Franciszek Skibiński
![]() Franciszek Skibiński jako generał brygady (1968) | |||
![]() | |||
Pełne imię i nazwisko | Franciszek Maria Maksymilian Skibiński | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 15 sierpnia 1899 | ||
Data i miejsce śmierci | 16 maja 1991 | ||
Przebieg służby | |||
Lata służby | 1917–1951, 1956–1964 | ||
Siły zbrojne | Wojsko Polskie | ||
Formacja | I Korpus Polski w Rosji | ||
Jednostki | 10 Brygada Kawalerii | ||
Stanowiska | szef sztabu brygady | ||
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa | ||
Odznaczenia | |||
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |||
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/Franciszek_Skibi%C5%84ski.jpeg/240px-Franciszek_Skibi%C5%84ski.jpeg)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/Franciszek_Skibi%C5%84ski_monument.jpg/240px-Franciszek_Skibi%C5%84ski_monument.jpg)
Franciszek Maria Maksymilian Skibiński[a] (ur. 15 sierpnia 1899 w Monachium, zm. 16 maja 1991 w Warszawie[2]) – generał dywizji Wojska Polskiego, teoretyk i badacz sztuki wojennej, doktor nauk wojskowych.
Życiorys
Syn Władysława[3] i Zofii z domu Królikowskiej (1870–1942)[4]. Jego młodszą siostrą była Maria Skibniewska. Uczył się początkowo w Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie (klasy I–VI, 1909–1915), później (klasy VII i VIII, 1915–1917) w polskim gimnazjum w Kijowie, gdzie zdał maturę. W latach 1912–1914 należał do tajnego skautingu polskiego[5].
We wrześniu 1917 wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego, gdzie do maja 1918 był wolontariuszem w 1 pułku ułanów[6]. Po rozbrojeniu pułku wstąpił do POW na Ukrainie[6]. W listopadzie 1918 przybył do Warszawy, gdzie brał udział w rozbrajaniu Niemców[7]. W styczniu 1919 został ranny podczas walk w obronie Przemyśla i Lwowa[6].
Od 1 maja 1919 był uczniem kursu jazdy w Szkole Podoficerów Jazdy w Starej Wsi, a od 15 sierpnia tego roku kontynuował naukę w 19. klasie „Jazdy” Szkoły Podchorążych w Warszawie[8]. 1 października 1919 został mianowany podchorążym i wcielony do 14 pułku ułanów jazłowieckich[8][6], w którym podczas wojny 1920 dowodził plutonem w 1. szwadronie[6]. 1 stycznia 1920 został mianowany podporucznikiem w kawalerii[9].
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 353. lokatą w korpusie oficerów jazdy[10]. 17 czerwca tego roku został przydzielony do VI Brygady Jazdy na stanowisko adiutanta sztabowego[11]. 15 sierpnia 1923 ze stanowiska oficera ordynansowego dowódcy VI Brygady Jazdy przydzielony został do macierzystego 14 puł.[12] 16 listopada objął dowództwo 2. szwadronu, a 15 grudnia 1923 dowództwo 4. szwadronu[11]. 5 lipca 1924 ukończył III pięciomiesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu[13]. 15 kwietnia 1925 Oficerski Sąd Honorowy 14 puł. udzielił mu nagany za „naruszenie honoru oficerskiego poprzez zakłócenie spokoju publicznego, przez obelżywe odezwanie się do pełniącego służbę funkcjonariusza Policji Państwowej”[14]. Od 2 listopada 1925 do 15 czerwca 1926 był słuchaczem kursu dowódców szwadronów w Obozie Szkolnym Kawalerii w Grudziądzu[15]. Z dniem 15 sierpnia 1926 został przeniesiony do kadry oficerów kawalerii i przydzielony do Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora wyszkolenia wojskowego[16]. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza z dniem 1 stycznia 1927 i 56. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[17]. W tym samym roku dowódca Okręgu Korpusu Nr VIII ukarał go 21 dniami obostrzonego aresztu dokomego za strzelanie z rewolweru na ulicy Grudziądza w stanie nietrzeźwym[18]. 29 września 1931 przybył do 3 pułku strzelców konnych w Wołkowysku i został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2. szwadronu[19][20]. Od 9 stycznia do 20 marca 1933 był uczniem kursu przygotowawczego w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie[21]. 