2 plus 1
![]() Zespół w 1972 | |||
Rok założenia | 1971 | ||
---|---|---|---|
Rok rozwiązania | 2019 | ||
Pochodzenie | Warszawa | ||
Gatunek | pop, folk, folk rock, country, disco, synth pop, nowa fala, rock | ||
Aktywność | 1971–1992 | ||
Wydawnictwo | Polskie Nagrania „Muza”, Tonpress, Wifon, Savitor, PolJazz, Sonic | ||
Powiązania | Warszawskie Kuranty, Andrzej i Eliza | ||
Byli członkowie | |||
Janusz Kruk, Elżbieta Dmoch, Cezary Szlązak Andrzej Krzysztofik, Andrzej Rybiński | |||
Współpracownicy | |||
Katarzyna Gärtner, Ernest Bryll, Marek Dutkiewicz, Wojciech Młynarski, Czesław Niemen, Andrzej Mogielnicki, Maciej Zembaty, John Porter, Jacek Cygan | |||
| |||
Strona internetowa |
2 plus 1 (Dwa Plus Jeden[1]) – polski zespół wykonujący muzykę pop, folk rock i folk, a w późniejszym okresie swojej działalności także disco[2], rock i synth pop[3], założony w 1971 w Warszawie[3] przez Janusza Kruka i Elżbietę Dmoch. Grupa ma w swoim dorobku 10 albumów studyjnych (w tym 3 złote płyty), prestiżowe nagrody, oraz liczne koncerty, zarówno w kraju, jak i za granicą[4]. Czas największej popularności zespołu w Polsce przypada na lata 70. XX wieku, a na przełomie lat 70. i 80. grupa osiągnęła również znaczący sukces w Europie Zachodniej. Kres działalności zespołu przyniosła śmierć Janusza Kruka (1992), ale w latach 1998–2019 miały miejsce reaktywacje zespołu.
2 plus 1 pozostaje jedną z najpopularniejszych polskich grup muzycznych[5]. Znajduje się wśród wykonawców, którzy wywarli największy wpływ na historię krajowej muzyki popularnej. Zespół wprowadził do kanonu rodzimej muzyki rozrywkowej wiele pamiętanych do dziś przebojów, w tym „Chodź, pomaluj mój świat”, „Czerwone słoneczko”, „Hej, dogonię lato”, „Wstawaj, szkoda dnia”, „Windą do nieba” z lat 70., „Iść w stronę słońca”, „Requiem dla samej siebie”, „XXI wiek (dla wszystkich nas)” czy „Wielki mały człowiek” z lat 80. Do najbardziej znanych międzynarodowych utworów 2 plus 1 wlicza się „Easy Come, Easy Go” i „Singapore”.
Historia
1971–1975: Powstanie zespołu i pierwsze sukcesy
Zespół został założony w Warszawie w styczniu 1971 przez gitarzystę Janusza Kruka oraz flecistkę Elżbietę Dmoch, którzy w późnych latach 60. należeli do krótko istniejącej grupy Warszawskie Kuranty. Wkrótce dołączył do nich nowy gitarzysta, Andrzej Rybiński. Zespół rozpoczął współpracę z polską kompozytorką Katarzyną Gärtner i stał się pierwszym estradowym wykonawcą jej piosenek. Debiutanckie występy grupy miały miejsce w hotelu Bristol w Warszawie. Pomysłodawcą nazwy zespołu był Maciej Pietrzyk[6].
Latem 1971 grupa wystąpiła na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, gdzie dostała nagrodę za piosenkę „Nie zmogła go kula”. Było to pierwsze wystąpienie 2 plus 1 przed dużą publicznością oraz pierwsza szansa zaprezentowania się masowemu odbiorcy. Krótko po występie w Opolu Andrzej Rybiński opuścił zespół, zakładając własną formację Andrzej i Eliza, a zastąpił go Andrzej Krzysztofik. W tym składzie zespół wziął udział w Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu, gdzie przedstawił piosenkę „Już nie będę taki głupi”. Tego samego roku muzycy nagrali swój pierwszy minialbum, zatytułowany 2+1, na którym znalazły się cztery nagrania utrzymane w stylu ludowym. Zespół rozpoczął występy także za granicą, m.in. w Berlinie Zachodnim i Związku Radzieckim.
