Bronisław Rakowski
![]() 1942 | |||
![]() | |||
Data i miejsce urodzenia | 20 czerwca 1895 | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce śmierci | 28 grudnia 1950 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1914–1947 | ||
Siły zbrojne |
| ||
Formacja |
| ||
Jednostki | 1 Pułk Piechoty | ||
Stanowiska | dowódca pułku kawalerii | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/28/Harold_Alexander_i_Bronis%C5%82aw_Rakowski.jpg/220px-Harold_Alexander_i_Bronis%C5%82aw_Rakowski.jpg)
Bronisław Stanisław Rakowski (ur. 20 czerwca 1895 w Szczucinie, zm. 28 grudnia 1950 w Buenos Aires) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys
W 1912 roku zdał maturę w Wyższej Szkole Realnej w Krakowie[1]. Studiował w Akademii Górniczej w Leoben, działał w Związku Strzeleckim.
W latach 1914–1917 służył w I Brygadzie Legionów Polskich w 1 pułku piechoty oraz 1 pułku ułanów. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem bardzo dobrym w stopniu wachmistrza szefa[2]. W lipcu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do armii austro-węgierskiej, a potem internowany na Węgrzech.
W listopadzie 1918 w Lublinie współorganizował 3 pułk Ułanów Śląskich. Walczył w Galicji w wojnie polsko-ukraińskiej i w wojnie polsko-bolszewickiej. Był dwukrotnie ranny.
W okresie od czerwca 1919 do listopada[3] 1926 był dowódcą kolejno plutonu, szwadronu i dywizjonu oraz II zastępcą dowódcy 7 pułku Ułanów Lubelskich. W latach 1926–1928 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział służbowy do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko głównego kierownika wyszkolenia bojowego[4][5]. 23 grudnia 1929 roku ogłoszono jego przeniesienie do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki kawalerii[6].
Od sierpnia 1931 roku dowodził 12 pułkiem Ułanów Podolskich w Białokrynicy. 17 grudnia 1933 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[7]. W lutym 1936 roku został wyznaczony na stanowisko szefa Wojskowego Biura Historycznego w Warszawie[3], funkcję pełnił do 5 września 1939.
W czasie agresji III Rzeszy na Polskę 1939 był szefem sztabu Frontu Południowego i obrony Lwowa. Po agresji ZSRR na Polskę i kapitulacji Lwowa przed Armią Czerwoną nie poszedł do niewoli sowieckiej. Podczas próby przejścia granicy polsko-węgierskiej w Karpatach aresztowany przez NKWD, do sierpnia 1941 więziony na Łubiance w Moskwie.
Uwolniony na podstawie układu Sikorski–Majski, został od listopada 1941 do marca 1942[3] najpierw dowódcą Ośrodka Organizacyjnego PSZ w ZSRR, a następnie dowódcą kolejno 8 i od marca do września 1942[3] 5 Dywizji Piechoty. W 1941 został awansowany do stopnia generała brygady. Od września 1942 do sierpnia 1943 był szefem Sztabu Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie do stycznia 1945 dowódcą 2 Brygady Pancernej[8], z którą odbył kampanię włoską 2 Korpusu Polskiego.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3f/Po_bitwie_o_Boloni%C4%99_-_genera%C5%82owie_Anders_i_Rakowski_na_czo%C5%82gu_M4_Sherman_NAC_24-517-2.jpg/240px-Po_bitwie_o_Boloni%C4%99_-_genera%C5%82owie_Anders_i_Rakowski_na_czo%C5%82gu_M4_Sherman_NAC_24-517-2.jpg)
W latach 1945–1947 dowodził 2 Warszawską Dywizją Pancerną. Po demobilizacji emigrował do Argentyny. Autor licznych prac o historii i taktyce kawalerii. Zmarł w Buenos Aires 28 grudnia 1950, został pochowany na cmentarzu Ezpeleta w Quilmes.
Awanse
- podporucznik – listopad 1918
- rotmistrz – 1 czerwca 1919
- major – 15 sierpnia 1924
- podpułkownik dypl. – 1 stycznia 1930
- pułkownik dypl. – 1 stycznia 1934
- generał brygady – 11 grudnia 1941
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 43[9][10]
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2724 (1921)[9][11]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1936)[12][13][9]
- Krzyż Niepodległości (2 sierpnia 1931)[14][9]
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie)[9]
- Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami[9]
- Medal Wojska[15]
- Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[16][15]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[9]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino[15]
- Krzyż za Wolność i Niepodległość[15]
- Komandor Orderu śś. Maurycego i Łazarza (Włochy)[9]
- Oficer Orderu Legii Honorowej (Francja)[9]
- Oficer Orderu Korony Rumunii (Rumunia)[9]
- Order Wybitnej Służby (Wielka Brytania)[9]
- Medal Wojny 1939–1945 (Wielka Brytania)[15]
- Medal Obrony (Wielka Brytania)[15]
- Gwiazda Włoch (Wielka Brytania)[15]
- Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)[9][17]
Przypisy
- ↑ Grzegorz Małachowski (red.): W Krakowie przy Studenckiej: Księga Pamiątkowa wydana z okazji Jubileuszu 130-lecia V Liceum Ogólnokształcacego im. A. Witkowskiego w Krakowie. 1871–2001. Kraków: Oficyna Wydawnicza TEXT, 2001, s. 219. ISBN 83-88934-02-3.
- ↑ CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 11.
- ↑ a b c d O kawalerii polskiej XX wieku, s. 109.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 364-365.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 413.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 385.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 18 grudnia 1933 roku, s. 301.
- ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 154.
- ↑ a b c d e f g h i j k l Gen. bryg. Bronisław Stanisław Rakowski. 2korpuspolski.pl. [dostęp 2017-09-11].
- ↑ ŁukomskiŁ. G. ŁukomskiŁ., PolakP. B. PolakP., SuchcitzS. A. SuchcitzS., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 371 .
- ↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 3368 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 39, poz. 1822)
- ↑ M.P. z 1936 r. nr 263, poz. 468 „za zasługi w służbie wojskowej”.
- ↑ Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 17, 11 listopada 1936.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 178, poz. 260 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ a b c d e f g Rakowski, Bronislaw Stanislaw. tracesofwar.nl. [dostęp 2017-09-11]. (ang.).
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 239.
Bibliografia
- Komenda Legionów (Dowództwo Polskiego Korpusu Posiłkowego). Centralne Archiwum Wojskowe. [dostęp 2017-11-07].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Zbigniew Mierzwiński: Generałowie II Rzeczypospolitej. Warszawa 1990: Wydawnictwo Polonia, s. 231–235. ISBN 83-7021-096-1.
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 109–110. ISBN 83-04-03364-X.