2 kwietnia został zwolniony ze stanowiska dowódcy szwadronu i skierowany na egzamin sprawdzający do Wyższej Szkoły Wojennej[21]. 8 kwietnia, po powrocie z egzaminu, został przydzielony do 2. szwadronu na stanowisko młodszego oficera[21]. Od 16 lipca do 15 września 1933 odbył praktykę w 20 pułku artylerii lekkiej w Prużanie, kompanii telegraficznej 20 Dywizji Piechoty i 79 pułku piechoty w Słonimie[21]. Od jesieni 1933 do 1935 w Wyższej Szkole Wojennej[6]. Zarządzeniem kierownika Ministerstwa Spraw Wojskowych z 20 września 1935 otrzymał dyplom i tytuł naukowy oficera dyplomowanego[22]. 22 listopada 1935 komendant WSWoj., gen. bryg. Tadeusz Kutrzeba wystawił mu ocenę ostateczną po zakończeniu kursu: „Bardzo dobry. Posiada pierwszorzędne zalety na kawaleryjskiego dowódcę. W pracy sztabowej nadaje się specjalnie do działu operacyjnego. Może być zaraz szefem sztabu brygady kawalerii. Mimo bardzo dobrej prezencji, nie nadaje się do funkcji wymagających reprezentacji”[23].
22 października 1935 został przeniesiony do 10 Brygady Kawalerii w Rzeszowie na stanowisko szefa sztabu[24][6]. W tym czasie otrzymał zezwolenie na noszenie barw 14 pułku ułanów. Mianowany majorem dyplomowanym w 1936[6]. Jesienią 1938 uczestniczył wraz z brygadą w zajęciu Zaolzia. Walczył w kampanii wrześniowej. Po agresji ZSRR na Polskę 19 września 1939, razem z całą brygadą przekroczył granicę z Węgrami, a już 26 września przybył do obozu Coëtquidan w Bretanii (Francja). W dniach 10–18 czerwca 1940 uczestniczył w kampanii francuskiej. Następnie przez Hiszpanię, Portugalię i Gibraltar 3 września 1940 dotarł do Liverpoolu. Brał udział w organizacji 1 Dywizji Pancernej Polskich Sił Zbrojnych pod dowództwem gen. Stanisława Maczka. Kolejno szef sztabu 10 Brygady Kawalerii Pancernej, dowódca 10 pułku strzelców konnych i dowódca 3 Brygady Strzelców w składzie dywizji. Od sierpnia 1944 do maja 1945 wraz z dywizją uczestniczył w kampanii w zachodniej Europie. Brał udział w wyzwoleniu Bredy. Wojnę zakończył w stopniu pułkownika.
Od 21 sierpnia 1945 do 1947 zastępca dowódcy 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej w składzie 2 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych. W lipcu 1947 powrócił do Polski, został wykładowcą w Akademii Sztabu Generalnego. W kwietniu 1951 aresztowany przez organa Informacji Wojskowej. Zarzucono mu udział w organizacji konspiracyjnej w wojsku, w ramach której znalazł się w Akademii Sztabu Generalnego. Zdaniem śledczych miał go zwerbować Stanisław Tatar. Po aresztowaniu grupy generałów (S. Tatara, Franciszka Hermana, Jerzego Kirchmayera i Stefana Mossora) miał wejść do tzw. nowego kierownictwa konspiracji wojskowej jako zastępca gen. Heliodora Cepy. Był sądzony razem ze Stefanem Biernackim, Adamem Jaworskim, Apoloniuszem Zawilskim i Kornelem Dobrowolskim, a 28 kwietnia 1952 skazany wyrokiem Najwyższego Sądu Wojskowego na karę śmierci za zdradę ojczyzny (przewodniczącym składu sędziowskiego był Wilhelm Świątkowski, w jego składzie byli także Feliks Aspis i Teofil Karczmarz, oskarżał Stanisław Zarakowski). 19 listopada 1952 Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski, ale wstrzymał wykonanie kary śmierci, co było związane z wykorzystaniem Skibińskiego, jako świadka w innych procesach dotyczących „spisku w wojsku”. 21 stycznia 1954 wykonanie wyroku zasugerował Antoni Skulbaszewski, czemu sprzeciwił się Stanisław Zarakowski. 25 stycznia 1954 przewodniczący Rady Państwa, Aleksander Zawadzki skorzystał z prawa łaski[25]. Osadzony w Zakładzie Karnym we Wronkach Skibiński podjął głodówkę protestując przeciwko niesprawiedliwemu wyrokowi. 4 kwietnia 1956 Najwyższy Sąd Wojskowy wznowił postępowanie w jego sprawie, a po dwóch dniach Naczelna Prokuratura Wojskowa umorzyła je z powodu braku dowodów winy[25].