W 1972 kolejne piosenki 2 plus 1: „Czerwone słoneczko” i „Chodź, pomaluj mój świat” stały się dużymi przebojami i przyniosły grupie ogólnokrajową popularność. Latem wystąpili na festiwalu w Sopocie, a w grudniu nakładem Polskich Nagrań został wydany debiutancki longplay o tytule Nowy wspaniały świat. Oprócz dwóch wcześniej znanych hitów zawierał on także piosenki „Wstawaj, szkoda dnia” i „Hej, dogonię lato”, które również zdobyły dużą popularność. Album sprzedał się w wysokim nakładzie i został certyfikowany jako złoty[3]. W wielu konkursach zespół 2 plus 1 został obwołany grupą roku. Na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu otrzymali Złoty Pierścień, najwyższą nagrodę za utwór „Czerwone słoneczko”. Wykonali również utwór „Uśmiech dla żołnierza” który zdobył Nagrodę Miasta Kołobrzeg.
16 stycznia 1973 Janusz i Elżbieta wzięli ślub. Miesiąc później grupa została zaproszona do niemieckiego programu telewizyjnego Disco. Chociaż popowo-folkowy styl zespołu różnił się bardzo od muzyki popularnej wówczas w Europie Zachodniej, to jednak piosenka „Zjechaliśmy kapelą” została przyjęta ciepło przez tamtejszą publiczność. W czerwcu 2 plus 1 po raz trzeci zaśpiewali na festiwalu w Opolu, a ich piosenka „Codzienność” otrzymała nagrodę dziennikarzy. W tym samym roku zespół nagrał piosenki „Gwiazda dnia” i „Baobab” do filmu W pustyni i w puszczy. Na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej wykonali dwie piosenki: „Trąbi trąbka trąbi” oraz „Kołysanka matki”. W tym samym roku został zrealizowany półgodzinny film muzyczny, promujący album Nowy wspaniały świat którego premiera odbyła się 1 maja 1974 w TVP. Reżyserem programu był Jerzy Woźniak, a w materiale znalazły się również dwa niewydane nagrania radiowe: „Panno czarnoziemna” i „W środku dnia”. Był to pierwszy tematyczny recital zespołu.
Wiosną 1974 2 plus 1 pierwszy raz odwiedzili Stany Zjednoczone i Kanadę. Występowali także w Szkocji, Francji, Szwajcarii i Niemczech Zachodnich. Dzięki piosence „Kołysanka matki” zespół zajął trzecie miejsce na festiwalu w Sopocie (podczas tego festiwalu otrzymał złotą płytę za debiutancki album, a Elżbieta Dmoch zdobyła nagrodę fotoreporterów - tytuł Miss Obiektywu, którą otrzymała także 2 lata później na festiwalu w Opolu). Grupa wzięła udział w programie telewizyjnym Piosenki z autografem obok innych popularnych polskich artystów, takich jak Anna Jantar czy Danuta Rinn, wykonując hit „Na luzie”. Brytyjski magazyn muzyczny Music Week obwołał 2 plus 1 gwiazdą roku.
Zespół z powodzeniem kontynuował występy, między innymi w NRD, Czechosłowacji, ZSRR i w Polsce. Ich drugi, długo oczekiwany album został wydany tego roku. Koncepcyjna płyta Wyspa dzieci okazała się kolejnym wielkim sukcesem i zawierała znane już przeboje „Gwiazda dnia”, „Kołysanka matki” i „Na luzie”, a także popularną piosenkę tytułową. Nowe aranżacje, zawierające elementy muzyki symfonicznej, pokazały muzyczny rozwój 2 plus 1. Album sprzedał się bardzo dobrze i zebrał pozytywne recenzje. Zespół wystąpił na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze w czerwcu tego roku.
