Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej
Politechnika Gdańska | |||
Budynek Chemii A Wydziału Chemicznego | |||
Data założenia | 1945 (1904) | ||
---|---|---|---|
Państwo |
| ||
Województwo | |||
Adres | ul. Gabriela Narutowicza 11/12 | ||
Liczba pracowników • naukowych | 273[1] | ||
Liczba studentów | 1416 | ||
Dziekan | prof. dr hab. inż. Agata Kot-Wasik | ||
Położenie na mapie Gdańska ![]() | |||
Położenie na mapie Polski ![]() | |||
Położenie na mapie województwa pomorskiego ![]() | |||
![]() | |||
| |||
Strona internetowa |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/Vintage_laboratory_glassware.jpg/220px-Vintage_laboratory_glassware.jpg)
Wydział Chemiczny – jeden z dziewięciu wydziałów Politechniki Gdańskiej, kształcący w zakresie nauk technicznych i przyrodniczych. Formalnie powstał w roku 1904. Wydział Chemiczny PG należy do najlepszych jednostek akademickich w Polsce, kształci polskich i zagranicznych studentów na studiach I i II stopnia oraz studiach doktorskich. W 2017 uzyskał akredytację w najwyższej kategorii A+, nadaną przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych[2].
Lokalizacja
Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej mieści się w budynku Stara Chemia, który obecnie oznaczony jest jako budynek nr 6 w kampusie Politechniki Gdańskiej. Budynek ten wraz z Gmachem Głównym, Budynkiem Wydziału Elektrycznego oraz Laboratorium Technologii Maszyn były pierwszymi obiektami wzniesionymi na terenie kampusu Politechniki Gdańskiej.
Historia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/36/Auditorium_Chemical_Faculty_GUT_Gda%C5%84sk_Poland%2C_Polkowska.jpg/220px-Auditorium_Chemical_Faculty_GUT_Gda%C5%84sk_Poland%2C_Polkowska.jpg)
Otwarcie i pierwsza inauguracja dla czterech wydziałów (okrętowego, budownictwa, mechaniczno-elektrycznego i chemicznego) odbyła się 6 października 1904 roku. Do 1918 roku Politechnika funkcjonowała jako pruska uczelnia, podporządkowana władzom w Berlinie (Kӧnigliche Technische Hochschule Danzig - 1904-1918).
Po I Wojnie Światowej w ramach Wolnego Miasta Gdańsk przyjęła nazwę Technische Hochschule zu Danzig - 1918-1921, a później Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig 1921-1939, ale już wtedy Polacy nazywali ją Politechnika Gdańska. Obok studentów narodowości niemieckiej na uczelni studiowali również Łotysze, Ukraińcy, Litwini oraz znaczna grupa Polaków (od 14 do 36% ogółu studentów Politechniki)[3]. W latach 1941–1945 uczelnia funkcjonowała jako wyższa szkoła rządowa Reichshochschule. Dopiero po II wojnie światowej, dekretem Rządu Tymczasowego z dnia 24 maja 1945 roku, ustanowiono Politechnikę Gdańską jako polską państwową szkołę akademicką[4].
Wydział Chemiczny jest jednym z sześciu wydziałów, które rozpoczęły działalność naukowo-dydaktyczną w roku 1945, w wyniku realizacji dekretu rządu RP przekształcającego działającą od 1904 wyższą uczelnię techniczną w polską Politechnikę Gdańską. Od samego początku na Wydziale Chemicznym pracowało wielu wybitnych naukowców reprezentujących różne dziedziny nauk przyrodniczych i technicznych. Oprócz chemików i technologów chemicznych w skład kadry naukowo-dydaktycznej wchodzili fizycy, matematycy, geolodzy, mineralodzy i botanicy. Na kartach historii wydziału szczególnie zapisali się profesorowie-pionierzy, którzy po II wojnie światowej przybyli do Gdańska (głównie ze Lwowa) i którzy tworzyli Wydział Chemiczny. Byli to: Ignacy Adamczewski, Leon Kamieński, Stefan Minc, Tadeusz Pompowski, Włodzimierz Rodziewicz, Tadeusz Sulma, Ernest Sym i Włodzimierz Wawryk.
