Wiewiórolotka srebrzysta
Anomalurus beecrofti[1] | |||
Fraser, 1853[2] | |||
![]() Wiewiórolotka srebrzysta na ilustracji autorstwa Josepha Wolfa z 1851 roku | |||
Systematyka | |||
Domena | eukarionty | ||
---|---|---|---|
Królestwo | zwierzęta | ||
Typ | strunowce | ||
Podtyp | kręgowce | ||
Gromada | ssaki | ||
Podgromada | żyworodne | ||
Infragromada | |||
Rząd | gryzonie | ||
Podrząd | Supramyomorpha | ||
Infrarząd | |||
Rodzina | |||
Rodzaj | |||
Gatunek | wiewiórolotka srebrzysta | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[10] | |||
![]() | |||
Zasięg występowania | |||
![]() | |||
|
Wiewiórolotka srebrzysta[11] (Anomalurus beecrofti) – gatunek ssaka z rodziny wiewiórolotkowatych (Anomaluridae) występujący w lasach tropikalnych centralnej i zachodniej Afryce.
Zasięg występowania
Wiewiórolotka srebrzysta jest szeroko rozpowszechniona w zachodniej i środkowej Afryce, od Senegalu na wschód po Gabon, we wschodniej Demokratycznej Republice Konga i na wyspie Bioko; również pojedyncze zapisy z północno-zachodniej Angoli, północno-zachodniej Zambii i zachodniej Ugandzy[12].
Taksonomia
Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1853 roku brytyjski zoolog Louis Fraser nadając mu nazwę Anomalurus beecrofti[2]. Holotyp pochodził z wyspy Bioko, w Gwinei Równikowej[13].
Niektórzy autorzy umieścili A. beecrofti w monotypowym rodzaju Anomalurops, ze względu na różne cechy czaszki[12]. Rozpoznano trzy podgatunki, beecrofti z Bioko, argenteus od Senegalu do Kamerunu oraz fulgens z Gabonu, ale nie ma dowodów na ich ważność[12]. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy[12].
Etymologia
- Anomalurus: gr. ανωμαλος anōmalos „dziwny, nierówny”, od negatywnego przedrsotka αν- an-; ομαλος omalos „równy”; ουρα oura „ogon”[14].
- beecrofti: kpt. John Beecroft (1790–1854), angielski poszukiwacz przygód, handlowiec, podróżnik i przyrodnik[15].
Morfologia
Długość ciała (bez ogona) 250–310 mm, długość ogona 160–260 mm; masa ciała 640–660 g[16]. Zwierzę podobne do wiewiórki. Futro długie i gęste, czasem kręcone, szare, pomarańczowo nakrapiane. Na szczycie głowy biała plamka. Oczy i uszy duże, długie włosy czuciowe. Ogon koloru czarnego. Między przednimi i tylnymi łapami, a także między tylnymi łapami a ogonem rozciąga się pas luźnej skóry, który umożliwia zwierzęciu lot ślizgowy pomiędzy gałęziami.
Ekologia
Tryb życia
Prowadzi nocny tryb życia, dzień przesypia w gnieździe zbudowanym z gałązek i liści. Żyje samotnie lub w parach, kilka zwierząt może zamieszkiwać jedno drzewo. Na ziemi jest nieporadne, najprawdopodobniej z własnej woli nigdy nie schodzi z drzew. Żywi się korą, gałęziami, liśćmi, orzechami i nasionami.
Rozmnażanie
Sposób rozmnażania tego gatunku nie został dobrze przebadany. Okres godowy ma miejsce prawdopodobnie pod koniec pory deszczowej. Samica rodzi zazwyczaj jedno duże, pokryte sierścią młode. Małe pozostaje w gnieździe aż do osiągnięcia pełnych wymiarów ciała, karmione przez oboje rodziców przeżutym pokarmem.
Przypisy
- ↑ Anomalurus beecrofti, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b L. Fraser. Description of a new species of Anomalurus, from Fernando Po. „Proceedings of the Zoological Society of London”. 20, s. 17, 1853. (ang.).
- ↑ C.J. Temminck: Esquisses zoologiques sur la côte de Guiné. Ie partie, les mammifères. Leiden: E.J. Brill, 1853, s. 149. (fr.).
- ↑ J.E. Gray. Anomalurus fulgens, a new Species from the Gaboon. „The Annals and Magazine of Natural History”. Fourth series. 3, s. 467, 1869. (ang.).
- ↑ H. Schwann. On new forms of Anomalurus and Sciurus from tropical Africa. „The Annals and Magazine of Natural History”. Seventh series. 13, s. 70, 1904. (ang.).
- ↑ J.A. Allen. Sciuridae, Anomaluridae, and Idiuridae collected by the American Museum Congo Expedition. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 47 (2), s. 65, 1922. (ang.).
- ↑ O. Thomas. On small mammals obtained in Sankuru, South Congo, by Mr. H. Wilson. „The Annals and Magazine of Natural History”. Eight series. 18, s. 236, 1916. (ang.).
- ↑ P.L. Dekeyser & A. Villiers: Description d’un Anomalurops de la région de Bignona. Bissau. W: Conferência Internacional dos Africanistas Ocidentais, 2a, 1947. Cz. 3. Lisbon: Junta de Investigações Coloniais, 1951, s. 57. (fr.).
- ↑ W.N. Verheyen. Contribution a la systematique du genre Idiurus (Rodentia: Anomaluridae). „Revue de Zoologie et de Botanique Africaines”. 68, s. 157, 1963. (fr.).
- ↑ R.R. Hutterer R.R., P. Grubb & M.P.G.& M. Ekué P. Grubb & M.P.G.& M., Anomalurus beecrofti, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2021, wersja 2021-2 [dostęp 2021-10-19] (ang.).
- ↑ Nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 284. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- ↑ a b c d C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 314. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
- ↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Species Anomalurus beecrofti. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-10-19].
- ↑ T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 105, 1904. (ang.).
- ↑ B. Beolens, M. Watkins & M. Grayson: The Eponym Dictionary of Mammals. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2009, s. 35. ISBN 978-0-8018-9304-9. (ang.).
- ↑ S. Jackson: Family Anomaluridae (Anomalures). W: D.E. Wilson, T.E. Lacher Jr. & R.A. Mittermeier (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 6: Lagomorphs and Rodents I. Barcelona: Lynx Edicions, 2016, s. 277. ISBN 978-84-941892-3-4. (ang.).
Bibliografia
- Anomalurus beecrofti. Animal Diversity Web. [dostęp 2010-03-07]. (ang.).