1976–1979: Rozwój muzyczny
Kolejna piosenka, „Odpłyniesz wielkim autem”, stała się hitem i została wydana także na singlu w Niemczech. Zespół postanowił napisać suitę w całości poświęconą tragicznie zmarłemu przed laty aktorowi Zbigniewowi Cybulskiemu. Spektakl muzyczny miał premierę w Opolu w 1976 i błyskawicznie zdobył pochwalne recenzje[3]. Nowe piosenki charakteryzowały się dojrzalszym i bardziej wyrafinowanym brzmieniem niż poprzednie dokonania 2 plus 1. Również w 1976 Andrzej Krzysztofik opuścił zespół, a jego miejsce zajął Cezary Szlązak, który już wcześniej pracował z 2 plus 1, choć nie był jeszcze oficjalnym członkiem grupy. W tym składzie zespół miał osiągnąć największe sukcesy.
Na początku 1977, w 10. rocznicę śmierci Cybulskiego, zespół zaczął nagrywać swój trzeci album, Aktor, oparty na znanym już wcześniej spektaklu. Największym hitem z płyty zostało nagranie „Muzyka w serca wstąpi nam”. Muzycy udali się w trasę z nowym repertuarem, nie tylko w Polsce, ale także w NRD i Czechosłowacji, gdzie album został wydany pod nazwą Herec. W połowie 1977 2 plus 1 nagrali dwie piosenki w Niemczech – „Ring Me Up” oraz „Free Me” i wydali je na singlu.
W początkach 1978 zespół nagrywał swój następny album, Teatr na drodze, będący stylistycznym powrotem do poprzedniego, łatwiej przyswajalnego stylu. Na albumie znalazł się jeden z największych hitów 2 plus 1, „Windą do nieba”, a także „Ding-dong”, „Romanse za grosz” i „Ballada łomżyńska”, nagrana wspólnie z Czesławem Niemenem. Nakręcono także promocyjny film muzyczny pod tym samym tytułem. Latem grupa udała się na Kubę, gdzie wykonywała „La Habana mi amor” (hiszpańską wersję „California mon amour”) i nagrała program telewizyjny. Podczas festiwalu sopockiego zespół zdobył nagrodę za wykonanie „Windą do nieba” oraz „Ding-dong”. W tym samym roku inna singlowa piosenka stała się hitem, „Taksówka nr 5”, skomponowana po wypadku samochodowym, jakiego doznał zespół kilka lat wcześniej.
W marcu 1979 2 plus 1 ponownie odwiedzili Kubę, gdzie ich dwutygodniowe tournée spotkało się z sukcesem. Zespół nagrał tam także singel z piosenkami „Margarita” i „La Habana mi amor” (była to pierwsza płyta nagrana przez polskiego wykonawcę w tym kraju[3]). W Polsce ukazał się piąty album, Irlandzki tancerz, inspirowany irlandzką muzyką ludową i zawierający polskie przekłady trzynastu starych irlandzkich ballad. Odbiór wydawnictwa był bardzo pozytywny. Nakręcono promocyjny film muzyczny pod tym samym tytułem, a jego premiera telewizyjna odbyła się 18 maja 1980 w Telewizji Polskiej. Na przełomie lat 70. i 80. grupa nagrała kilka piosenek dla radia, które nigdy nie zostały wydane na żadnym nośniku, m.in. „Droga donikąd” czy „Cafe Magnolia”.
1979–1981: Kariera międzynarodowa
Latem 1979 grupa nagrała kolejny singel przeznaczony na niemiecki rynek, zawierający dwie piosenki: „Easy Come, Easy Go” oraz „Calico Girl”. Nagranie „Easy Come, Easy Go” osiągnęło duży sukces komercyjny, zwłaszcza w Niemczech Zachodnich. Zespół wykonywał tę piosenkę w bardzo popularnych wówczas niemieckich programach Musikladen i Ein Kessel Buntes. Zachodni producenci zaoferowali 2 plus 1 nagranie pełnej anglojęzycznej płyty i tak na początku 1980 został wydany album Easy Come, Easy Go. Płyta, nagrana z niemieckimi producentami i amerykańskimi muzykami, zawierała wyłącznie anglojęzyczny materiał, który stylistycznie nawiązywał do twórczości takich grup jak ABBA, Boney M. czy Goombay Dance Band. Pochodziło z niej sporo przebojów, w tym „My Gypsy Lady”, „More”, a także „Singapore”, który dotarł do miejsca 7. w Japonii[7]. Album okazał się dużym sukcesem i został certyfikowany jako złoty. Tego samego roku 2 plus 1 pojawili się na festiwalu w Sopocie jako główna gwiazda, gdzie przedstawili nowy repertuar.