Na przestrzeni lat zmieniała się struktura organizacyjna wydziału. W latach 1945–1969 podstawowymi jednostkami organizacyjnymi były katedry, które mogły mieć w swej strukturze wewnętrznej zakłady. W okresie tym na Wydziale Chemicznym funkcjonowało szesnaście katedr. Po tzw. „wypadkach marcowych” w 1968 roku i kampanii prasowej „feudałowie i wasale”, skierowanej przeciwko profesorom, władze zarządziły likwidację katedr i wprowadzenie struktury instytutowej we wszystkich polskich uczelniach. W tym czasie na Wydziale Chemicznym utworzono trzy instytuty (w skład których weszło 13 zakładów), w wyniku restrukturyzacji w 1979 r. liczba instytutów zmalała do dwóch (z 12 zakładami). Do podziału na katedry powrócono w 1991 r. tworząc 12 katedr[5].
Wydział chemiczny należał do pierwszych wydziałów Królewskiej Wyższej Szkoły Technicznej w Gdańsku, działających nieprzerwanie w przedwojennej niemieckiej politechnice od momentu jej założenia. Do dziś funkcjonuje w pomieszczeniach, zaprojektowanych specjalnie dla potrzeb kształcenia chemików, od 1904 działają tu laboratoria, zachowało się zabytkowe audytorium, którego oryginalne wyposażenie jest ewenementem na skalę światową[6].
Wydział Chemiczny jest jedynym wydziałem Politechniki Gdańskiej, który od 1945 nie zmienił nazwy, nie uległ podziałowi ani połączeniu z innymi wydziałami[7].
Od roku 1945 do 2010 dyplomy absolwentów Wydziału Chemicznego uzyskało przeszło 5000 magistrów inżynierów i ponad 2700 inżynierów. Stopień naukowy doktora nadano 628, a doktora habilitowanego – 102 osobom[8].
Działalność naukowa
Na wydziale realizowane są m.in. projekty finansowane przez Komitet Badań Naukowych i Komisję Europejską oraz w ramach działalności statutowej i badań własnych. Zespoły naukowe wydziału współpracują z zagranicznymi ośrodkami z kilkunastu krajów. Na wydziale działa Centrum Doskonałości (Centre of Excellence in Environmental Analysis and Monitoring).
Kierunki i specjalności
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/16/Chemical_Elements%27_Symbols_Staircase_Chemical_Faculty_GUT_Gda%C5%84sk_Poland.jpg/220px-Chemical_Elements%27_Symbols_Staircase_Chemical_Faculty_GUT_Gda%C5%84sk_Poland.jpg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0f/Chemical_Faculty_of_TUG%2C_staircase.jpg/220px-Chemical_Faculty_of_TUG%2C_staircase.jpg)
- Biotechnologia
- technologia, biotechnologia i analiza żywności
- biotechnologia molekularna
- biotechnologia leków
- Chemia
- Chemia budowlana
- Inżynieria biomedyczna
- Inżynieria i technologie nośników energii
- Inżynieria materiałowa
- Inżynieria korozyjna
- Inżynieria materiałów polimerowych
- Konserwacja i Degradacja Materiałów
- Korozja
- Technologia chemiczna
- technologia zabezpieczeń przeciwkorozyjnych
- technologia polimerów, materiałów funkcjonalnych i kosmetyków
- analityka techniczna i przemysłowa
- Technologie ochrony środowiska
- monitoring i analityka zanieczyszczeń środowiska
- systemy ochrony środowiska
- Zielone technologie i monitoring
- Green Technologies and monitoring (eng.)
- InterApplied Chemistry
Z tym tematem związana jest kategoria: Absolwenci Wydziału Chemicznego Politechniki Gdańskiej.