W 1963 obronił doktorat za pracę pt. „Bitwa w Normandii we wrześniu 1944 roku”[26]. W latach 1957–1964 był szefem Biura Studiów MON. W sierpniu 1964 przeszedł w stan spoczynku.
Na emeryturze był wielokrotnie powoływany w skład komitetów honorowych i władz organizacji społecznych. Od 1971 był członkiem Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie[27] oraz przewodniczącym działającej przy Komitecie Komisji Polonijnej, której celem było utrzymywanie ścisłej więzi z wszystkimi środowiskami Polonii zagranicznej, interesującymi się dziełem odbudowy Zamku[28]. Prezes Komitetu Budowy Pomnika Tysiąclecia Jazdy Polskiej. Prezes Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Belgijskiej. Wieloletni członek Komitetu Redakcyjnego kwartalnika Wojskowy Przegląd Historyczny. Wieloletni wiceprezes Rady Naczelnej ZBoWiD 1958–1990. W latach 1981–1983 członek prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. Członek Rady Krajowej PRON w 1983[29]. 10 października 1983 został wyróżniony wpisem do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich. W 1987 wszedł w skład polskiej sekcji ruchu „Emerytowani Generałowie na rzecz Pokoju i Rozbrojenia”. Od 1988 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[30]. 11 listopada 1988 wszedł w skład Honorowego Komitetu Obchodów 70. rocznicy Odzyskania Niepodległości przez Polskę, którego przewodnictwo objął I sekretarz KC PZPR gen. armii Wojciech Jaruzelski. W lutym 1989 wszedł w skład działającej przy Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Komisji do spraw Upamiętnienia Ofiar Represji Okresu Stalinowskiego[31].
Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A38-4-5)[32]. W pogrzebie uczestniczył m.in. b. prezydent RP gen. armii Wojciech Jaruzelski[33].
Przebieg służby wojskowej
- wolontariusz w 2 szwadronie 1 pułku ułanów polskich I Korpusu Polskiego w Rosji od 10 września 1917–1918,
- członek Polskiej Organizacji Wojskowej na Ukrainie po rozwiązaniu I KP 1918,
- młodszy podoficer (kapral) 1 pułku Ułanów Krechowieckich od listopada 1918 do 13 stycznia 1919, kiedy zostaje ranny w walkach, w rejonie Lwowa i Przemyśla,
- słuchacz Szkoły Podchorążych Kawalerii w Starej Wsi od kwietnia do sierpnia 1919,
- kadet 19 klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie od września do października 1919,
- dowódca plutonu w 1 szwadronie i pełniący obowiązki dowódcy 4 szwadronu 14 pułku Ułanów Jazłowieckich od listopada 1919 do października 1920,
- adiutant dowódcy szwadronu zapasowego 14 pułku Ułanów Jazłowieckich we Lwowie,
- dowódca plutonu w 4 szwadronie i dowódca 1 szwadronu 14 pułku Ułanów Jazłowieckich,
- słuchacz Kursu Dowódców Szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu od listopada 1925 do lipca 1926, który ukończył jako prymus.