W kwietniu 1981 polska telewizja wyemitowała program muzyczny Moje marzenia z polskimi, jak i zagranicznymi piosenkami zespołu. Tego samego roku grupa nagrała kolejną polską piosenkę – „Iść w stronę słońca”. Stała się ona jednym z największych przebojów zespołu. Ukazał się także drugi międzynarodowy album, Warsaw Nights. Promowany był m.in. przez piosenkę „Blue Lights of Pasadena” i osiągnął porównywalny sukces do Easy Come, Easy Go. Grupa występowała w Villach w Austrii i spędziła kilka miesięcy koncertując w USA. Rosnąca popularność 2 plus 1 w Europie Zachodniej została niespodziewanie przerwana na skutek wybuchu stanu wojennego w Polsce w grudniu 1981[3]. Podróżowanie za granicę stało się utrudnione i muzycy skupili się ponownie na rynku krajowym. Swój ostatni anglojęzyczny utwór, „Rocky Doctor”, wydali dwa lata później.
1982–1987: Nowy kierunek muzyczny
2 plus 1 nawiązali współpracę z Andrzejem Mogielnickim i w 1982 ukazał się nowy singel z piosenkami „Kalkuta nocą” i „Obłędu chcę”. Te dwa nagrania, utrzymane w stylu nowofalowym, zapowiadały kolejny zwrot w muzycznej karierze grupy. 1 lipca 1983 2 plus 1 wystąpili na festiwalu opolskim, gdzie zaprezentowali awangardowe show zawierające piosenki z nadchodzącej płyty. Występ ten bardzo spodobał się krytykom, od których zespół zebrał wiele pozytywnych recenzji, a także publiczności, wzbudzając entuzjazm szczególnie wśród młodych ludzi. Wkrótce na rynku pojawił się ósmy album, Bez limitu. Prezentował on zupełnie nowy styl, sposób śpiewania, a także image muzyków. Premierowe nagrania bardzo różniły się od poprzednich dokonań zespołu, będąc połączeniem rocka i synth popu. Wiele piosenek z płyty stało się przebojami, w tym „Nic nie boli”, „Requiem dla samej siebie”, „XXI wiek (Dla wszystkich nas)” i „Superszczur”.
Bez limitu stało się ogromnym sukcesem komercyjnym, osiągając status złotej płyty, a także zebrało pozytywne opinie krytyków – uznawana jest za jedną z najlepszych w dorobku zespołu[8]. 2 plus 1 byli jednym z nielicznych wykonawców popularnych w latach 70., którym udało się z sukcesem kontynuować karierę także w następnej dekadzie, kiedy to rynek muzyczny w Polsce był zdominowany przez muzykę rockową.
W lutym 1984 2 plus 1 wystąpili w Sali Kongresowej w Warszawie. Podczas transmitowanego przez telewizję koncertu zespół otrzymał złote płyty za dwa poprzednie albumy: Easy Come, Easy Go i Bez limitu. Kolejny singel grupy, „Wielki mały człowiek” ukazał się w tym samym roku, będąc zapowiedzią następnej płyty. Piosenka stała się jednym z największych hitów 2 plus 1 i radziła sobie bardzo dobrze na listach przebojów[9]. Nagrywając materiał na nową płytę, zespół rozpoczął współpracę z Maciejem Zembatym i Johnem Porterem.
Video, dziewiąty studyjny album 2 plus 1, ukazał się w 1985 nakładem wytwórni Savitor. Muzycznie płyta była kontynuacją elektronicznego brzmienia znanego z płyty Bez limitu, choć nowością było wykorzystanie instrumentów dętych. Zawierała dziesięć nagrań opartych na synth popie i nurcie New romantic. Na singlach wydane zostały utwory „Chińskie latawce”, gdzie anglojęzyczne partie tekstu śpiewa John Porter, „Koszmar” oraz piosenka tytułowa. Nagrano także specjalny program telewizyjny, który promował album. W 1985 Cezary Szlązak wydał swój pierwszy i zarazem jedyny singel solowy, z piosenkami „Bezpłatny kurs” oraz „Inne życie, inny świat”.
