Trevor Prangley
![]() Prangley w 2013 | |
Data i miejsce urodzenia | 24 sierpnia 1972[1] |
---|---|
Obywatelstwo | |
Wzrost | 185 cm |
Masa ciała | 92 kg |
Styl walki | zapasy |
Kategoria wagowa | półciężka, ciężka[1] |
Klub | American Kickboxing Academy[1] |
Bilans walk zawodowych[a] | |
Liczba walk | 47[1] |
Zwycięstwa | 34 |
Przez nokauty | 8 |
Przez poddania | 14 |
Przez decyzje | 12 |
Porażki | 11 |
Remisy | 2 |
|
Trevor Prangley (ur. 24 sierpnia 1972 w Kapsztadzie) – południowoafrykański zapaśnik oraz zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), zwycięzca mistrzostw RPA w zapasach z 1995 w stylu wolnym. Jako zawodnik MMA mistrz m.in. Maximum Fighting Championship z 2009 oraz King of the Cage z 2012 w wadze półciężkiej. W swojej karierze MMA związany z takimi organizacjami jak UFC, Strikeforce, DREAM czy BodogFight.
Kariera sportowa
Zapasy
Urodził się w Kapsztadzie w RPA. W wieku zaledwie 4 lat zaczął trenować zapasy. Przez następne lata wygrywał wiele regionalnych zawodów w tym najważniejsze mistrzostwo RPA w stylu klasycznym w 1995[2]. Po niedługim czasie został zawodnikiem rezerwowym kadry olimpijskiej w zapasach jednak ostatecznie nie wziął w nich udziału[3]. W 1996 wyjechał do Stanów Zjednoczonych by szlifować swoje umiejętności zapaśnicze i spróbować zakwalifikować się do następnych igrzysk olimpijskich w 2000 roku. Ostatecznie zamieszkał w Idaho, a kontynuował naukę w miejscowym North Idaho College, gdzie dołączył do uczelnianej kadry zapaśniczej[3], osiągając w ciągu dwóch lat spore sukcesy m.in. zajmując 8 miejsce podczas mistrzostw NJCAA w 1997 oraz 2 miejsce w 1998[4]. Mimo sukcesów i perspektywy zbliżających się igrzysk ponownie nie wystąpił na nich, a w USA postanowił zostać na stałe. Skupił się natomiast na bjj i judo, by ostatecznie rozpocząć treningi stricte pod MMA[5].
Mieszane sztuki walki
W 2001 zadebiutował w MMA poddając Joe Garcia[1]. 23 października 2002 wygrał czteroosobowy turniej w Monterrey[1]. 25 stycznia 2003 poddał Chaela Sonnena dźwignią na łokieć w pierwszej rundzie[1]. 6 października 2003 wystąpił w mocno obsadzonym turnieju IFC: Global Domination jednak rywalizację zakończył na ćwierćfinale przegrywając na punkty z Renato Sobralem[1]. 13 marca 2004 w meczu USA vs Rosja zwyciężył na punkty Andrieja Siemonowa[1]. Z bilansem 8 zwycięstw i tylko jednej porażki związał się z Ultimate Fighting Championship, a zadebiutował w niej 19 czerwca 2004 na gali UFC 48 pokonując Curtisa Stouta przez poddanie wskutek duszenia[1].
Między walkami w UFC stoczył dwa pojedynki poza organizacją – jeden w rodzinnym Cape Town 26 lutego 2005 na gali African FC, przegrywając z Rico Hattinghiem przed czasem, oraz 26 marca 2005 na gali w Oregonie, pokonując Matta Horwicha jednogłośnie na punkty[1]. 20 sierpnia 2005 na UFC 54 pokonał jednogłośną decyzją sędziów Travisa Luttera[1]. 19 listopada tego samego roku podczas UFC 56 przegrał z Jeremym Hornem na punkty, natomiast 6 kwietnia 2006 na UFC Fight Night 4 uległ w rewanżu Chaelowi Sonnenowi[1]. Po dwóch porażkach z rzędu Prangley został zwolniony z UFC, szybko jednak znalazł nowego pracodawcę i już w sierpniu zadebiutował w BodogFight pokonując Kyaceya Uscolę, a 7 października zaliczył debiut w Strikeforce poddając Anthony'ego Ruiza[1].
14 lipca 2007 pokonał przez techniczny nokaut Japończyka Yūkiego Kondō zostając mistrzem BodogFight w wadze średniej[6]. Po tym sukcesie wziął udział w czteroosobowym turnieju wagi średniej Strikeforce który miał miejsce 16 listopada 2007. Pokonawszy w półfinale przed czasem Hawajczyka Falaniko Vitale, w finale uległ Brazylijczykowi Jorge Santiago przez nokaut w pierwszej rundzie[7]. Po tej porażce, prawie rok nie startował w MMA. Dopiero 20 września 2008 wrócił do walk pokonując na gali Strikeforce: At The Mansion II w rewanżu Anthony'ego Ruiza[1].