- dowódca 1 szwadronu 14 pułku Ułanów Jazłowieckich we Lwowie,
- instruktor wyszkolenia bojowego w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu od września 1926 do kwietnia 1927,
- instruktor wyszkolenia bojowego w Oficerskiej Szkole Kawalerii od kwietnia 1927 do 1930,
- kierownik grupy na Kursie Dowódców Szwadronów w Centrum Wyszkolenia Kawalerii od 1930 do października 1931,
- dowódca 2 szwadronu w 3 pułku strzelców konnych w Wołkowysku od października 1931 do października 1933,
- słuchacz kursu przygotowawczego w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie od listopada 1932 do lutego 1933,
- słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawa (XIV promocja) od listopada 1933 do października 1935,
- szef sztabu 10 Brygady Kawalerii w Rzeszowie od listopada 1935 do marca 1937,
- organizator i szef sztabu 10 Brygady Kawalerii w Rzeszowie (pierwszej wielkiej jednostki motorowej, zorganizowanej na bazie rozformowanej 10 BK z zachowaniem jej dotychczasowej nazwy i podporządkowanej Dowództwu Broni Pancernych) od kwietnia 1937 do 21 września 1939
- zastępca komendanta Obozu WP w Coëtquidan, w departamencie Morbihan od września 1939,
- dowódca batalionu szkolnego 1 Dywizji Piechoty,
- zastępca szefa sztabu Obozu Wojsk Pancernych i Motorowych w m. Bollène, w departamencie Vaucluse (komenda obozu była zalążkiem dowództwa Lekkiej Dywizji Zmechanizowanej, na zorganizowanie której Francuzi wyrazili zgodę dopiero w maju 1940, w obliczu przegranej bitwy we Flandrii),
- szef sztabu 10 Brygady Kawalerii Pancernej (zgrupowanie bojowe wydzielone na żądanie strony francuskiej ze składu Lekkiej Dywizji Zmechanizowanej) w czerwcu 1940,
- szef sztabu 10 Brygady Kawalerii Pancernej od września 1940 do lutego 1942,
- dowódca 10 pułku strzelców konnych w składzie 10 BKPanc. od 23 lutego 1942 do 8 listopada 1943,
- zastępca dowódcy 10 Brygady Kawalerii Pancernej w składzie 1 Dywizji Pancernej od 9 listopada 1943 do 22 sierpnia 1944,
- dowódca 10 pułku strzelców konnych w dniach 22–24 sierpnia 1944, w ostatniej fazie bitwy pod Falaise,
- dowódca 3 Brygady Strzelców 1 DPanc. od 24 sierpnia 1944 do 18 stycznia 1945,
- dowódca 10 Brygady Kawalerii Pancernej od 19 stycznia 1945 do 16 lipca 1945,
- zastępca dowódcy 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej we Włoszech od sierpnia 1945 do lipca 1947,
- oficer Grupy Organizacyjno–Przygotowawczej Akademii Sztabu Generalnego WP od sierpnia 1947,
- szef Katedry Broni Pancernych Akademii Sztabu Generalnego WP do kwietnia 1951,
- zastępca szefa Biura Studiów MON od stycznia 1957 do września 1957,
- szef Biura Studiów MON od września 1957 do sierpnia 1964
Awanse generalskie
- generał brygady – 1958
- generał dywizji w stanie spoczynku – 1988
Życie prywatne
Był dwukrotnie żonaty. 5 kwietnia 1932 w Warszawie ożenił się z Marią z Kołakowskich, z którą miał córkę Krystynę Zofię Magdalenę (1936–2018)[34][35]. Po raz drugi ożenił się z Anną Marią z Kamieńskich (1911-1990), antropologiem, profesorem AWF w Warszawie, wdową po poruczniku dyplomowanym kawalerii Marianie Mieczysławie Rozwadowskim, zamordowanym w Katyniu[36].
