod nadzorem braci trenował wtedy późniejszy reprezentant kraju Zdzisław Żerdziński[6]. Rok później na Stegnach ponownie odbyły się dwie rundy Grand Prix w wyścigach lodowych, jednak bez udziału reprezentantów Polski.
Era Sanoka i Grzegorza Knappa (2006–2015)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3f/Grzegorz_Knapp.jpg/220px-Grzegorz_Knapp.jpg)
Po raz kolejny ice speedway w Polsce odrodził się za sprawą Pawła Ruszkiewicza - działacza i promotora żużlowego, który zainicjował rozgrywanie turniejów Sanok Cup na torze łyżwiarskim Błonie. W pierwszej edycji zaplanowanej na 9–10 grudnia 2006 roku[7], a rozegranej 13 i 14 stycznia 2007 r., wziął udział Zdzisław Żerdziński, były zawodnik klasycznej odmiany żużla, posiadający licencję zawodniczą w wyścigach lodowych od 1997 roku i startujący dotychczas w zawodach w Niemczech i Szwecji[8]. Polski zawodnik zajął ostatnią, 17. lokatę. W biegach pokazowych ścigali się także Piotr Hejnowski i Grzegorz Knapp[9].
Rok później, 25 stycznia 2008 r., na sanockim torze odbyła się kolejna runda Sanok Cupu, w którym wysokie 5. miejsce zajął Grzegorz Knapp. W kolejnych dwóch dniach odbył się półfinał i finał indywidualnych mistrzostw Europy. Półfinału nie przebrnęli Piotr Hejnowski i Zdzisław Żerdziński[10], z kolei Grzegorz Knapp jako reprezentant gospodarzy miał zagwarantowany występ w finale, który zakończył się zdobyciem 2 punktów i 15. miejscem[11].
W sezonie 2009 w trzeciej edycji Ice Racing Sanok Cupu i rozgrywanych w dwóch kolejnych dniach eliminacji mistrzostw świata spośród Polaków najlepiej zaprezentował się Michał Widera zajmując odpowiednio 19. i 13. miejsce. Poza nim w walce o światowy czempionat wystąpili Mirosław Daniszewski i Zdzisław Żerdziński, który zajęli 16. i 17. miejsce[12]. W zawodach nie wystąpił Grzegorz Knapp ze względu na odniesioną podczas treningu kontuzję[13].
Kolejna edycja Ice Racing Sanok Cupu odbyła się 15 stycznia 2010 roku. W zawodach wystąpiło 3 Polaków, na 13. miejscu zmagania zakończył Grzegorz Knapp, 19. Mirosław Daniszewski, ostatnią 22. lokatę zajął Paweł Strugała[14]. Następnego dnia na sanockim torze odbyły się eliminacje indywidualnych mistrzostw świata, 6. miejsce zajął Knapp, a 15. był Widera, rezerwowymi zawodów byli Mirosław Daniszewski i Piotr Hejnowski[15]. Knappowi przyznano dziką kartę indywidualnych mistrzostw świata 2010 w których zajął. 15 miejsce[16]. Na arenie międzynarodowej zaprezentował się również Widera który zajął 18 miejsce w półfinale indywidualnych mistrzostw Europy, rozgrywanych w Ufie[17].
Wyścigi na lodzie w sezonie 2011 zainaugurowane zostały dwoma turniejami w Wielkopolsce. 2 stycznia na torze naturalnym na jeziorze Winiary w Gnieźnie odbył się turniej o puchar prezydenta miasta Gniezna. Zwyciężył w nim Grzegorz Knapp, przed Mirosławem Daniszewskim, Paweł Strugała zajął 7. miejsce, a Piotr Hejnowski był 16[18]. 8 stycznia odbyły się kolejne zawody, turniej o "Złote Koziołki", który odbył się na jeziorze Maltańskim w Poznaniu. Knapp zajął w nim 2. lokatę, zaś pozostali Polacy, Strugała i Daniszewski zajęli odpowiednio 13. i 14. miejsce[19]. 21 stycznia na torze w Sanoku odbyła się runda kwalifikacyjna indywidualnych mistrzostw świata 2011. Awans do finałowych rozgrywek wywalczył z 5. miejsca Knapp, zaś Daniszewski został sklasyfikowany na 11. pozycji[20]. Kolejnego dnia odbyła się piąta edycja Ice Racing Sanok Cupu, w której odległe 13., 14. i 17. miejsce zajęli Knapp, Strugała i Daniszewski[21]. Finałowe rozgrywki o tytuł mistrza świata Knapp zakończył na 14. miejscu[22]. Najlepszy polski zawodnik startował również w indywidualnych mistrzostwa Europy, rozgrywanych na torze w Togliatti, gdzie zajął 11. miejsce[23].
