Seria Bracketta
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/Wasserstoff-Termschema-2.svg/300px-Wasserstoff-Termschema-2.svg.png)
Seria Bracketta – seria widm powstająca w wyniku emisji fotonów przez elektron w atomie wodoru przechodzący z wyższego orbitalu na orbital 4 (seria N).
Serię opisał jako pierwszy Amerykanin Frederick Sumner Brackett w 1922[1].
Długości fal tej serii to od 1459 do 4051 nm. Znajdują się one wszystkie w podczerwieni.
Wzór Rydberga dla serii Bracketta ma postać:
Gdzie n to kolejne liczby naturalne poczynając od 5 (n = 5, 6, 7,...). Linia α odpowiada n = 5, a granica serii odpowiada granicy wyrażenia dla n dążącego do nieskończoności.
Inne serie widmowe w atomie wodoru to, według orbitalu docelowego:
- seria Lymana
- seria Balmera
- seria Paschena
- seria Bracketta
- seria Pfunda
- seria Humphreysa
Przypisy
- ↑ Frederick Sumner Brackett. Visible and Infra-Red Radiation of Hydrogen. „Astrophysical Journal”. 56, s. 154–161, 1922. DOI: 10.1086/142697. (ang.).
Encyklopedie internetowe (serie widmowe wodoru):
- Britannica: science/Brackett-series
- Catalana: 0011971