Katedry i Laboratoria[9]
- Katedra Biotechnologii Molekularnej i Mikrobiologii
- Katedra Chemii Analitycznej
- Katedra Chemii Fizycznej
- Katedra Chemii i Technologii Materiałów Funkcjonalnych
- Katedra Chemii Nieorganicznej
- Katedra Chemii Organicznej
- Katedra Chemii, Technologii i Biotechnologii Żywności
- Katedra Elektrochemii, Korozji i Inżynierii Materiałowej
- Katedra Inżynierii Procesowej i Technologii Chemicznej
- Katedra Konwersji i Magazynowania Energii
- Katedra Technologii Koloidów i Lipidów
- Katedra Technologii Leków i Biochemii
- Katedra Technologii Polimerów
- Laboratorium Biotechnologii Regeneracyjnej
- Laboratorium Genetyki Bakterii
- Laboratorium Magnetycznego Rezonansu Jądrowego
Władze
Stanowisko | Nazwisko |
---|---|
Dziekan | prof. dr hab. inż. Agata Kot-Wasik |
Prodziekan ds. nauki | prof. dr hab. inż. Janusz Datta |
Prodziekan ds. organizacji studiów | dr hab. inż. Agnieszka Pladzyk |
Prodziekan ds. kształcenia | dr hab. inż. Anna Brillowska-Dąbrowska |
Prodziekan ds. współpracy i rozwoju | prof. dr hab. Ewa Klugmann-Radziemska |
Dyrektor administracyjny | inż. Krzysztof Sobczyński |
Organizacje studenckie[11]
- Koło Studentów Biotechnologii
- Naukowe Koło Chemików
- Sekcja Studencka Oddziału Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Chemicznego "Hybryda"
- Koło Studenckie - International Society for Pharmaceutical Engineering (ISPE)
- Koło Badaczy Korozji
- Koło Naukowe Technologii Polimerów - Tech-Pol
Przypisy
- ↑ Historia Wydziału Chemicznego PG.
- ↑ Ocena działalności naukowej jednostek. Aż siedem wydziałów PG w kategoriach A+ i A!. 19 października 2017. [dostęp 2017-10-19].
- ↑ Teresa Sokołowska, Wiesław Wojnowski, Ewa Klugmann-Radziemska: Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej 1945-2010. Gdańsk: 2010, s. 8. ISBN 978-83-928986-2-7.
- ↑ Dekret z dnia 24 maja 1945 r. o przekształceniu Politechniki Gdańskiej w polską państwową szkołę akademicką (Dz.U. 1945 nr 21, poz. 121).
- ↑ Teresa Sokołowska, Wiesław Wojnowski, Ewa Klugmann-Radziemska: Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej 1945-2010. Gdańsk: 2010, s. 41-43. ISBN 978-83-928986-2-7.
- ↑ Marzena Klimowicz-Sikorska: Wehikuł czasu na Politechnice Gdańskiej. [dostęp 2014-07-15].
- ↑ Teresa Sokołowska, Wiesław Wojnowski, Ewa Klugmann-Radziemska: Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej 1945-2010. Gdańsk: 2010, s. 21. ISBN 978-83-928986-2-7.
- ↑ Teresa Sokołowska, Wiesław Wojnowski, Ewa Klugmann-Radziemska: Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej 1945-2010. Gdańsk: 2010, s. 13. ISBN 978-83-928986-2-7.
- ↑ Jednostki naukowo-badawcze [online], chem.pg.edu.pl [dostęp 2020-02-12] [zarchiwizowane z adresu 2020-09-20] (pol.).
- ↑ Dziekan i prodziekani [online], chem.pg.edu.pl [dostęp 2019-10-02] [zarchiwizowane z adresu 2020-09-20] .
- ↑ Koła Naukowe [online], chem.pg.edu.pl [dostęp 2020-02-12] (pol.).
Linki zewnętrzne
- Strona Wydziału Chemicznego PG
- Chemisches Institut der Technischen Hochschule Danzig | Eggert, Hermann
- p
- d
- e