Rozgrywki w roku 2012 rozpoczęły się dla Polaków od uczestnictwa w rundzie kwalifikacyjnej indywidualnych mistrzostw świata, awans 3. miejsca uzyskał Grzegorz Knapp, Paweł Strugała był 9., Mirosław Daniszewski 14., a Piotr Hejnowski 17. Cała czwórka Polaków wystartowała następnego dnia w VI Ice Racing Sanok Cupie, zajmując 7. (Knapp), 12. (Strugała), 18. (Daniszewski), i 21. (Hejnowski). W finałach mistrzostw świata Knapp był 11.[24], natomiast w mistrzostwach Europy, rozgrywanych w holenderskim Assen zajął 12. miejsce[25].
Najważniejszym wydarzeniem w lodowym sezonie 2013 był debiut reprezentacji Polski w drużynowych mistrzostwach świata, rozgrywanych w Sanoku. Polska drużyna w składzie: Grzegorz Knapp, Paweł Strugała, Mirosław Daniszewski uplasowała się na 4. miejscu, ulegając Rosji, Austrii i Szwecji, a pokonując Czechy, Niemcy, Finlandię[26]. W indywidualnych mistrzostwach świata 2013 Knapp otrzymał od organizatorów dziką kartę[27] i w dziesięciorundowym cyklu z 35 punktami zajął 11. miejsce[28]. O awans do mistrzostw świata starał się również Daniszewski, ale w turnieju Challenge na torze w szwedzkim Norrköping zajął dopiero 15. lokatę[29].
Sezon 2014 zainaugurował VII Ice Racing Sanok Cup, w turnieju półfinałowym rozegranym 25 stycznia wygrał Grzegorz Knapp, oprócz niego wystartowali Mirosław Daniszewski, który był 10. i Michał Knapp, który zajął 15 miejsce[30]. W turnieju finałowym rozegranym dzień później G. Knapp był siódmy[31]. Podobnie jak rok wcześniej, reprezentacja Polski wzięła udział w drużynowych mistrzostwach świata, rozegranych na torze w Togliatti. Polacy w składzie Grzegorz Knapp, Michał Knapp i Mirosław Daniszewski zajęli ostatnie, 7. miejsce[32]. W indywidualnych mistrzostwach świata 2014, ze względu na niemożność rozegrania turnieju Challenge w austriackim St. Johann im Pongau otrzymał od organizatorów nominację na występy w cyklu "gladiatorów"[33]. Zawodnik w 8 rundach zdobył 31 punktów, co pozwoliło mu zająć, najwyższe w swojej karierze, 10. miejsce[34].
Ze względu na śmierć Grzegorza Knappa wskutek urazów odniesionych po upadku w zawodach ligi holdenderskiem na torze w belgijskim Heusden-Zolder w czerwcu 2014 roku[35] oraz odbiegający od światowej czołówki poziom pozostałych reprezentantów, zrezygnowano z organizacji turnieju w Sanoku w 2015 roku[36]. Od tego czasu Mirosław Daniszewski wystąpił w rundzie kwalifikacyjnej indywidualnych mistrzostw świata, organizowanych w szwedzkim Strömsundzie, gdzie zajął 13. miejsce[37] oraz w indywidualnych mistrzostwa Europy w rosyjskich Łuchowicach, które zakończył na 16. pozycji[38].
Lodowe ściganie w Tomaszowie Mazowieckim (od 2020) i powrót Sanoka (2022)
Powrót rozgrywek na lodzie w Polsce nastąpił dzięki władzom Areny Lodowej, w Tomaszowie Mazowieckim, Polskiego Związku Motorowego oraz promotorowi rozgrywek żużlowych – firmie speedwayevents.pl, które podjęły się organizacji indywidualnych mistrzostw Europy 2020[39]. Zawody pierwotnie miały odbyć się w dniu 21 marca 2020 roku, jednak z powodu pandemii COVID-19 zostały przełożone na 13 grudnia[40]. Jedyny reprezentant Polski, Michał Knapp, zajął w nich 13. miejsce[41].
Kolejna edycja Indywidualnych mistrzostw Europy, rozegrana została 4 grudnia 2021 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Podobnie jak przed rokiem, jedynym Polakiem w stawce był Michał Knapp, który uplasował się na 12. pozycji[42].
