Stanisław Stampf’l
Data i miejsce urodzenia | 10 października 1919 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 26 marca 1980 |
Zawód, zajęcie | dziennikarz, pisarz |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/D%C5%BCennet_Po%C5%82torzycka-Stampf%E2%80%99l%2C_Stanis%C5%82aw_Stampf%E2%80%99l_%28gr%C3%B3b%29_01.jpg/220px-D%C5%BCennet_Po%C5%82torzycka-Stampf%E2%80%99l%2C_Stanis%C5%82aw_Stampf%E2%80%99l_%28gr%C3%B3b%29_01.jpg)
Stanisław Marian Stampf’l (ur. 10 października 1919 we Lwowie, zm. 26 marca 1980 w Warszawie) – polski dziennikarz, literat, twórca słuchowisk radiowych.
Życiorys
Wywodził się z rodziny o korzeniach szkockich[1]. Urodził się we Lwowie, w rodzinie Mariana (1881–1940), pułkownika audytora Wojska Polskiego. Tuż przed II wojną światową ukończył Wołyńską Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim i został przydzielony do 5 Pułku Artylerii Lekkiej we Lwowie. W szeregach tego pułku walczył w obronie Warszawy[2] . Ciężko ranny na barykadzie na Powązkach dostał się do niemieckiej niewoli. Z obozu jenieckiego, oflagu IV A Hohnstein zwolniono go po paru miesiącach w grupie kilkuset równie ciężko rannych żołnierzy[1]. Następne kilka miesięcy spędził w warszawskim szpitalu na Oczki.
Jego ojciec został zamordowany w ramach zbrodni katyńskiej na Ukrainie[3][4], matka została wywieziona na teren Kazachstanu, nie dożyła końca wojny. Do rodzinnego Lwowa wrócił dopiero w 1941, wstąpił do AK (ps. „Gryf”). Zagrożony przez Niemców przeniósł się do Zakopanego, gdzie w 1945 zmobilizowano go do polskiej armii. Pełnił służbę w okolicach Berlina, później w Toruniu. Zorganizował tam Teatr Domu Żołnierza „Awangarda” i – po demobilizacji – ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika.
Był jednym z pomysłodawców i współautorem słuchowiska radiowego Matysiakowie (wraz z Jerzym Janickim i Władysławem Żesławskim)[1]. W latach 1968–1971 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Dialog”. Tłumaczył i adaptował dla młodzieży tak znane książki jak: Przypadki Robinsona Kruzoe i Chata wuja Toma.
Stanisławowi Stampf’lowi przypisuje się przekonanie Włodzimierza Sokorskiego[5] lub Władysława Gomułki do stworzenia Programu III Polskiego Radia[6].
Był dziadkiem Hanny Lis, ojcem Aleksandry Kedaj[7], mężem Dżennet Połtorzyckiej-Stampf’l[1]. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (A34-2-8)[8].
Twórczość
- 1959: Nie ma nieznanych wysp
- 1972: Kordian i Cham – scenariusz
- 1974: Szósty dzień stworzenia
- 1976: Kundel
Przypisy
- ↑ a b c d Archiwum historii mówionej. Dżennet Połtorzycka-Stampf’l. 1944.pl. [dostęp 2020-03-06].
- ↑ Straty ↓.
- ↑ Leszek Kania. Ochrona porządku prawnego i bezpieczeństwa publicznego podczas obrony Lwowa (listopad 1918 – marzec 1919). „Prace Instytutu Prawa i Administracji PWSZ w Sulechowie”, s. 310, 2006.
- ↑ Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 89. [dostęp 2014-10-27].
- ↑ Cezary Łazarewicz: Trójka mówiła do słuchaczy, jakby Wojciech Mann i Marek Niedźwiecki to byli nasi znajomi. Wyborcza.pl - Ale Historia, 2020-06-02. [dostęp 2020-06-06]. (pol.).
- ↑ Cezary Łazarewicz. Trójka. Pół wieku na Myśliwieckiej. „Newsweek Polska”, 2012-03-27. [dostęp 2012-05-12]. [zarchiwizowane z adresu 2016-04-29].
- ↑ Internet reaguje na odejście Marka Niedźwieckiego z Trójki [online], onet.pl/ [dostęp 2020-05-18] (pol.).
- ↑ Lista pochowanych. Stanisław Stampf’l. um.warszawa.pl. [dostęp 2020-03-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-06-18)].
Bibliografia
- Joanna Zawadzka, Stampf’l Stanisław Marian, 1919–1980, dramatopisarz, autor słuchowisk radiowych i widowisk telewizyjnych, w: Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny, tom VII: R–Sta (pod redakcją Jadwigi Czachowskiej i Alicji Szałagan), Warszawa 2001, s. 430–431.
- Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2019-10-10].
- ETP: 37349