Po wydaniu płyty Video nastąpił spadek aktywności muzycznej 2 plus 1[4]. Grupa występowała coraz mniej i rzadko pokazywała się w telewizji. W 1986 wydano jedynie koncertową kompilację Greatest Hits – Live. Znalazły się tam największe hity oraz fragment koncertu z Sali Kongresowej z 1984. Ukazał się również singel nagrany specjalnie z okazji Mundialu '86, zawierający dwie piosenki: „Orły do boju” i „Trochę nadziei na wygraną”. W 1987 Janusz Kruk zaczął komponować muzykę do przedstawień teatralnych. Skomponował m.in. tło muzyczne do spektaklu Szaleństwa pana Hilarego, opartego na utworze Juliana Tuwima[10]. Zespół nagrał jedną nową piosenkę, „Ocalić coś”, która później trafiła na kompilację różnych artystów pt. Całuj gorąco.
1988–1997: Ostatni album i zawieszenie działalności
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6f/Opole-Aleja_Gwiazd-2plus1.jpg/220px-Opole-Aleja_Gwiazd-2plus1.jpg)
W drugiej połowie lat 80. miał miejsce rozpad związku Janusza i Elżbiety. Para ostatecznie rozwiodła się w 1989, jednak pozostała w przyjacielskich stosunkach[11]. Pomimo problemów osobistych, zespół nie przerwał działalności i szukał pomysłów do realizacji kolejnej płyty. W 1988 2 plus 1 rozpoczęli współpracę z Jackiem Cyganem, który napisał większość tekstów na nadchodzący album. Zespół przedstawił część nowego materiału w programie Premie i premiery, a ich dziesiąty i ostatni album, zatytułowany Antidotum, ukazał się w 1989. Zawierał dziesięć nagrań utrzymanych w stylu pop-rock, i choć nie dorównał pod względem sprzedaży wcześniejszym albumom, to kilka nagrań z niego pochodzących zdobyło względną popularność, m.in. „Ocalę cię”, „Chłodnym okiem”, „Niech w tobie gra coś pięknie”.
Grupa wyruszyła w trasę koncertową po USA w 1990. Podczas jednego z występów Janusz Kruk zasłabł na scenie, co skłoniło zespół do ograniczenia działalności koncertowej[12]. W 1990 zespół pojawił się w programie Magazyn Muzyczny Rytm, gdzie wykonał dwie piosenki: „Ameryka cię zje” i „Margarita”, a w międzyczasie Janusz kontynuował pisanie muzyki do sztuk teatralnych. W 1991 została wydana przez frimę Sonic druga kompilacja 2 plus 1, zatytułowana 18 Greatest Hits. Był to pierwszy album grupy wydany od razu na nośniku CD, a także jedna z pierwszych płyt kompaktowych w Polsce zawierających muzykę polskiego wykonawcy. Płytę promowano na antenie radiowej i telewizyjnej. Wówczas po raz ostatni można było zobaczyć zespół 2 plus 1 w składzie z Januszem Krukiem, pomimo braku nowej aktywności muzycznej. Rok 1992 przyniósł definitywne zawieszenie działalności 2 plus 1, kiedy to 18 czerwca Janusz Kruk, po przebytej operacji, zmarł na zawał serca. Po tym wydarzeniu Elżbieta, która mocno przeżyła śmierć Janusza, wycofała się z życia publicznego i artystycznego. Na rynku regularnie zaczęły pojawiać się kompilacje nagrań 2 plus 1, m.in. wydana przez wytwórnię Sonic Greatest Hits Vol. 2 w 1997, zawierająca wiele niewydanych wcześniej piosenek.
