Wesele w Suzie
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2f/The_weddings_at_Susa%2C_Alexander_to_Stateira_and_Hephaistion_to_Drypetis_%28late_19th_century_engraving%29.jpg/300px-The_weddings_at_Susa%2C_Alexander_to_Stateira_and_Hephaistion_to_Drypetis_%28late_19th_century_engraving%29.jpg)
Wesele w Suzie – trwające 5 dni wesele zorganizowane w Suzie w 324 p.n.e. przez Aleksandra Macedońskiego tuż po powrocie z wyprawy do Indii. Udało mu się nakłonić ponad 90[a][1] dostojników macedońskich i greckich ze swego otoczenia do małżeństwa z przedstawicielkami arystokracji irańskiej. Chciał w ten sposób zacieśnić więzi macedońsko-irańskie; między zdobywcami i pokonanymi.
Zawarte małżeństwa
Aleksander dał przykład otoczeniu, poślubiając dwie córki królów perskich: Parysatis II (córkę Artakserksesa III) i Statejrę II (córkę Dariusza III), licząc na legitymizację swojej władzy w Iranie. Ewentualni synowie narodzeni z tych związków byliby wnukami achemenidzkich władców i mogliby liczyć na lojalność arystokracji perskiej. Aleksander miał więc już trzy żony (pierwszą była Roksana – księżniczka baktryjska).
Szczególnie wyróżniony został Hefajstion – najbliższy przyjaciel Aleksandra, który ożenił się z Drypetis – młodszą siostrą Statejry II, stając się tym samym szwagrem macedońskiego władcy. Również Krateros otrzymał żonę z dynastii Achemenidów – Amastris – córkę Oksartesa, brata Dariusza III.
Inne zawarte tego dnia ważniejsze małżeństwa to[2]:
- Ptolemeusz – poślubił Artakamę – córkę satrapy Frygii – Artabazosa
- Eumenes z Kardii – pojął za żonę Artonis – kolejną córkę Artabazosa
- Seleukos – poślubił Apamę – córkę Spitamenesa, przywódcy powstania w Sogdianie
Oprócz tego Aleksander opłacił pannom młodym posag, wynagradzając także prostych żołnierzy, którzy związali się z Azjatkami (takich związków miało być aż 10 tysięcy[1]).
Dalsze losy małżeństw
Powszechnie powtarzana przez naukę nowożytną teza, iż po śmierci Aleksandra jego wodzowie rozwiedli się ze swoimi perskimi żonami, jest tylko przypuszczeniem[3]. O większości tych związków nie mamy żadnych informacji. Wiadomo tylko, że kilka się rozpadło, a jedno – Seleukosa z Apamą – przetrwało długo (z tego małżeństwa narodził się następca na tronie państwa Seleucydów – Antioch I Soter). Innym przykładem trwałego małżeństwa może być związek Eumenesa i Artonis[4].
Zobacz też
Uwagi
- ↑ Autorzy antyczni podają różne liczby małżeństw zawartych podczas uroczystości: 87 (Arrian), 90 (Elian), 92 (Chares), 100 (Plutarch).
Przypisy
- ↑ a b Nawotka 2007 ↓, s. 480.
- ↑ Arrian ↓, księga VII, 4.
- ↑ Nawotka 2007 ↓, s. 482.
- ↑ Olbrycht 2004 ↓, s. 48.
Bibliografia
- Źródła
- Flawiusz Arrian: Wyprawa Aleksandra Wielkiego.
- Opracowania
- Krzysztof Nawotka: Aleksander Wielki. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2007. ISBN 978-83-229-2823-3.
- Marek Jan Olbrycht: Aleksander Wielki i świat irański. Rzeszów: Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, 2004. ISBN 83-7338-171-6.