Suseł rdzawy
Spermophilus major[1] | |||
(Pallas, 1778) | |||
![]() | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Nadgromada | żuchwowce | ||
Gromada | ssaki | ||
Infragromada | |||
Rząd | gryzonie | ||
Podrząd | |||
Rodzina | |||
Podrodzina | |||
Plemię | świstaki | ||
Rodzaj | suseł | ||
Gatunek | suseł rdzawy | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |||
![]() najmniejszej troski | |||
| |||
|
Suseł rdzawy[5] (Spermophilus major) – gryzoń z rodziny wiewiórkowatych[3], zamieszkujący tereny w północnym Kazachstanie i w azjatyckiej części Rosji[3][4].
Genetyka
Garnitur chromosomowy Spermophilus major tworzy 36 par chromosomów (2n=36). Możliwa jest hybrydyzacja S. major z przedstawicielami czterech gatunków: suseł żółty, suseł karłowaty, suseł perełkowany i suseł rudolicy[2].
Budowa ciała
Ciało susła rdzawego osiąga długość do 34,0 cm przy masie ciała 287–570 g. Jednak masa ciała badana przed okresem hibernacji może być znacznie większa: samców do 1386 g, a samic do 1106 g. Sierść w części grzbietowej ma barwę rdzawą, ciemnożółtą przechodzącą w kolor srebrno-szary o nakrapianych białych końcówkach włosów. Głowa jest wybarwiona w odcieniach od szaro-popielatego do srebrno-szarego z czarnymi i białymi plamkami. Pierścień wokół oczu oraz część policzkowa mają kolor od różowego po cynamonowy. Wierzchnia część ogona ma wybarwienie zgodne z barwą grzbietu, a od dołu rdzawe. Sierść zimowa jest znacznie gęstsza i wybarwiona mocniej w kierunku szarości. Samice mają 12–16 sutków[2].
Tryb życia
Suseł rdzawy spędza większą część swojego życia w stanie hibernacji. Okres aktywności jest krótki i trwa 50–110 dni w roku (badanie populacji w rejonie Wołgi-Kamy). Zwierzę zapada w sen zimowy w sierpniu lub wrześniu, a do aktywności wraca w kwietniu[2].
Rozmieszczenie geograficzne
Gatunek zamieszkuje nizinne tereny[2] w północnym Kazachstanie i w azjatyckiej części Rosji[3][4]. Spotykany jest na wysokości do 500–600 m n.p.m.[2]
Siedliska stanowią stepy oraz odłogi, a sporadycznie także półpustynie. Zwierzęta chętnie funkcjonują na glebach gliniastych. Susły rdzawe niechętnie zapuszczają się do obszarów zalesionych. Sporadycznie można je spotkać na skrajach lasów liściastych[2].
Przypisy
- ↑ Spermophilus major, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i Boris Krystufek, Vladimir Vohralik. Taxonomic revision of the Palaearctic rodents (Rodentia). Sciuridae: Xerinae 1 ( Eutamias and Spermophilus). „Lynx”. 43 (1-2), s. 35, 2012. ISSN 1804-6460. (ang.).
- ↑ a b c d e f Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Spermophilus major. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 17 września 2018]
- ↑ a b c Spermophilus major, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.