1998–2019: Powrót zespołu w częściowo nowym składzie
Jesienią 1998 Cezary Szlązak i Elżbieta Dmoch zdecydowali się na reaktywację 2 plus 1 z dwoma nowymi muzykami. Ich pierwszy występ miał miejsce w jednej z warszawskich szkół, a we wrześniu grupa pojawiła się na koncercie Piknik Dwójki – Pożegnanie lata w Gnieźnie, który został gorąco przyjęty[13]. Artystka pojawiła się w programie Dozwolone od lat 40 Marii Szabłowskiej i Krzysztofa Szewczyka, gdzie udzieliła wywiadu. Występy na żywo gromadziły wielu fanów, planowano też nagranie nowego materiału. Elżbieta Dmoch planowała także nagrać świąteczny utwór w duecie z Jerzym Grunwaldem. Na początku 1999 Elżbieta i Cezary razem z Markiem Dutkiewiczem i Witoldem Pogranicznym wzięli udział w programie Szansa na sukces Elżbiety Skrętkowskiej. Był to ostatni publiczny występ Dmoch. Wokalistka wystąpiła jeszcze dwukrotnie w 2002. Wówczas, z okazji 10. rocznicy śmierci Janusza Kruka, w Łomży odbył się specjalny koncert przygotowany przez młodzież ze studia piosenki Pop-Art. Elżbieta Dmoch była gościem honorowym, wykonała także kilka utworów ze swojego repertuaru.
Po wycofaniu się w 1999 z życia artystycznego i towarzyskiego przez Elżbietę Dmoch, do Cezarego Szlązaka dołączyła wokalistka Urszula Blaszyńska. Zespół uzupełnili również: Michał Król (od 1998) – gitara i wokal, Tomasz Kosiarkiewicz (od 1999) – instrumenty klawiszowe i wokal, perkusja: początkowo Dariusz Sygitowicz (1998–2009), a następnie Adam „Blacha” Blaszyński (od 2009)[14].
W latach 2015–2016 zespół na swoje 45-lecie zagrał trasę liczącą 45 koncertów obejmującą Polskę i Litwę[15]. Podczas występów zespół przygotował program Retrospekcja podczas którego zagrał swoje największe przeboje jak i materiał anglojęzyczny[16].
12 sierpnia 2019 zmarł Cezary Szlązak[17]. W zespole muzyk koncertował do połowy lipca 2019. Jego wielkim życzeniem było, aby zespół nadal koncertował i niósł słuchaczom przeboje 2 plus1 dalej, nie pozwalając o nich zapomnieć.
Skład zespołu
Członkowie zespołu
- Janusz Kruk – śpiew, gitara (1971–1992)
- Elżbieta Dmoch – śpiew, flet (1971–1992) i (1998–1999)
- Andrzej Rybiński – śpiew, gitara (1971)
- Andrzej Krzysztofik – gitara basowa, harmonijka ustna, śpiew (1971–1976)
- Cezary Szlązak – saksofon, klarnet, śpiew (1976–1992) i (1998–2019)
- Piotr Rossa – perkusja (1971)
- Adam Pilawa – (skrzypce, pianino (1975–1977)[18][19]
- Zbigniew Brzeziński – melotron, skrzypce, gitara (1976–?)[18]
- Andrzej Pawlik – gitara basowa, śpiew (1976–1978)[18]
- Andrzej Wójcik – (perkusja)
- Bogusław Mietniowski – gitara basowa (1979–1989)
- Dariusz Sygitowicz – perkusja (1998–2009)
- Michał Król – gitara (od 1998)
- Urszula Blaszyńska – wokal (od 1999)
- Tomasz Kosiarkiewicz – instrumenty klawiszowe (od 1999)
- Adam „Blacha” Blaszyński – perkusja (od 2009)
Dyskografia
Osobny artykuł: Dyskografia 2 plus 1.