Ordery i odznaczenia
- Polskie
- Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari[37][38][39]
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2630 – 1921[40][39]
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[37][39]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Walecznych trzykrotnie[39][41]
- Złoty Krzyż Zasługi czterokrotnie, w tym:
- Złoty Krzyż Zasługi po raz drugi – 10 listopada 1938 „za wyjątkowe zasługi w służbie wojskowej”[42][43]
- Złoty Krzyż Zasługi po raz pierwszy – 11 listopada 1937 „za zasługi w służbie wojskowej”[44][45]
- Medal Niepodległości – 13 września 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[46][47][39]
- Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (1989)[48]
- Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1981)[49]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości – 1928
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 – 1928
- Medal 40-lecia Polski Ludowej – 1984[50]
- Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” – 1967[51]
- Złoty Medal „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej” – 1982[52]
- Odznaka „Za Zasługi dla ZBoWiD”
- Odznaka Mistrza Mechanika-Kierowcy Czołgów i Dział Pancernych
- Odznaka za Rany i Kontuzje z jedną gwiazdką[53]
- Brytyjskie
- Francuskie
- Komandor Orderu Legii Honorowej[37]
- Kawaler Orderu Legii Honorowej[55]
- Krzyż Wojenny z palmą[56]
- Medal Zwycięstwa – 22 lipca 1925[57]
- Inne
- Komandor belgijskiego Orderu Korony[37]
- holenderski Medal Brązowego Lwa[37][56]
Wybrane prace
- Ułańska młodość 1917–1939, Warszawa 1989,
- Pierwsza pancerna, Warszawa 1959,
- O sztuce wojennej na północno-zachodnim teatrze działań wojennych 1944–1945, Warszawa 1977,
- Dowodzenie jednostkami polskimi na Zachodzie w skali operacyjnej: (wybrane przykłady), Warszawa 1973,
- Falaise, Warszawa 1971,
- Axel, Warszawa 1979,
- Bitwa o Kretę: maj 1941, Warszawa 1983,
- Wojska pancerne w II wojnie światowej, Warszawa 1982,
- Ardeny, Warszawa 1966,
- Dowodzenie wojskami koalicji na tle bitwy w Normandii, Warszawa 1963
- Zbiór ćwiczeń bojowych i kawaleryjskich, Warszawa 1935 (razem z mjr. dypl. Franciszkiem Stachowiczem)
- O polskim języku wojskowym. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 3 (54), s. 340–361, 1970. Warszawa: Wojskowy Instytut Historyczny.
Uwagi
- ↑ W ewidencji Wojska Polskiego II RP figurował jako „Franciszek III Skibiński”, w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko, a mianowicie ppor. piech. rez. Franciszka I Skibińskiego (ur. 6 sierpnia 1896) i por. piech. rez. Franciszka II Skibińskiego (ur. 4 listopada 1897)[1].
Przypisy
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 217, 263, 455, 587, 627, 685.
- ↑ Franciszek Maria Skibiński [online], Sejm-Wielki.pl [dostęp 2018-12-26] .
- ↑ Władysław Skibiński [online], Sejm-Wielki.pl [dostęp 2018-12-26] .
- ↑ Zofia Królikowska [online], Sejm-Wielki.pl [dostęp 2018-12-26] .
- ↑ Kolekcja ↓, s. 71.
- ↑ a b c d e f g h Kukawski i Leżeński 1991 ↓, s. 40–41.
- ↑ Franciszek Skibiński – od ułana do generała [online], www.konflikty.pl [dostęp 2018-12-27] .
- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 42.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 17 stycznia 1920, s. 2.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 172.
- ↑ a b Kolekcja ↓, s. 11.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 11 września 1923, s. 558.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 25.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 28.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 43.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 19 lipca 1926, s. 221.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927, s. 123.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 50.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 67.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931, s. 331.
- ↑ a b c d Kolekcja ↓, s. 75.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 83.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 85.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 82.
- ↑ a b Jerzy Poksiński Stalinowskie represje wobec oficerów Wojska Polskiego 1949-1956, wyd. Bellona, Warszawa 2013, s. 149–153.
- ↑ Franciszek Skibiński – od ułana do generała [online], Konflikty.pl, 14 kwietnia 2013 [dostęp 2019-01-19] .
