Zygmunt Filipowicz
![]() | Ten artykuł dotyczy ekonomisty i posła na Sejm PRL. Zobacz też: Zygmunt Filipowicz (suwalski muzealnik i działacz społeczny). |
Data i miejsce urodzenia | 17 listopada 1907 |
---|---|
Data śmierci | 6 kwietnia 1984 |
Poseł na Sejm PRL III, IV, V i VI kadencji | |
Okres | od 1961 |
Przynależność polityczna | |
Prezes Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Społecznego | |
Okres | od 1968 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik | Jan Frankowski |
Następca | Kazimierz Morawski |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Zygmunt Filipowicz (ur. 17 listopada 1907 w Warcie, zm. 6 kwietnia 1984) – polski ekonomista i działacz katolicki, wykładowca uniwersytecki, poseł na Sejm PRL III, IV, V i VI kadencji (1961–1976).
Życiorys
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2c/Zygmunt_Filipowicz_gr%C3%B3b.jpg/220px-Zygmunt_Filipowicz_gr%C3%B3b.jpg)
Urodził się w Wielkopolsce w rodzinie murarza. Ukończył szkołę średnią w Krotoszynie oraz studia w Szkole Głównej Handlowej. W 1939 obronił doktorat na temat roli turystyki w życiu gospodarczym kraju. W latach 1928–1939 zatrudniony w Ministerstwie Robót Publicznych oraz Komunikacji. W okresie okupacji pracował jako księgowy. W 1942 znalazł się wśród założycieli nielegalnego Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, w którym działał również po II wojnie światowej (od 1949 jako sekretarz generalny).
Od 1947 zatrudniony w administracji państwowej, m.in. jako wicedyrektor Departamentu Polityki Budowlanej Ministerstwa Odbudowy, dyrektor Biura Turystyki Ministerstwa Komunikacji oraz wiceprzewodniczący Komitetu ds. Turystyki. W 1954 rozpoczął pracę wykładowcy Szkoły Głównej Planowania i Statystyki (wykładał ekonomikę transportu i turystyki). Pełnił obowiązki prodziekana Wydziału Handlu Zagranicznego Szkoły Służby Zagranicznej i SGPiS (1952–1958). Od 1962 kierował Katedrą Turystyki Akademii Wychowania Fizycznego, był również członkiem Senatu uczelni.
W 1947 po raz pierwszy kandydował do Sejmu jako przedstawiciel katolików. W 1957 znalazł się wśród założycieli Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Społecznego, został jego sekretarzem generalnym, wiceprzewodniczącym (1963–1968) oraz przewodniczącym (od 1968). Był radnym Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy (1958–1965). W 1961 po raz pierwszy rekomendowany do Sejmu z okręgu Zielona Góra, reelekcję uzyskiwał w latach 1965, 1969 i 1972 (w ostatnim przypadku z okręgu Tuchola). Był członkiem Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów, Zdrowia i Kultury Fizycznej (III kadencja), Spraw Wewnętrznych, Zdrowia i Kultury Fizycznej (IV i V kadencja), Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości oraz Zdrowia i Kultury Fizycznej (VI kadencja). W latach 1971–1983 członek prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.
Pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 56A-II-18).
Odznaczenia
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1969)
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1964)
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1954)
- Srebrny Krzyż Zasługi (1937)
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (1954)
- Medal 20-lecia Światowej Rady Pokoju
- Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1966)[1]
- Odznaka „Zasłużony Działacz Turystyki” (1961)
- Złota Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1965)[2]
Wybrane publikacje
- Problemy ekonomiczne turystyki, „Sport i Turystyka”, Warszawa 1969
- Ekonomika i organizacja turystyki i wypoczynku, Polskie Towarzystwo Ekonomiczne, Kraków 1969
- Lecznictwo i turystyka w uzdrowiskach, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1964
Przypisy
- ↑ Nadzwyczajna sesja Sejmu [w:] „Trybuna Robotnicza”, nr 172, 22 lipca 1966, s. 1
- ↑ Profil na stronie Biblioteki Sejmowej
Bibliografia
- Sylwetki kandydatów, „Za i Przeciw”, nr 12 (782), 19 marca 1972, s. 15 (ze zdjęciem)
- Strona sejmowa posła VI kadencji