Granat RG-42
![]() | |||
Dane podstawowe | |||
Państwo | |||
---|---|---|---|
Przeznaczenie | granat zaczepny | ||
Lata produkcji | 1942 – poł. lat 50. | ||
Dane techniczne | |||
Masa | 400 g (uzbrojony)[1] | ||
Materiał wybuchowy | 120 g[1] | ||
Typ zapalnika | UZRGM | ||
Opóźnienie | 3,2–4 s[1] | ||
Zasięg rzutu | 30–40 m[1] | ||
Promień rażenia | 15–20 m[1] | ||
Użytkownicy | |||
ZSRR, armie państw Układu Warszawskiego, w tym Polska | |||
|
RG-42 – granat ręczny odłamkowy (zaczepny) konstrukcji radzieckiej z okresu II wojny światowej[1].
Był on w uzbrojeniu Armii Czerwonej w czasie wojny i w okresie powojennym. Po wojnie znalazł szerokie zastosowanie w armiach Układu Warszawskiego, a także krajach „trzeciego świata”. Od 1948 roku był produkowany także w Polsce[2]. Obecnie nie jest już produkowany i jest wycofywany z uzbrojenia[3].
Granat składa się z korpusu w kształcie cylindra, ładunku kruszącego i zapalnika czasowego UZRGM (Uniwersalny Zapalnik Ręcznych Granatów – Modernizowany)[1]. W korpusie granatu umieszczono 3 warstwową naciętą taśmę odłamkową[1]. Zapalnik jest uzbrajany w chwili rzutu i powoduje wybuch po 3,2-4 sek[1].
Podczas wyciągania zawleczki iglica nie zostaje zwolniona, gdyż położenie dźwigni spustowej nie ulega zmianie i widełki dźwigni spustowej nadal mieszczą się w rowku pierścieniowym na iglicy, utrzymując ją w górnym położeniu (dźwignię w położeniu wyjściowym przytrzymują palce ręki wykonującej rzut). W momencie rzutu dźwignia spustowa zostaje zwolniona od nacisku palców, i tym samym zwalniana jest iglica. Iglica pod wpływem działania sprężyny uderza grotem w spłonkę zapalającą i powoduje jej działanie. Płomień spłonki zapala opóźniacz i po 3,2 – 4 sek. dochodzi do spłonki pobudzającej. Działanie spłonki pobudzającej wywołuje wybuch ładunku kruszącego, co powoduje rozerwanie się granatu na drobne odłamki rozlatujące się na wszystkie strony.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f9/%D0%A3%D1%87%D0%B5%D0%B1%D0%BD%D0%BE-%D1%82%D1%80%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%80%D0%BE%D0%B2%D0%BE%D1%87%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D0%B3%D1%80%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%A0%D0%93-42.jpg/220px-%D0%A3%D1%87%D0%B5%D0%B1%D0%BD%D0%BE-%D1%82%D1%80%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%80%D0%BE%D0%B2%D0%BE%D1%87%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D0%B3%D1%80%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%A0%D0%93-42.jpg)
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i Ciepliński i Woźniak 1994 ↓, s. 192.
- ↑ Bogusław Perzyk. Ręczne granaty odłamkowe w Wojsku Polskim w latach 1945-1955 (cz.I). „Poligon”. 5/2009, s. 68-69.
- ↑ "W końcowej fazie poligonowego szkolenia zintegrowanego terytorialsi wykonywali rzut bojowym granatem zaczepnym RG-42."
Bogusław Politowski. Terytorialsi na poligonie w Wędrzynie // "Polska Zbrojna" (05.08.2019)
Bibliografia
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 192. ISBN 83-86028-01-7.
- p
- d
- e
Pistolety i rewolwery | |
---|---|
Pistolety maszynowe | |
Karabiny i karabinki | |
Karabiny maszynowe | |
Karabiny przeciwpancerne | |
Granaty ręczne | |
Miotacze ognia | |
Konstrukcje prototypowe |