W 2022 roku cykl mistrzostw Europy składał się z 2 rund, w Tomaszowie Maz. oraz w Sanoku, dla którego były to był to powrót do rozgrywania zawodów w ice speedwayu po ośmioletniej przerwie[43]. Michał Knapp w rozgrywkach o europejski prymat zajął 11. miejsce[44]. Wystąpił też w zawodach o Puchar Burmistrza Sanoka, który został rozegrany dzień po rozgrywanej tam rundzie mistrzostw, zajmując w 12-osobowej stawce dziewiąte miejsce[45].
Kadra
Od 2020 roku jedynym zawodnikiem nominowanym przez Polski Związek Motorowy do reprezentowania Polski jest Michał Knapp[46].
Osiągnięcia
Mistrzostwa świata
- 4. miejsce: 2013
- 7. miejsce: 2014
Indywidualne mistrzostwa świata
- 7. miejsce:
- 10. miejsce:
- 1995 –
Siergiej Iwanow
- 2014 – Grzegorz Knapp
- 1995 –
- 11. miejsce:
- 2012 – Grzegorz Knapp
- 2013 – Grzegorz Knapp
- 14. miejsce:
- 15. miejsce:
- 17. miejsce:
- 1995 –
Jurij Iwanow
- 1995 –
Mistrzostwa Europy
Indywidualne mistrzostwa Europy
- 11. miejsce:
- 2011 – Grzegorz Knapp
- 2022 – Michał Knapp
- 12. miejsce:
- 2012 – Grzegorz Knapp
- 2021 – Michał Knapp
- 13. miejsce:
- 2020 – Michał Knapp
- 15. miejsce:
- 2008 – Grzegorz Knapp
- 16. miejsce:
- 2015 – Mirosław Daniszewski
Byli reprezentanci Polski
- Mirosław Daniszewski
- Patryk Daniszewski
- Rafał Dąbrowski
- Zygfryd Friedek
- Piotr Hejnowski
Jurij Iwanow
Siergiej Iwanow
- Kamil Janura
- Maciej Konieczka
- Tomasz Kopik
- Grzegorz Knapp
- Edward Kupczyński
- Mieczysław Połukard
- Marcin Sekula
- Paweł Strugała[a]
- Norbert Świtała
- Rajmund Świtała
- Stanisław Tkocz
- Michał Widera
- Zdzisław Żerdziński
Uwagi
- ↑ Zawodnik występował także z licencją szwajcarską.
Przypisy
- ↑ Ice Speedway, czyli żużel na lodzie [online], Ścigacz.pl [dostęp 2021-12-03] (pol.).
- ↑ Личный ЧМ-1966 [online], ice-n-speedway.narod.ru [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ AdolfA. Kuba AdolfA., Лавры - сильнейшим! - Май 1967 года - архив За рулем [online], www.zr.ru [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ KrzysztofK. Błażejewski KrzysztofK., Od Połukarda do Golloba, [w:] Gdy idzie Polonia z Bydgoszczy, Bydgoszcz: Ad Novum, 2000, ISBN 83-913359-1-7 .
- ↑ Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., Robert Noga - Żużlowe podróże w czasie: Warszawski, lodowy tryptyk 1994-1995 - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 19 stycznia 2013 [dostęp 2021-12-03] (pol.).
- ↑ Redakcja, Ciągnie go na lód [online], Nowa Trybuna Opolska, 10 stycznia 2007 [dostęp 2021-12-03] (pol.).
- ↑ PiotrP. Baran PiotrP., Sanok Cup przeniesiony na połowę stycznia! [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-03] .
- ↑ KazimierzK. Sempruch KazimierzK., "Karasko" dopiął swego, [w:] Tygodnik Żużlowy, nr 4 (375), 25 stycznia 1998, ISSN 1231-4013 .
- ↑ PawełP. Haluch PawełP., ICE: Bezkonkurencyjny Zorn! (relacja) [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-03] .
- ↑ TomiT. Nevanperä TomiT., EM-semifinaali, Sanok, Puola [online], www.speedway.fi [dostęp 2021-12-03] .
- ↑ ME Ice Racing: Franz Zorn mistrzem w Sanoku [online], www.auto-swiat.pl, 29 stycznia 2008 [dostęp 2021-12-03] (pol.).
