Tadeusz Derlatka
Data i miejsce urodzenia | 24 lipca 1940 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 16 sierpnia 2019 |
Zawód, zajęcie | architekt, samorządowiec, urzędnik państwowy |
Alma Mater | |
Stanowisko | wicewojewoda radomski (1991–1994) |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Tadeusz Henryk Derlatka (ur. 24 lipca 1940 w Zwoleniu, zm. 16 sierpnia 2019[1] w Radomiu[2]) – polski architekt, urbanista i samorządowiec, w latach 1991–1994 wicewojewoda radomski, w latach 2002–2006 przewodniczący rady miejskiej Radomia.
Życiorys
Syn Stanisława i Stefanii[2]. Absolwent Technikum Budowlanego w Radomiu. Ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej (1964) i podyplomowe studium planowania przestrzennego na Politechnice Warszawskiej (1967). Zdobył uprawnienia architektoniczne i urbanistyczne, posiadał status twórcy. Pracował w zespole urbanistycznym w Zwoleniu, następnie od 1970 do 1988 był projektantem w Zespole Miastoprojekt w Radomiu. W 1990 objął stanowisko radomskiego architekta wojewódzkiego[3].
Jako architekt wyróżniony licznymi nagrodami, m.in. pierwszą nagrodą w 1969 za projekt dzielnicy „Zachód” w Stargardzie. Był projektantem m.in. ołtarza z okazji wizyty Jana Pawła II w Radomiu w 1991, siedzib Komendy Wojewódzkiej Policji i Naczelnej Organizacji Technicznej w Radomiu, ohelu na cmentarzu żydowskim w Radomiu, osiedli mieszkaniowych w Połańcu i Tibissie w Algierii. Zaprojektował liczne kościoły w Radomiu i okolicach (w tym m.in. w Radomiu: św. Maksymiliana Kolbe na Firleju, Chrystusa Dobrego Pasterza na I Południu, św. Rafała Kalinowskiego na Ustroniu, w diecezji radomskiej: św. Maksymiliana Kolbe w Bogucinie, Niepokalanego Serca NMP w Bierwcach, św. Rocha w Mniszewie, MB Fatimskiej w Ługach, Zwiastowania NMP w Jastrzębi wraz z kaplicą przedpogrzebową, zwieńczenie wieży kościoła św. Wawrzyńca w Głowaczowie), a także liczne pomniki na ziemi radomskiej oraz kompleks Muzeum Wsi Radomskiej czy kościół w Kowalczukach na Litwie[3][4][5].
Od 1991 do 1994 pełnił funkcję wicewojewody radomskiego. Następnie kierował wydziałem rozwoju gospodarczego Urzędu Wojewódzkiego w Radomiu. Zasiadał też w Krajowej Radzie Gospodarki Przestrzennej i wojewódzkiej komisji urbanistycznej. W kadencji 2002–2006 zasiadał w radomskiej radzie miejskiej z listy KWW Radomianie Razem[6], pełniąc funkcję jej przewodniczącego (w 2006 nie uzyskał reelekcji). Działał także społecznie jako współzałożyciel Społecznego Komitetu Ratowania Zabytków oraz prezes Stowarzyszenia Miłośników Poezji Jana Kochanowskiego „Renesans”, a także działał na rzecz odnowy zabytkowych radomskich cmentarzy i Zamku Królewskiego. Publikował także artykuły dotyczące historii Radomia i okolic w lokalnej prasie[3].
Zmarł po długiej chorobie. Pochowany 21 sierpnia 2019 na cmentarzu wojskowym w Radomiu. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2005)[7], Odznaką „Zasłużonego Działacza Kultury”, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Medalem Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej, Srebrną Odznaką SARP (2019, pośmiertnie), Nagrodą im. biskupa Jana Chrapka oraz medalem Bene Merenti Civitas Radomiensis (pośmiertnie)[1][3].
Galeria projektów Tadeusza Derlatki
- Ohel na cmentarzu żydowskim w Radomiu
- Kamień upamiętniający Grodzisko „Piotrówka” w Radomiu
-
-
- Kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego w Radomiu na os. Firlej
-
Przypisy
- ↑ a b arch. Tadeusz Henryk Derlatka. inmemoriam.architektsarp.pl. [dostęp 2019-10-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-10-06)]. (pol.).
- ↑ a b Tadeusz Derlatka. rejestry-notarialne.pl.
- ↑ a b c d Michał Kaczor: Ostatnie pożegnanie Tadeusza Derlatki. Radio Plus, 21 sierpnia 2019. [dostęp 2020-05-22].
- ↑ Stanisław Piekielnik: Zmarł architekt Tadeusz Derlatka. Diecezja Radomska, 17 sierpnia 2019. [dostęp 2020-05-22].
- ↑ Zmarł Tadeusz Derlatka, architekt, były przewodniczący rady miejskiej. Gazeta Wyborcza Radom, 16 sierpnia 2019. [dostęp 2020-05-22].
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 2020-05-22].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 sierpnia 2005 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2005 r. nr 74, poz. 1024)