Albumy studyjne
- 1972: Nowy wspaniały świat
- 1975: Wyspa dzieci
- 1977: Aktor
- 1978: Teatr na drodze
- 1979: Irlandzki tancerz
- 1980: Easy Come, Easy Go
- 1981: Warsaw Nights
- 1983: Bez limitu
- 1985: Video
- 1989: Antidotum
Nagrody i wyróżnienia
- 1971: Nagroda na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za piosenkę „Nie zmogła go kula”
- 1971: Nagroda na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu za piosenkę „Już nie będę taki głupi”
- 1972: Złoty Pierścień na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu za piosenkę „Czerwone słoneczko”
- 1972: Tytuł "Najpopularniejszego Zespołu Roku" w plebiscycie słuchaczy Studia Rytm
- 1972: Tytuł "Najpopularniejszego Zespołu Roku" w ankiecie czasopisma Synkopa
- 1972: Tytuł "Najpopularniejszego Zespołu Roku" w ankiecie czasopisma Zarzewie
- 1972: VII miejsce w plebiscycie "Zespół Roku – Polska" czasopisma Non Stop
- 1973: Nagroda dziennikarzy na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za piosenkę „Codzienność”
- 1973: Nagroda dziennikarzy na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu za piosenkę „Kołysanka matki”
- 1973: V miejsce w plebiscycie "Zespół Roku – Polska" czasopisma Non Stop
- 1973: VII miejsce w plebiscycie "Wokalistka Roku – Polska" czasopisma Non Stop dla Elżbiety Dmoch
- 1973: VII miejsce w plebiscycie "Utwór Roku – Polska" czasopisma Non Stop za piosenkę „Wstawaj, szkoda dnia”
- 1973: III miejsce w I Plebiscycie Warszawsko-Mazowieckiego Ośrodka Radiowo-Telewizyjnego na "Warszawską piosenkę roku 1973" za piosenkę „Jesień w mieście”
- 1974: Nagroda specjalna ZSMP na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za piosenkę „W młodości sadźcie drzewa”
- 1974: III miejsce na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie za piosenkę „Kołysanka matki”
- 1974: Tytuł "Miss Obiektywu" na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie dla Elżbiety Dmoch
- 1974: Tytuł "Gwiazdy Roku" przyznany przez brytyjski magazyn muzyczny Music Week
- 1974: II miejsce w plebiscycie "Zespół Roku – Polska" czasopisma Non Stop
- 1974: I miejsce w plebiscycie "Utwór Roku – Polska" czasopisma Non Stop za piosenkę „Na luzie”
- 1974: I miejsce w plebiscycie "Wokalistka Roku – Polska" czasopisma Non Stop dla Elżbiety Dmoch
- 1974: VII miejsce w plebiscycie "Wokalista Roku – Polska" czasopisma Non Stop dla Janusza Kruka
- 1975: V miejsce w plebiscycie "Utwór Roku – Polska" czasopisma Non Stop za piosenkę „Wyspa dzieci”
- 1975: V miejsce w plebiscycie "Wokalistka Roku – Polska" czasopisma Non Stop dla Elżbiety Dmoch
- 1975: V miejsce w plebiscycie "Wykonawca Roku – Kraj" czasopisma Panorama
- 1975: VI miejsce w plebiscycie "Piosenka Roku – Kraj" czasopisma Panorama za piosenkę „Wyspa dzieci”
- 1975: II miejsce w plebiscycie "Zespół Roku 1975" czasopisma Dziennik Bałtycki
- 1976: Tytuł "Miss Obiektywu" na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu dla Elżbiety Dmoch
- 1976: IV miejsce w plebiscycie "Zespół Roku – Polska" czasopisma Non Stop
- 1976: XII miejsce w plebiscycie "Wykonawca Roku – Polska" czasopisma Panorama
- 1977: Wygrana w plebiscycie Programu III Polskiego Radia z utworem „U kowala”
- 1977: II miejsce w plebiscycie "Zespół Roku – Polska" czasopisma Non Stop
- 1977: VIII miejsce w plebiscycie "Wykonawca Roku – Polska" czasopisma Panorama