- ↑ ICE: Baziejew wygrywa eliminacje w Sanoku [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ ICE: Upadek Knappa na treningu w Sanoku [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ TomiT. Nevanperä TomiT., Sanok Cup, Puola [online], www.speedway.fi [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ TomiT. Nevanperä TomiT., MM-karsinta 2, Sanok, Puola [online], www.speedway.fi [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ DawidD. Cysarz DawidD., Danił Iwanow wygrał na koniec, Knapp piętnasty na świecie - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 21 marca 2010 [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- ↑ Baziejew wygrywa Półfinał IME w Ufie [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ MateuszM. Ślemp MateuszM., Knapp wygrywa w Gnieźnie [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ Złote Koziołki dla Simona (relacja) [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ TomiT. Nevanperä TomiT., MM-karsinta, Sanok, Puola [online], www.speedway.fi [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ PawełP. Haluch PawełP., Krasnikow wygrywa Sanok Cup! [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ DawidD. Cysarz DawidD., Siódmy tytuł Krasnikowa! - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 27 marca 2011 [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- ↑ Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., Baziejew nowym Mistrzem Europy! Jedenaste miejsce Knappa - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 30 stycznia 2011 [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- ↑ ArturA. Pisarek ArturA., Krasnikow po raz ósmy! [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ FINAŁ ME w wyścigach motocyklowych na lodzie | Polski Związek Motorowy [online], pzm.pl [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- ↑ MateuszM. Ślemp MateuszM., Rosja Drużynowym Mistrzem Świata! [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ Knapp pojedzie w Grand Prix! [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ DawidD. Cysarz DawidD., Danił Iwanow mistrzem Świata! Dobry występ Grzegorza Knappa - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 24 marca 2013 [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- ↑ MatiasM. Hirsimäki MatiasM., MM-Challenge, Norrköping, Ruotsi [online], www.speedway.fi [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ Knapp najlepszy w półfinale Ice Racing Sanok Cup [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ StanisławS. Wrona StanisławS., Kołtakow zwycięża w VII Ice Racing Sanok Cup! [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ JoukkueJ. MM-finaali JoukkueJ., Togliatti, Venäjä, Tomi Nevanperä [online], www.speedway.fi [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ KonradK. Cinkowski KonradK., FIM podał stawkę IMŚ na lodzie! [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ JacekJ. Cholewiński JacekJ., Ice Speedway: Iwanow mistrzem świata. Knapp z najlepszym wynikiem w karierze - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 23 marca 2014 [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- ↑ MichałM. Konarski MichałM., Śmierć na oczach widzów. Policja kazała opuścić stadion [online], sport.interia.pl [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- ↑ Redakcja, Ice speedway w Sanoku odwołany! [online], Nowiny, 3 grudnia 2014 [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- ↑ TomiT. Nevanperä TomiT., MM-karsinta, Strömsund, Ruotsi [online], www.speedway.fi [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ JacekJ. Cholewiński JacekJ., Siergiej Karaczincew Indywidualnym Mistrzem Europy. Daniszewski na końcu stawki - WP SportoweFakty [online], sportowefakty.wp.pl, 22 lutego 2015 [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- ↑ Konferencja prasowa w Arenie Lodowej - ISEURO Spotkanie z mediami [online], ISEURO, 8 stycznia 2020 [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- ↑ eSpeedway.pl | To co kochasz - żużel [online], www.espeedway.pl [dostęp 2021-12-04] .
- ↑ 13. miejsce Michała Knappa w Tomaszowie [online], PolskiZuzel.pl - Oficjalny serwis Żużlowej Reprezentacji Polski, 13 grudnia 2020 [dostęp 2021-12-04] (pol.).
- ↑ European Individual Ice Speedway Championship - Tomaszów Mazowiecki [online], live.baansportfansite.nl [dostęp 2021-12-04] (niderl.).
- ↑ Żużel. Oficjalnie: Ice speedway wraca do Sanoka! [online], PoBandzie - Portal Sportowy, 15 grudnia 2021 [dostęp 2022-03-19] (pol.).
- ↑ European Individual Ice Speedway Championship - Final 2 - Tomaszów Mazowiecki [online], live.baansportfansite.nl [dostęp 2022-03-19] (niderl.).
- ↑ Dmitry Solyannikov ook ongeslagen tijdens de Puchar Burmistrza Sanoka! [online], www.baansportfansite.nl [dostęp 2022-03-19] .
- ↑ Ice Speedway - Mistrzostwa Europy w Tomaszowie Mazowieckim | Polski Związek Motorowy [online], pzm.pl [dostęp 2021-12-01] (pol.).
- p
- d
- e
Ameryka Północna |
|
---|---|
Azja | |
Europa |
|
Oceania |
|