15 maja 2009 został mistrzem Maximum Fighting Championship w wadze półciężkiej, odbierając tytuł Emanuelowi Newtonowi[8]. Jeszcze w tym samym roku 28 listopada zdobył kolejny pas, tym razem organizacji Shark Fights, również kat. półciężkiej, poddając Marcusa Sursę[9]. Po sukcesach w mniejszych organizacjach wrócił do Strikeforce, mierząc się 26 lutego 2006 z Francuzem Karlem Amoussou. Ostatecznie ogłoszono techniczny remis wskutek przypadkowego wsadzenia palca w oko przez Prangleya[1]. W latach 2010–2011 nie osiągał już dużych sukcesów, ważniejsze pojedynki w tym dwa w Strikeforce z Timem Kennedym, czy Rogerem Gracie przegrywał przed czasem[1]. Po przegranej z tym drugim nie przedłużono z nim kontraktu. Pod koniec 2011 w listopadzie miał jeszcze epizod w dużej organizacji, Bellator FC jednak uległ wtedy Hectorowi Lombardowi przez TKO w drugiej rundzie[1].
Od 2012 walczył na mniejszych galach w USA. 20 grudnia 2012 pokonał wskutek technicznej decyzji w czwartej rundzie Tony'ego Lopeza i został mistrzem King of the Cage w wadze półciężkiej[10]. W sumie w latach 2013-2014 tytuł bronił sześciokrotnie, po czym zwakował pas[11]. Między obronami mistrzostwa 18 sierpnia 2013 przegrał w Soczi z Wiaczesławem Wasilewskim przez TKO[1].
4 czerwca 2015 zmierzył się z Mikiem Hayesem w pojedynku wagi ciężkiej, ostatecznie remisując z nim[1].
Osiągnięcia
Mieszane sztuki walki:
- 2003: Cage Fight Monterrey: Ultimate Fighting - 1. miejsce
- 2007: mistrz BodogFight w wadze średniej
- 2007: Strikeforce: Four Men Enter, One Man Survives - finalista turnieju wagi średniej
- 2009: mistrz Maximum Fighting Championship w wadze półciężkiej
- 2009-2010: mistrz Shark Fights w wadze półciężkiej
- 2012-2014: mistrz King of the Cage w wadze półciężkiej
Zapasy[4]:
- 1995: Mistrzostwa RPA w zapasach - 1. miejsce, st. wolnym
- National Junior College Athletic Association:
- 1997-1998: NJCAA Division I - All American
- 1997: 8. miejsce
- 1998: 2. miejsce
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Statystyki i rekord MMA Prangleya na sherdog.com. sherdog.com. [dostęp 2017-08-15]. (ang.).
- ↑ S&R News-June 16, 2004. boiseweekly.com, 2004-06-16. [dostęp 2017-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-19)]. (ang.).
- ↑ a b Loretta Hunt: Becoming A Name. fcfighter.com. [dostęp 2017-08-15]. (ang.).
- ↑ a b Wrestling All Americans. nicathletics.com. [dostęp 2017-08-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-02)]. (ang.).
- ↑ Trevor Prangley Interview. sherdog.com, 2004-03-05. [dostęp 2017-08-15]. (ang.).
- ↑ TREVOR PRANGLEY: NEWLY CROWNED CHAMP. mmaweekly.com, 2007-07-16. [dostęp 2017-08-15]. (ang.).
- ↑ Jorge Santiago Roars to Strikeforce Tournament Championship. mmajunkie.com, 2007-11-17. [dostęp 2017-08-15]. (ang.).
- ↑ Leland Roling: MFC 21 Recap, Analysis & Video: Prangley Crowned, Lashley Impresses. bloodyelbow.com, 2009-05-16. [dostęp 2017-08-15]. (ang.).
- ↑ Trevor Prangley wins title at Shark Fights 7. mmajunkie.com, 2009-11-30. [dostęp 2017-08-15]. (ang.).
- ↑ Joe Ortiz: Veteran Trevor Prangley Tech Decisions Tony Lopez for KOTC Gold at ‘Vigilante’. sherdog.com, 2012-12-21. [dostęp 2017-08-15]. (ang.).
- ↑ Statystyki i rekord MMA Trevora Prangleya na tapology.com. tapology.com. [dostęp 2017-08-15]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Oficjalny rekord i statystyki MMA