- 1978: I miejsce w konkursie wytwórni fonograficznych na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie za wykonanie piosenek „Windą do nieba” i „Ding-dong”
- 1978: Nagroda specjalna na festiwalu w Celje w Jugosławii
- 1978: II miejsce w plebiscycie "Zespół Wokalno-Instrumentalny Roku – Polska" czasopisma Non Stop
- 1978: II miejsce w plebiscycie "Utwór Roku – Polska" czasopisma Non Stop za piosenkę „Ding-dong”
- 1978: V miejsce w plebiscycie "Utwór Roku – Polska" czasopisma Non Stop za piosenkę „Windą do nieba”
- 1978: I miejsce w plebiscycie "Płyta LP – Polska" czasopisma Non Stop za album Teatr na drodze
- 1978: V miejsce w plebiscycie "Wykonawcy których nagrań oczekuje się najbardziej – Polska" czasopisma Non Stop
- 1979: V miejsce w plebiscycie "Zespół Wokalno-Instrumentalny Roku – Polska" czasopisma Non Stop
- 1980: III miejsce w plebiscycie "Zespół Wokalno-Instrumentalny Roku – Polska" czasopisma Non Stop
- 1980: VII miejsce w plebiscycie "Wykonawca Roku – Polska" czasopisma Panorama
- 1981: Wygrana w radiowym konkursie Studia Młodych na piosenkę dla młodzieży z utworem „Iść w stronę słońca”
- 1981: IV miejsce w plebiscycie "Zespół Wokalno-Instrumentalny Roku – Polska" czasopisma Non Stop
- 1982: V miejsce w plebiscycie "Singiel Roku" czasopisma Panorama za singel „Kalkuta nocą”/„Obłędu chcę”
Przypisy
- ↑ PWN: Dwa Plus Jeden - definicja, synonimy, przykłady użycia. [dostęp 2019-04-28]. (pol.).
- ↑ 2+1 :: Muzyka :: RMF FM, „RMF FM”, rmf.fm [dostęp 2016-02-28] .
- ↑ a b c d e f Oficjalna strona zespołu Dwa Plus Jeden – Historia. 2plus1.com.pl. [dostęp 2016-07-26].
- ↑ a b Biblioteka Polskiej Piosenki: Dwa Plus Jeden. bibliotekapiosenki.pl. [dostęp 2011-02-23].
- ↑ Uwaga! TVN – Kulisy Sławy – Chodź, pomaluj mój świat. TVN S.A., 20 lutego 2005.
- ↑ . Wideoteka dorosłego człowieka. TVP 2. 2009-05-12.
- ↑ . Uwaga! Kulisy sławy. TVN. styczeń 2005.
- ↑ Dwa Plus Jeden (2 Plus 1) in #1 Polish CD Store-Skok. polishmusic.ca. [dostęp 2009-06-07].
- ↑ Archiwum Listy Przebojów Programu Trzeciego. lp3.pl. [dostęp 2009-06-08]. (pol.).
- ↑ Szaleństwa pana Hilarego. e-teatr.pl. [dostęp 2009-06-02]. (pol.).
- ↑ Elżbieta Dmoch – wielka artystka, wielka zagadka. kobieta.pl, 2009-03-26. [dostęp 2009-06-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-12-26)]. (pol.).
- ↑ Tomasz Gawiński. Chodź, pomaluj mój świat (Elżbieta Dmoch). „Angora”. Nr 42/2004 (748).
- ↑ Janusz Kruk i Elżbieta Dmoch. Taka miłość się nie zdarza. TVN. 2008-04-17. Odcinek 9, seria 2.
- ↑ 2plus1.
- ↑ Iść w stronę słońca. Zespół 2plus1 zagrał w Sannikach. gostynin.info. [dostęp 2019-11-06]. (pol.).
- ↑ Trasa koncertowa – 45 lat 2 plus 1. 2plus1.com.pl. [dostęp 2021-09-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-22)]. (pol.).
- ↑ Cezary Szlązak. nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2022-03-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-11-02)]. (pol.).
- ↑ a b c Jan Kawecki, Wojciech Zajac: Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej – Rock ’n’ roll 1959–1973. Kraków: Rock Serwis, 1995. ISBN 83-85335-25-0.
- ↑ 2 Plus 1 – Aktor Images. discogs.com. [dostęp 2016-02-19]. (pol.).
Linki zewnętrzne
- 2+1 w bazie Discogs
- Oficjalna strona zespołu 2 plus 1 – Historia (arch.)
- p
- d
- e
Albumy studyjne |
|
---|---|
Minialbumy |
|
Kompilacje |
|
Wybrane piosenki |
|
Zobacz także |