- ↑ "Biuletyn Zamek", nr 17a, 19 czerwca 1971, s. 5.
- ↑ "Biuletyn Zamek", nr 17a, 19 czerwca 1971, s. 6.
- ↑ „Trybuna Robotnicza”, nr 109 (12 961), 10 maja 1983, s. 6.
- ↑ Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011. radaopwim.gov.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-17)]., radaopwim.gov.pl [dostęp 2011-11-06].
- ↑ „Rzeczpospolita”, 1989, nr 37 (2171), s. 1–2.
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze.
- ↑ Janusz Królikowski, Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, tom III (M-S), s. 436.
- ↑ Marek Jerzy Minakowski: Krystyna Zofia Magdalena Skibińska. [w:] Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl) [on-line]. Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne. [dostęp 2024-08-09].
- ↑ J. Królikowski: Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990. T. III. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010, s. 436. ISBN 978-83-7611-801-7. OCLC 833638240.
- ↑ Marek Jerzy Minakowski: Anna Maria Kamieńska. [w:] Wielka genealogia Minakowskiego (Wielcy.pl) [on-line]. Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne. [dostęp 2024-08-09].
- ↑ a b c d e f Kto jest kim w Polsce 1989, Warszawa: Interpress, 1989, s. 1187.
- ↑ Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 259. [dostęp 2017-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ a b c d e Polak (red.) 1991 ↓, s. 132.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922, s. 7.
- ↑ Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 256, 281. [dostęp 2017-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 595
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 28.
- ↑ M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1937, s. 35.
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 212, poz. 238.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 11 listopada 1933, s. 286.
- ↑ Krzyże Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie dla kombatantów. „Nowiny”. Nr 252, s. 1, 31 października – 1 listopada 1989.
- ↑ 150 żołnierzy Września otrzymało medale "Za udział w wojnie obronnej 1939" /w/ Trybuna Robotnicza, nr 175, 2 września 1981, s. 2
- ↑ Uroczyste posiedzenie Prezydium Rady Naczelnej ZBoWiD [w:] "Dziennik Bałtycki", nr 177, 26 lipca 1984, s. 2.
- ↑ Za zasługi dla obronności Kraju [w:] „Trybuna Robotnicza”, nr 110, 10 maja 1967, s. 2.
- ↑ "Stolica", nr 7, 2 maja 1982, s. 10.
- ↑ Na podstawie Plik:Franciszek Skibiński.jpeg.
- ↑ Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 291. [dostęp 2017-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 292. [dostęp 2017-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ a b Antoni Grudziński: Lista żołnierzy odznaczonych. s. 293. [dostęp 2017-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 76 z 22 lipca 1925, s. 405.
Bibliografia
- Franciszek Skibiński. [w:] Kolekcja Generałów i Osobistości, sygn. I.480.15 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2024-08-09].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Czesław Szafran, Lech Kowalski, Z żałobnej karty. Gen. dyw. Franciszek Skibiński (1899–1991), Wojskowy Przegląd Historyczny nr 2 (136) z 1991.
- Lesław Kukawski, Cezary Leżeński: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991. ISBN 978-83-04-03364-1.
- Jerzy Poksiński, TUN. Tatar–Utnik–Nowicki, Represje wobec oficerów Wojska Polskiego w latach 1949–1956, Warszawa 1992, ISBN 83-11-07980-3.
- V Kongres ZBoWiD Warszawa 8–9 maja 1974, Książka i Wiedza, Warszawa 1976.
- VI Kongres ZBoWiD Warszawa 7–8 maja 1979, Wydawnictwo ZG ZBoWiD, Warszawa 1979.
- VII Kongres ZBoWiD, Wydawnictwo ZG ZBoWiD, Warszawa 1985.
- Wojskowy Przegląd Historyczny, 1987, nr 3 (121), s. 229
- Za Wolność i Lud, nr 33 (1078) z 18 sierpnia 1984, s. 6
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
Linki zewnętrzne
- Franciszek Skibiński – relacja biograficzna Ośrodek KARTA.
- PWN: 3975886