Sarkofag elektrowni jądrowej w Czarnobylu
![]() Sarkofag w 2006 roku | |
Państwo |
|
---|---|
Miejscowość | okolice Prypeci |
Typ budynku | powłoka ochronna |
Architekt | Lew Boczarow[1] |
Wysokość całkowita | 105 m |
Rozpoczęcie budowy | maj/czerwiec 1986 |
Ukończenie budowy | listopad 1986 |
Położenie na mapie Kijowa i obwodu kijowskiego ![]() | |
Położenie na mapie Ukrainy ![]() | |
![]() |
Sarkofag elektrowni jądrowej w Czarnobylu (ukr. Чорнобильський саркофаг) – masywna stalowa powłoka ochronna reaktora jądrowego nr 4 w elektrowni jądrowej w Czarnobylu, zbudowana po katastrofie w 1986 w celu zabezpieczenia atmosfery przed promieniowaniem jonizującym[2]. Oficjalną rosyjską nazwą jest „№ 4 укрытие” czyli „schronienie nr 4”[3]. Sarkofag przykrywa 200 ton radioaktywnego korium, 30 ton pyłu i 16 ton uranu i plutonu[2][4]. Przeprowadzone w 1996 roku badania wykazały, że siła promieniowania wewnątrz konstrukcji wynosi 10 kilorentgenów na godzinę (normalne promieniowanie naturalne w miastach wynosi 20–50 mikrorentgenów na godzinę)[5]. Podczas budowy sarkofagu zużyto ponad 400 000 m³ betonu i 7300 ton metalowych elementów[3].
Przypisy
- ↑ Bitwa o Czarnobyl, film dokumentalny, 2006, reżyser Thomas Johnson
- ↑ a b Chernobyl Sarcophagus [online], Chernobyl International [dostęp 2011-08-09] [zarchiwizowane z adresu 2010-10-18] (ang.).
- ↑ a b Ebel 1994 ↓, s. 1
- ↑ Czarnobyl wciąż groźny. Potrzebna „zrzutka” na sarkofag [online], TVN24.pl, 28 lutego 2011 [dostęp 2011-02-28] (pol.).
- ↑ Marples 1996 ↓, s. 30
Bibliografia
- Robert E. Ebel: Chernobyl and its aftermath: a chronology of events. CSIS, 1994. ISBN 978-0-89206-302-4.
- David R. Marples, Yuri Risovanny. Revelations of a Chernobyl Insider. „Bulletin of the Atomic Scientists”. 46 (10), s. 64, 1990. DOI: 10.1080/00963402.1990.11459915.
- David R. Marples. The Decade of Despair. „Bulletin of the Atomic Scientists”. 52 (3), s. 64, 1996-05. DOI: 10.1080/00963402.1996.11456623.
- Janet Wood: Nuclear power: Volume 52 of Power engineer. IET, 2007. ISBN 978-0-86341-668-2.