Walenty Titkow
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 2 listopada 1917 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 29 grudnia 2013 |
Poseł na Sejm PRL I, II i III kadencji | |
Okres | od 1952 |
Przynależność polityczna | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Walenty Titkow (ur. 2 listopada 1917 w Równem, zm. 29 grudnia 2013 w Warszawie[1]) – polski lekarz, oficer i polityk komunistyczny, poseł na Sejm PRL I, II i III kadencji.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Mikołaja i Marii. Był członkiem Komunistycznego Związku Młodzieży Polski i Polskiej Partii Robotniczej, a następnie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego.
W 1944 należał do korpusu oficerów polityczno-wychowawczych 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki[2]. Od września do listopada 1944 był szefem Wydziału Polityczno-Wychowawczego Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Warszawie, a następnie szefem Zarządu Polityczno-Wychowawczego Komendy Głównej MO. Od 1 października 1945 do 14 lutego 1948 był zastępcą Komendanta Głównego MO ds. polityczno-wychowawczych w stopniu pułkownika. Od 1950 do 1951 pełnił funkcję sekretarza propagandy w Komitecie Wojewódzkim PZPR w Katowicach. W okresie od 22 sierpnia 1951 do 18 lutego 1953 był I sekretarzem Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR, a w latach 1953–1955 I sekretarzem KW PZPR w Krakowie. Od 1953 do 1954 był zastępcą członka, a w następnie do 1968 członkiem Komitetu Centralnego PZPR. W latach 1955–1956 i 1957–1960 był kierownikiem, a od 1956 do 1957 zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego KC PZPR. W okresie od 1 lutego 1960 do 24 lipca 1964 był I sekretarzem Komitetu Warszawskiego PZPR.
W latach 1952–1965 był posłem na Sejm PRL I, II i III kadencji z okręgów Mińsk Mazowiecki, Ostrołęka, Wola, przez dwie kadencje był zastępcą przewodniczącego Komisji Zdrowia i Kultury Fizycznej. W 1956 był redaktorem naczelnym „Trybuny Ludu”. Uchwałą Rady Państwa z dnia 4 grudnia 1957 został powołany do składu Centralnej Komisji Wyborczej na stanowisko sekretarza[3]. Od 1964 do 1968 był wiceministrem zdrowia i opieki społecznej.
Jego żoną była Janina Arnsztajn-Titkow (1923–2010, wnuczka Franciszki Arnsztajnowej i prawnuczka Malwiny Meyerson). Był ojcem Andrzeja Titkowa (reżysera filmów dokumentalnych) i Olgi Titkow-Stokłosy (aktorki).
Zmarł w Warszawie. Pochowany 7 stycznia 2014 na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C 20-2-1)[4].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1964)[5]
- Order Krzyża Grunwaldu III klasy (4 października 1946)[6]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (10 października 1945)[7]
- Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1964)[8]
- Odznaka „Budowniczy Nowej Huty” (1959)[9]
Przypisy
- ↑ Walenty Titkow. rejestry-notarialne.pl.
- ↑ Andrzej Paczkowski, Trzy twarze Józefa Światły. Przyczynek do dziejów komunizmu w Polsce, Warszawa 2009, s. 65.
- ↑ M.P. z 1957 r. nr 95, poz. 551.
- ↑ Wyszukiwarka grobów w Warszawie.
- ↑ Odznaczenia dla pracowników partyjnych, „Trybuna Robotnicza”, nr 171, 21 lipca 1964, s. 5.
- ↑ M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 50.
- ↑ M.P. z 1945 r. nr 44, poz. 109 („za działalność w konspiracji, udział w walkach partyzanckich i za zasługi w organizowaniu służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej”).
- ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 21, 20 sierpnia 1964, s. 4.
- ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej w m. Krakowie, nr 13, 5 września 1959, s. 7.
Bibliografia
- Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL [online], bip.ipn.gov.pl [dostęp 2020-11-14] .
- Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa [online], bip.ipn.gov.pl [dostęp 2020-11-14] .
- Leksykon Historii Polski z 1995.
- Nekrolog w „Gazecie Wyborczej”.