Claude Perrault
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/65/Claude_Perrault.jpg)
Claude Perrault (d. 25 Eylül 1613 - ö. 9 Ekim 1688), Paris'teki Louvre Müzesi'nin doğu cephesinin tasarımına katılmasıyla tanınan Fransız mimardır. Ayrıca bir hekim ve anatomist olarak ve fizik ve doğa tarihi üzerine tezler yazan bir yazar olarak başarıya ulaşmıştır.[1]
Yaşam öyküsü
Perrault Paris'te doğmuş ve Paris'te ölmüştür. Etkili mimarisinin yanı sıra, mimari üzerine hayatta kalan tek Roma eseri olan Vitruvius'un on kitabını Jean-Baptiste Colbert'in kışkırtmasıyla yazılmış ve Perrault'nun ek açıklamalarıyla 1673'te yayımlanmış Fransızcaya çevirmesiyle tanınmıştır. 1683'te beş klasik mimarlık düzeni üzerine yaptığı tez izledi. Paris Üniversitesi'nden tıp diplomasına sahip bir doktor ve doğa filozofu olan Perrault, 1666'da kurulduğunda Fransız Bilimler Akademisi'nin ilk üyelerinden biri olmuştur.
Louis XIV tarafından yoluşturulan bir komite, Louis Le Vau, Charles Le Brun ve Perrault'dan ve Petit Conseil'denoluşan grup Louvre'un Doğu cephesini tasarlamıştır.[2] 1668'de başladı ve neredeyse 1680'de tamamlandı, bu sırada Louis XIV Louvre'u terk etti ve dikkatini Versay Sarayı'na odaklanmıştır. Doğu cephesinin arkasındaki kanat, Napolyon'un gelişiyle 19. Doğu cephesinin kesin tasarımı, güney kanadının genişliğini iki katına çıkarma kararını karşılamak için gereken son değişiklikleri yapan Perrault'a verilmiştir.[2]
Beş bölüme ayrılan doğu cephesi, Fransız klasisizminin tipik bir çözümüdür. Zemin kattaki bodrum katının basit karakteri, kesinlikle Vitruvius'a göre modellenen eşleştirilmiş Korint sütunlarını, uçlarında pavyonlarla gölgeli bir boşluğa karşı başlatır. Barok olarak adlandırılabilecek çok az şey, 16.yüzyıla kadar uzanan serin klasisizminde tanımlanabilmektedir. Perrault'un tasarıma katılımı mimar olarak ününü artırmıştır.[2]
Perrault ayrıca St-Benoît-le-Bétourné kilisesinde olan bir gözlemevi inşa etti, yeni bir Ste-Geneviève kilisesi tasarladı ve hepsi Paris'te bulunan Küçük Babalar Kilisesi'ne bir sunak inşa edilmiştir. Perrault'un Rue St-Antoine'daki zafer kemeri tasarımı, Le Brun ve Le Vau'nun rakip tasarımlarına tercih edildi, ancak sadece kısmen taşta yürütüldü. 19. yüzyılda kemer indirildiğinde, dahi ustanın taşları havan topu olmadan birbirine kenetlemek için bir araç tasarladığı ve ayrılmaz bir kütleye dönüştüğü bulunmuştur.
Ayrıca akustikte değerli bir katkı sağladı. Ses üzerine yaptığı tez, Oeuvres diverses de Physique et de Mecanique kitabının bir parçasıydı. Daha sonraki kitabında ses medyası, ses kaynakları ve ses alıcıları gibi konulara ele alıyor. Müzik akustiğinde, titreşimin ünsüzlük ve uyumsuzluk üzerindeki önemine dikkat çekti. Oeuvres diverses'teki "De la Musique des Anciens" adlı çalışması, nota kombinasyonlarının nasıl uyum sağladığını tartıştı. Ayrıca Eski el yazmalarının Avrupa müziği üzerine eleştirel incelemelerini de içerir.
Kardeşi Charles Perrault, diğer masalların yanı sıra Külkedisi'nin eski hikâyesinin klasik reteller'i olarak hatırlanır.